Liber .III.Miſt. II. Ca. XV.

oculum rationis obumbrat. ꝯtemplationē diſſipat. que ẜm beatum aug. mēte tranquilla optime exercet̉. Hoc eſttra beatum grego. qui d̓t. Si ira zeliex virtute non ſurgeret. d̓ine animaduerſionis impetū phinees nō placaſſꝫE Ad qd̓ ſciendū ẜm beatū greg.qꝛ alia ira eſt quam impatīa excitat. alia eſt quam zelus format. illa ex vitiolita ex virtute generat̉ Ad hanc queſtbn̄em dicere poſſumus. ꝙ ira zeli bōa⁊ meritoria experientia ⁊ ſcīa ſanctocum inuenit̉ Si em̄ ꝓximos vt nos diligere precipimur. reſtat vt reatibꝰ eocum vt noſtris iraſcamur Et p̄cipuusꝓpheta dauid ait. zelus domus tue cōedit me. ꝙ aūt beatus Aug. ⁊ alij doctotes dicunt ꝙ ira per zelū mentem turbat. ꝯtemplatōem diſſipat. oculū ratibnis obūbrat. Ad hoc reſpondet̉ ꝙ iraper vitiū oculum rōnis non ſolū impedit ſed quaſi extinguit. Ira aūt per zeium ⁊ ſi ad breuē punctum oculum rationis turbat. tn̄ non nocet ſed magisinteriorē viſuꝫ clarificat Et etiā ad expreſſiorē intelligentiam eoꝝ que dcāſunt notandū ꝙ eſt quidam zelus quieſt ẜm ſciētiam Sunt enim aliqui homines hn̄tes zelum ſed non ẜm ſcientiam vt ait apl̓s. ⁊ ira huius zeli qui ēem̄ ſcīam formata caritate tota dircāintentōe in bonū finem ꝯſtat ꝙ meretur. nam caritas non agit perperā ⁊ actlo ex intentōe finis boni iudicat̉ boſia. Et ideo licet ira zeli interdum miſſus ordinatam paſſionē habere videatur. hoc eſt ꝓpter ꝯnexionem rōnis ⁊Otentiaꝝ ſiue virium que ſunt in ſenſuaſitate. qui ſuis motibꝰ interdū rōſſem turbant. Nam hec eſt ꝯditio vieꝓ etiam homines exiſtentes in caritate agentes bona intentōe. quaproptercorpus corrumpit̉ interdum turbatioſſibꝰ grauantur. hec ille. Debet ergo v-

nuſquiſqꝫ ſe exercere in dilectōe dei ⁊ꝓximi. Diligendus namqꝫ eſt deus anobis idcirco qꝛ ipſe eſt bonū noſtꝝ.ac etiam ꝓpter bonum hoc vt ad ipſuꝫveniamus ⁊ in ipſo eternaliter gaudeamus. Diligendus vero eſt ꝓximusvt illius requiei ⁊ gaudij poſſit eſſe ꝑticeps nobiſcum. De hac etiam gemina caritate ſeu dilectione hugo de ſcōvictore ſic d̓t. Geminā nobis ſcriptura ſacra caritatem ꝯmendat. dei videlicet ⁊ ꝓximi. Caritatem dei vt ſic ipſum diligamus ⁊ in ip̄o gaudeamusCaritatem ꝓximi vt ſic ipſum diligamus vt non in ipſo. ſed cū ipſo in deogaudeamus. hoc eſt vt deū diligamusꝓpter ſeipſum. ꝓximū aūt ꝓpter deuꝫ.deus aūt idcirco ꝓpter ſeip̄m diligendus eſt. qꝛ eſt bonum noſtrū. ꝓximusaūt ideo ꝓpter deū diligendus. qꝛ cumipſo in deo eſt bonum noſtꝝ. Illum diligimus vt ad ip̄m veniamus ⁊ in ip̄ogaudeamus. Iſtum diligimus vt cuꝫipſo curramus vt cū ipſo ꝑueniamusIllum vt gaudiū. iſtum vt gaudij ſocium. illum vt requiem. iſtum vt requieiꝯſortem. Quid eſt deum diligere. niſiillum velle habere. quod eſt deum diligere ꝓpter ſeipſum. ideo dilige vt habeas ipſum. Quid eſt ꝓximū diligereꝓpter deum eſt diligere. qꝛ habet deumSic diligimus hoīem ꝓpter iuſticiamid eſt qꝛ habet iuſticiam. ſic diligimushominem ꝓpter deum .i. qꝛ habet deuꝫ.vel ſi forte nondū habet. qꝛ habituruseſt eum. vel vt habeat eum. Sic itaqꝫꝓpter deum hominem diligimus quevtiqꝫ ꝓpter deum non diligeremus. ſideum non diligeremus. Unde diligēdus eſt ꝓximus in deo. quia habet deūnon in diuitijs ſuis. non in fortitudine ſua. ſed in iuſticia ſua. in ſanctitateſua. ⁊ in bonitate ſua. ⁊ quādo in iſtisdiligit̉ in deo diligit̉. hec hugo.

Q.ij.