Liber. III.Diſt. III. Ca. VII.

tōis ſed illā frequenter īpedit leticiaſiue ꝯſolatōis tꝑalis delectatō. Un̄ d̓tbeatus Iero. ſubtrahit̉ tibi ꝯſolatiodiuina ſi ꝯſolatione tꝑanea gaudes.Dicit etiā de hoc fulgen. Dulcedinēiocunditatis interne ſola reprimit dicedo voluptatis illicite ⁊ īmunde. naꝫvt d̓t Oroſius iuſte ei dulcis dei cōſolatio denegatur. qui in hūano ſolummodo ſolatio delectat̉. hec Oroſius.Sed valde diligenda ⁊ querenda ē deuocio cordis. qꝛ nūqͣꝫ pōt homo bonatꝑalia ꝯtemnere niſi interiora bona ꝑguſtū ſpūalem meruerit ſentire. Et dehoc dicit rich. de ſanc. vic. Nō poteſtad ꝑfectam exterioꝝ bonoꝝ faſtidiumꝑtingere. qui interioꝝ bonoꝝ dulcedinem nōdū meruit guſtādo ſentire. puto ꝙ ꝓpheta niſi prius guſtaſſet qͣꝫ ſuauis eſt dn̄s ⁊ qͣꝫ magna multitudo dl̓cedīs eius. Puto niſi hoc exꝑimētuꝫdidiciſſet illud omnino ex ſentētia dicere n̄ poſſet. Rēnuit ꝯſolari aīa meahec rich. Oportet ergo vt non ſolum agrauioribꝰ verūetiā a leuioribꝰ peccatis abſtineat. quiſquis in hac ꝑegrinatōe ſpūali dulcedine inebriari deſiderat. Teſtat̉ hoc idē rich. Nihil leuitatis in ſe habeat. nil caducū. nil carnaleſapiat̉. ⁊ ad magnā maturitatis grauitatē anīm cōponat. qui eſurit ⁊ firitde petra melle ſaturari de torrente voluptatis in via bibere ⁊ inebriari. hecrichar. H Et ꝯſiderandū ẜm dictū beati gre. ꝙ inter delicias cordis etcorꝑis hoc diſtare ſolet. ꝙ corporalesdelitie cū nō habent̉ graue in ſe deſideriū accendunt. Cū vero habite edunt̉comedentē ꝓtinus in faſtidiū ꝑ ſacietatem vertunt. At contra ſpūales delicie cū nō habentur in faſtidio ſunt cuꝫvero habent̉ in deſiderio. Tātoqꝫ a comedente amplius eſurit̉ qͣꝫto ab eſuriente amplius ꝯmedit̉. in illis appeti-

tus placꝫ. experiētia diſplicꝫ. In iſtisaūt vilis eſt appetitus experientia magis placet. In illiſ appetitus famē preſtat ſaturitas faſtidiū generat In iſtiſappetitus ſaturitatem ſaturitas auteꝫappetitū parat. Augent em̄ ſpiritaſesdelitie deſideriū in mente dū ſatiat.qꝛ qͣꝫto magis eoꝝ ſapor ꝑcipit̉ eo amiplius ꝯgnoſcitur qd̓ auidius amētūt.Et idcirco nō habite delicie amari nōpoſſunt qꝛ eoꝝ ſapor ignoratur. nullꝰeī amare valet quod ignorat Proīdenos pͣs. ammonet dicens. Guſtatevidete qm̄ ſuauis eſt dn̄s. hec greg. Eſuꝑ eodē verbo pͣs. ꝓſequit̉ quedamgloſa ſic dicens. Guſtate. quaſi dicatillud exꝑimentum ꝓbate qm̄ ſuauiseſt dominus. Et loquitur ad modumhoīm dulcedinē vim potantiū qꝛ prīomodicū guſtant. ⁊ exinde eius dulcidīe ꝯgnita alliciunt̉ ad amplius deguſtandum. Sic hoīes deuoti primo:cipientes aliquid de dulcedine. aſiciunt̉ ad amplius ſenciendū. Sed ataduertendū ꝙ ꝓbantes dulcedineꝫ vini illud modicū qd̓ deguſtant ſuꝑ ſiguam diu retinent. Sic ſencientes diuinā dulcedineꝫ dn̄t eā qͣꝫdiu poſſumretinere. qꝛ hec dulcedo eſt qd̓daꝫ pſudiū beatitudīs future. nā talis p̄guſtatio diuine dulcedinis auget ſpeꝫ beatꝰtudīs future. ⁊ talibꝰ ex eo ꝙ ſenciuꝫin ſe diuinā pn̄ciā ſufficit eis ꝓ omnibono ymmo oīa alia bona eis dentunt niſi qͣꝫtū neceſſitas exigit. hec gloQui ꝟo dulcedinem diuine gratſe diguſtant hi frequenter in dn̄o gaudemquia eorū gaudium ip̄e deus eſt. Oehoc beatus Auguſti. in libro confeſſionū ſic ait. Abſit vt quocūqꝫ gaud itbeatū me putet. Eſt em̄ qd̓ non datutpijs. ſed eis qui te gratis coluntquoꝫgaudium tuijpſe es ⁊ ipſa eſt beata vita gaudere ad te de te propter te ipſa