Liber .III.Diſt. III. Ca. V.

Oportet ſemper orare ⁊ non deficere.Et pͣs Benedicā dn̄m in omni tempore ſemꝑ laus eius in ore meo. Quālo em̄ quis frequencius orat tanto fitel oratio delectabilior. ⁊ qͣꝫto rariꝰ tāto inſipidior ⁊ tedioſior fit. ſicut expeelentia ſepe docet. Qui ergo oratonipult ītendere aſſueſcat oratōi aliquād vacare. de inde ſepius ad orationeꝫrecurrere. poſtea diucius in orōe perſiſtere. tandē frequenter orōi incūbere.nſec ꝓ faſtidio vel leuitate deſiſtere niſiquādo vel corporalis debilitas. vel vrgens neceſſitas. aut rōabilis vtilitasin de veniat ⁊ iteꝝ reuertatur in idipſūſſe ꝑ diutinā abſtractōꝫ tedeat ī diſſuecūdinē orandi ⁊ refrigeſcat affectus.Sercurrat ad ſingulos modos oranbi. ⁊ diuerſis modis petitōes ſuas foriet ac diuerſas petitōes attēptet vttandē in aliqua deuotione affectū cōcipiat ⁊ illi inhereat qͣꝫdiu ſapiat. ſi ātbebilitas capitis aut tocius corꝑis īſedit tunc breuis ⁊ ſepius oret ⁊ euagationes mentis cohibeat ⁊ ſenſus extel̓iores ſub diſciplina retineat. ⁊ deiauxiliū ad ſingula humiliter inuocetbt pacienter ſi ꝓvoto aſſidue nō ſuccebat ſuſtineat ac in oratiōis virtute lotō ⁊ tempore ꝯgruo iugiter ꝑſeueret.FiliusEſidero etiā ſcire aliqua de d̓uocione ac amoroſa ꝯpunctōe queſolent ex oratōis virtute nōnūqͣꝫ genetari ſeu procedere.Capitulum V Pater LCire debes qd̓deuotio ſepius ſolet excitarihe orationis. precipue cū hūiles adbn̄m fundunt̉ orōes. Eſt aūt deuotiopa pius ⁊ humilis affectus in deū exꝯſcīa ꝓprie infirmitatis. Pius ex cōſideratōe diuine clementie. De qͣ dic̄

Rich. d̓ ſancto victo. Deuotio eſt feruida mentis in deū dilectio. que virtꝰmagna eſt. Nam virtus vere deuotionis hoīem filiū dei facit. anīm hūanūdeo coniungit. ⁊ cū eo quaſi vnū ſpūꝫefficit. qui em̄ adheret deo vnus ſpūseſt. M Et notādū ꝙ deuotio cordis multū valet ad opus orōis. qꝛ ip̄apreces que orādo offerunt̉ reddit valde acceptabiles corā deo. nā mens deuora vt d̓t beatus Gre. xv. mo. in precibus ad auctoris ſui ſpeciem anhelatdiuinis deſiderijs inflāmata ſupernisconiungitur. ab inferioribꝰ ſeꝑatur amor feruoris ſui ſe aꝑit. vt capiat ⁊ capiens inflāmet ⁊ ſuꝑna amare iaꝫ rurſum ire eſt. dūqꝫ magno deſiderio adceleſtia inhyat. miro modo hocipſuꝫqd̓ acciꝑe querit deguſtat. hec gre. Inde etiā ē ꝙ d̓t beatus Ambro. Cū anime d̓uotionē cognouerit criſtus venit⁊ pulſat ianuam dicens. Aperi mihiſoror mea. Et bn̄ dicit Quia nupcieſpūales ſunt verbi atqꝫ anime ait ergoAperi mihi noli aꝑire aduerſario neqꝫ locū des dyabolo. Aꝑi teipſam mihi noli coartari ſed dilatare ⁊ adīplebo te. Et qꝛ decurſo orbe terrarū plusmoleſtiaꝝ ⁊ offenſiōes reꝑi. nec facilehabui vbi requieſcerem. iō tu aꝑi mihi. vt filius hoīs caput reclinet. cui n̄eſt niſi ſuꝑ humilē ⁊ manſuetū requieſcere ⁊ ſi adhuc corꝑe mihi adeſſe nōvales. mente adeſto. mihi em̄ omnespn̄tes ſunt. quoꝝ fides mecū eſt. Adēmihi qui exijt de ſeculo. Adeſt mihi qͥme cogitat. qui me intuet̉. de me ſperat. cui ego porcio ſum. hec AmbroſiꝰEt notandū ꝙ nō ſolū deuotio neceſſaria eſt in actu orōis verūeciā omneopus bonū qd̓ exercemus neceſſe eſt.vt deuotōis gratia imꝑinguet̉ ⁊ ī hylaritate cordis oīa faciamus. Sed q̄hanc gr̄am hr̄e deſiderat optet vt ſe-

S .j.