Druckschrift 
Dyalogus dictus Malogranatum. (Explicit dyalogus dictus Malogranatum compilatus a quodam venerabile abbate monasterii Aule regie in Bohemia ordinis Cysterciens. anno dm. MCCCCLXXXVII.).
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſt. III. Ca. V.Liber .III.

git̉. De hoc in quodā ẜmōe ſic dicit̉.Quiſquis dn̄o ꝑꝯuerſionē iūgit̉. prius tormentoꝝ timore. poſt amorē prein loꝝ ꝯpungit̉. Un̄ peccata noſtra flelibꝰ amariſſimis diluamus vt in ſpebenie robuſti ꝯſurgamus. Cūqꝫ lōgovſū penitentie minutus fuerit metuspenaꝝ ſuccedit deſideriū ſediū beataꝝHcutiet illapſu ſuauiſſimo cor noſtꝝtotus īpeditus diuine caritatis. quaꝫprius totā admiſit pondus formiduloſitatis. Ubi ꝯſideranduꝫ poſtfeccata ꝑpetrata ẜm maius minuscequirit̉ penitentia ꝯpunctio ſeu effuſio lacrimaꝝ an̄qͣꝫ reformetur adſpem venie ad fidutiā beatitudīs eterne. Habita ꝟo fidutia multo anxiꝰbehemencius ingemiſcit ex deſiderioruturoꝝ bonoꝝ qͣꝫ prius fecerat ex formidine maloruꝫ aliqn̄ ꝯmiſſoꝝ. Hocaffirmat rich. de ſanc. vic. ita dicensGoſt multas penitentie lacrimas tandem ad ſpem venie reducim. vix aliquando multis fletibꝰ gemitibꝰ ſuſplrijs inenarrabilibꝰ ad beatitudīscertitudinē reformam̄. ſemel aūt ſumpta eternoꝝ fidutia. multo anxius ml̓to vberius īgemiſcimꝰ flemus qͣꝫſecimus ſub formidine maloꝝ qn̄ cupimus diſſolui eſſe cum xp̄o certi detepoſita nobis corona iuſticie. Amotis lacrime acrius vberius d̓curtunt afficiunt. Hinc ꝑquendā dicitur. Ecce ī pace amaritudo mea amatiſſima magna nāqꝫ amaritudo eſt inconuerſione qn̄ quis renuncians ſeculo ad religionem ꝯuertit̉. maior aūt ītemptatōe qn̄ abnegans ſemet ip̄m inſſumeris inimici tēptatōibꝰ fatigatuꝫAlaxīe aūt in eterne atqꝫ interne dulcedis expectatōe. in īpacientis deſitij dilatione. qn̄ in pace illa que exupetat omnē ſenſum ex ꝑte deguſtata adillā tam plene admittitur. Multū

quideꝫ vexat hoīeꝫ derelīquit̉ amormundi multo amplius ſiue arcius tūccruciat calcat̉ amor ſui veruntū ſuꝑomnia trāſfigit penetrat cor hoīs etexcoquit deſiderij eſtibꝰ amor dei Un̄eſt vox illa. Sitiuit anima mea ad defon. vi. Beatus etiā gre. de hac duplici ꝯpunctōe ſic ait. Q Notandūprincipaliora grana cōpunctōis ſuntduo. qꝛ deūſciens anīa prius timoreꝯpungitur. poſtea amore prius ſeſein lacrimis afficit. qꝛ maloꝝ ſuorūrecolit. his pati ſupplitia eterna pertimeſcit. Sed longa meroris anxietate formido fuerit ꝯſumpta quedaꝫiaꝫ de preſūptōe venie ſecuritas naſcitur. in amore gaudioꝝ celeſtiū anīꝰinflāmat̉. qui prius flebat ne duceretur ad ſuppliciū poſtmodū flere amariſſime incipit qꝛ differt̉ a regno.templat̉ em̄ mens qui ſunt illi angelo chori. que ip̄a ſocietas beatoꝝ ſpirituum. que maieſtas interne viſiōis dei āplius plāgit qꝛ a bonis ꝑhēnibusdeeſt qͣꝫ flebat prius cum mala eternametuebat ſicqꝫ fit vt ꝑfecta ꝯpunctioformidinis trahat anīm ad ꝯpunctōꝫdilectōis. Sed ip̄a gratia lacrimarūquerenda eſt a creatore noſtro magno cordis gemitu. hec gre. Notanduꝫetiā ꝯpūctio timoris amaritudinēhabet ꝯpunctio vero amoris dl̓cedinēnaꝫ ꝯpuncto timoris triſtes lacrimasꝓducit. amor autē ſetas lacrimas mouet. De hoc d̓t Rich. de ſanc. vic. Prius omnis homo ꝯpungitur timore.poſtmodū ꝟo compungit̉ aniore.punctio timoris amaritudinē hꝫ. conpunctio amoris dulcedinē. Qui igit̉ſolo adhuc timore ꝯpungit̉ cibis quidem ſpiritalibꝰ minime tn̄ dulcibꝰ paſcit̉. qui vero eternoꝝ gaudioꝝ deſiderio lacrimas fundit ip̄e ꝓfecto dulcibus cibis ſpiritalibꝰ ſe reficit. q

S. ij.