Diſt. III. Ca. II.Liber .III.

ſticia acquirit panē. illi vero diabolusqui cū vſura acquirit panem. hec criẜ.Et qꝛ omni hora indigemus vt celeſtiaut ſpirituali aut corꝑali ideo ſemperiubemur poſtulare panē tā interiorisqͣꝫ exterioris hoīs cū in orōne dominica dicimus Panē noſtrū quotidianūda nobis hod ie. C Sequit̉ quintapetitio Et dimitte nobis debita noſtraſicut ⁊ nos. Suꝑ quo ꝟbo thomas deaquino ſic d̓t. debita dicunt̉ pctā. quenos debitores pene conſtituūt. que nobis a deo dimitti petimus fi in nobispeccātibꝰ offenſas relaxamus. hec thomas. Et notandū ſicut ait beatus aug.Si debitoribus noſtris .i. eis. qui innos peccant non dimittimus. ip̄a noſtra orōe inculpamur. ⁊ deū aduerſuꝫnos in iracundiā excitamus. ⁊ ipſi ſuper nos inducimus maledictionē. ſicqꝫ ſit vt orō cuꝫ debeat eſſe ſalubris fitnoxia ⁊ pctā noſtra que debuimus minuere orando augemus Dicit etiā dehoc criẜ. Qui inimicitiā in corde ⁊ inore ſeruat aduerſus ledentē non deumorat ſed irritat ip̄m apud deum gratiānon obtinet ſed eternam damnationēſibi poſtulat. hec criſoſt. Inde eſt ꝙ aitbeatus bern̄. Uenia dei peccatori nō datur. cuius cor rancore aut liuore inuidie afficit̉. Si igit̉ vis vt tibi peccataa deo dimittant̉. omnis rancor ⁊ indignatio a corde tuo euellatur. hec bern̄.Dicit etiam beatus gre. Qūo orat quiiracundiā aduerſus ꝓximum portat.non em̄ ſperet apud dn̄m veniam peccatoꝝ ſuorū. niſi prius ex corde indulſerit ꝓximo offenſam culpā. nā ꝓut aitvſido. Sicut nullum ꝓficit in vulneremedicamentū ſi ferruꝫ adhuc in eo ſitſic nihil ꝓficit oratio illius. cuius adhuc dolus eſt in mente vel odiuꝫ in pectore. hec yſidorus. Suꝑ hac etiā clauſula. Dimitte nobis. yſaac abbas in

collatione patrum ſic ait. O ineffabilis dei clementia. que non ſoluꝫ nobistrad idit orōnis formā ⁊ acceptabilemſibi in nobis moꝝ noſtrorum inſtitiſidiſciplinā. vt ꝑ neceſſitatē tradite formule qua ſe precipit a nobis ſemꝑ orari ire pariter ac triſticie euellit radicesſed etiā occaſioneꝫ rogantibꝰ tribuſt.eiſqꝫ reſerat viam. qua clemens ⁊ p̄ſūerga ſe dei ꝓbent iudiciū ꝓmulgari verꝓdire. ⁊ quēadmodū poteſtatē tribūit. qꝛ iudicis noſtri poſſimus ſententiatemperare ad veniā delictoꝝ noſtroruꝫexemplo eū remiſſionis noſtre effectūhortantes cū dicimus dimitte nobisdebita nr̄a ſicut ⁊ nos. Itaqꝫ ſecutushuius orōnis fiducia de ſuis admiſſisveniam poſtulabat. quiſquis remiſſuserga ſuos dūtaxat non erga domīni ſutextiterit debitores. Solemus em̄ nōſinulli qd̓ eſt deterius erga illa quidemque admittunt̉ ad iniuriam dei qͣꝫuismagnoꝝ ſint criminū placidos nos ⁊clementiſſimos exhibere erga noſttaꝫvero vel ꝑuiſſimaꝝ offenſionuꝫ debitaexactores immites atqꝫ inexorabilesinueniri. Quiſquis igit̉ in ſe delinqueti fratri non ex corde remiſerit. nō tudulgentiā ſed ꝯdemnationē deprecatone hac fibimet īpetrabit. ſuaqꝫ ꝓfeſſione ſemetip̄m poſcit durius iudicari dicēs. Remitte mihi ſicut ⁊ ego temiſi. Qd̓ cū illi ẜm ſuam petitione ſuit repn̄tatū quid aliud ſubſequet̉ qͣꝫ vlexemplo ſuo implicabili ira ⁊ irtemſiſa ſm̄a puniat̉. Ideoqꝫ ſi clementet volumus iudicari nos quoqꝫ erga illosqui in nos deliquerunt oportet eſſe ciementes. tm̄ em̄ remittetur nobis quaſtū nos remiſerimus eis qui nobis quacūqꝫ malignitate nocuerunt. hec yſaacUnde ea benignitate debemus dimittere in nos quolibet modo peccantibusqua nobis deſideramus dimitti. qd