Liber. III.¶ Diſt. III. Ca. VIII.
cant quod ſunt vir quippe ꝑfectus prius arte vite oꝑa ꝯgregat ⁊ poſtmoduꝫcarnis ſenſum ꝑ ꝯtemplationē mortuum huic mundo funditus occultat.hec gre. R Secūdū qd̓ diſponitad gratiā ꝯtēplatiōis eſt ſolitudo ſiuevita ſolitaria que apta eſt ad ſpeculandū ſiue ꝯtemplandū. Un̄ d̓r Oſee. ij.ca. Ducā eam in ſolitudinē ⁊ loquarad cor eius. pͣs etiā videns non poſſevacari orōi in turba. iō dicit Elongaui fugiens ⁊ manſi in ſolitudine. Adhanc vitā ſolitariā ſequendam. Beatus bern̄. vnāquāqꝫ deuotaꝫ anīaꝫ hortat̉ ita dicēs. O ſancta anīa ſola eſtovt ſoli creatori oīm ſeruias teipſamquē ex omnibꝰ tibi elegiſti publicū fuge Fuge ⁊ ip̄os domeſticos. ſecēde abamicis. an neſcis verecundū te habere ſponſum. qui nequaqͣꝫ ſuā tibi īdulgere poterit pn̄ciā preſentibꝰ ceteris.hec Bern̄. Oportet igit̉ qui deſideratvacare deo. vt turbas hoīm fugiat. etcuras ſeu occupationes terrenas abiciat. vt eo liberius poſſit mente ꝯtēplationi inſiſtere. Ad qd̓ faciendū mouetAnſelmus cū ſic ait. Eya nunc homūcio fuge paululū occupatōes tuas abſconde occupatōes tuas. abſconde dete modicum a cogitatōibꝰ tuis. abicenunc oneroſas curas vaca aliquātulūdeo tuo ⁊ requieſce aliquātulū ī eo. fuge occupatōes oꝑanciū in hoīe exteriore. abice curas rōis. poſtpone diſſenſiōes voluntatis vt poſſiſ aliquantulūvacare mente deo. vaca igit̉ vt videaſvide intellectū vt cōcupiſcas affectuhec Anſel. L Tertiū qd̓ ꝓmouerad gratiā ꝯtemplatōis eſt mentis hūilitas. Nam cordis hūilitas libenter aſpūſancto inhabitat̉ ⁊ iō ꝑ pn̄ciā ſuam mētes hoīꝫ qͣs viſitat erigit ad diuina ꝯtemplāda. Un̄ ip̄e dn̄s ait. Cōfiteor tibi dn̄e pt̄. qꝛ abſcondiſti hec a
ſapientibꝰ ⁊ prudētibꝰ ⁊ reuelaſti eaꝑuulis. Per ſapientes em̄ ⁊ prudentes intelliguntur ſuperbi. per ꝑuulorvero humiles. quibꝰ dn̄s ꝑ ſuā gramr̄uelat ea q̄ ſunt ſpūalia ⁊ ad actū ꝯtēplationis ꝑtinencia. De hoc bea. bern.ſic d̓t. Suꝑbo oculo deus nō videtūtſincero patet. Abſconditur em̄ a ſapientibꝰ ⁊ prudentibus. ⁊ reuelatur ꝑuulis. Magna fratres gratis ⁊ ſubſimis virtus hūilitatis que ꝓmeret qͦdnō docetur. digna adipiſci qd̓ non valet addiſci digna a verbo ⁊ d̓ verbo cicipere. quod ſuis ipſa verbis nō poteſtexplicare. hec Bern̄. Etiā de hoc in libro Iob ſic d̓r. Non audebunt eū ꝯtēplari omnes qui ſibi vident̉ eſſe ſapſetes. Quod exponens bea greg. ſic aſiContemplari dei ſapīam non poſſuntqui ſibi ſapientes eſſe vidēt̉ qꝛ tanioab eius luce elongati ſunt. quāto apoſemetip̄os humiles nō ſunt. qꝛ duꝫ ineoꝝ mētibꝰ tumor elatōis creſcit. aciem̄ ꝯtēplatōis claudit. ⁊ vnd̓ ſe pͦ celeris lucere eſtimant. inde ſe lumiſſe peritatis priuant. ſi ergo veraciter ſapletes eſſe atqꝫ ſapīam ꝯtemplari appetamus. ſtultos nō hūiliter ꝯgnoſcamushec gre. ¶ Quartum qd̓ redalihoīem abilem ad actū ꝯtemplatiōiseſt puritas ſeu mundicia cordis vt dꝫLuce. xvi. Beati mundo corde qm̄ irſi deuꝫ videbunt. Oportet nāqꝫ vt cormundum habeat. qui in ſūmum bonūhoc eſt in deum mentis intuitum figre deſiderat. Quia ẜm ꝙ dicit beatusAuguſtinus. Summum bonum nō īniſi mentibus purgatiſſimis cermtuimentiſ em̄ hūane inualida acies in taexcellenti luce non figitur. niſi per iuſtitiaꝫ fidei nutrita ꝟgetur al̓s putgitur. hec Auguſtinus. Unde vt dicitſidorus. non poteſt ad contemplanidum deū mens eſſe libera q̄ deſiderijs