Diſt. III. Ca. VII.Liber .III.

ta ꝯtemplatiua expedit inquietis ꝟomentibus ꝯuenit vita actiua. De hocdt beatus gre. in li. vi. mora. valde inter ſe diuerſe ſunt ꝯſperſiōes aīoꝝ. nōnulli nanqꝫ ita ocioſe mentis ſunt. vtn eos labor occupatōis excipiat. in ipſa oꝑis inchoatōe ſuccumbāt. Et ſuntnōnulli ita inquiete mentis. vt ſi occupatōꝫ laboris nō habuerunt. grauius laborant qꝛ tāto deteriores cordistumultus tolerant. qͣꝫto eis licenciusad cogitatōes vacat. Un̄ neceſſe ē vtſſec quieta mens ad exercitationem ſeīmoderati oꝑis nec dilatet nec inquieta ad ſtudiū ꝯtemplatōis anguſtet. ſete em̄ qui ꝯtemplari deū quiete potetant occupatōibꝰ īpreſſi ceciderūt. etſepe qui occupati bene hūanis vſibuspiuerent. gladio ſue quietis extinctiſunt. hec gregorius FiliusCire etiā vellē quid eſt quod impedit vitam ꝯtemplatiuam.Capitulum VI Pater EE hoc ſcire debes. ꝙ vitam ꝯtemplatiuammaxime impedit vita ocioſa. qui eniꝫvt ait quidā ad apicem diuine ꝯtemplacōis aſpicit neceſſe eſt vt ſe ab ommſibꝰ peccatis ⁊ vicijs debeat elongare.bia terrena ſub pedibꝰ ꝯculcare. hoīsbꝑibꝰ ſe exercitare. affectū ſuū ſāctisbeſiderijs inflāmare. crebris ſuſpirijſcuagatōꝫ mentis ad deuꝫ reuocare. etad hanc gratiā ꝯtemplatōis ſꝑ aſpirate. ⁊ viſitationē ſanctiſpūs vehementet deſiderare. ⁊ in his oībꝰ quouſqꝫīccipiat cōtencioſe laborare. hec ille.An̄ hō deuotus ꝯtemplatōi inſiſtensioſa celeſtia meditatur. ſeꝑat̉ a terreins. a turba carnaliū cogitationū elōdatur. dulces carnis refugit affectusbagos ſeuſuū motus reſtringit. in do-

mino delectat̉ angelica dulcedīe fruitur. Et ergo qͣꝫdiu ſapore ſcelerū p̄mitur. illā ineſtimabilē iocunditatē celeſtiū nec deſiderare nec guſtare poteritineternū. Oportet nāqꝫ ẜm dictū caſſiāi oēs ſenſus velari. carnē macerariꝯſcīam turbari an̄qͣꝫ aīa celeſtia valeat meditari. ac dei dulcedīe oblectarinec ſolū ab illicitis veꝝ etiā a neceſſarijs nonūqꝫ cura carnis eſt poſtponenda vt humanus affectus eo liberius celeſtia poſſit ꝯtēplari. Nā ꝓut d̓t beatꝰRichar. de ſancto victo. nūqͣꝫ humanus affectus ad eternitatis deſideriūꝑfecte īflāmat̉. nūqͣꝫ hūanꝰ intellectꝰad eternoꝝ ꝯtemplationē plene acuitur. niſi carnis cura in rebꝰ etiā licitismultūqꝫ neceſſarijs frequenter fortit̉qꝫ repellat̉. hec richa. F Beatusetiā bern̄. quedā enumerat que mūdiciā cordis efficere ſolent. ita dicens.Ad veꝝ lumen ꝯtemplandum que oculos mentis emundant. vt ad lumē verū ſubleuari poſſint. ſunt hec ſecl̓arisvite abſcōſio. carnal̓ afflictō. cordisꝯtritio. frequens pura delicti ꝯfeſſiolauachrū fletus. ⁊ cū foris amiſſa fuecit omnis īmūdicia. ſurſū eos attollūtmeditatio admirabilis dei. ⁊ caſte veritatis inſpectio. orō munda ⁊ validaiubilus laudis. ⁊ deſideriū ardens indeū. hec bern̄. Dicit etiā hugo ſuꝑ. iij.ca. angelice Ierarch. Oportet inquitꝙ mens que deum vult ꝯtemplari primum purgetur. poſtea illuminetur. etdeinde perficiatur. quia niſi precederet purgatio nō ſequeretur illuminatio. Et niſi eſſet illuminatio non veniret conſūmatio ſiue perfectio ⁊ talesmagis appropinquāt diuinitati. et qͣnto magis appropinquant tāto veriuscōtemplantur. hec hugo. G Etnotandum ꝙ ad actum contemplatōnis multū valet iocūditas īterne deuo