Liber .III.Diſt. II. Ca. XV.

auguſ. in quodam loco ait. Inimicosnoſtros toto corde. ⁊ corꝑalibꝰ viribꝰdiligamus videt̉ eſſe perfectionis. adquā tn̄ non aſtringimur ex p̄cepto. Eliam de dilectōe ꝓximi ⁊ inimicorumglo. nicolai ſuꝑ illo verbo Diligite iniin ſcos veſtros ſic ait. Oīs homo ex catitate diligēdus eſt inqͣꝫtū ad dei ymaginē factus eſt. ⁊ capax ipſius per cogintōem ⁊ amorē. amicicia enim caritatis fundat̉ ſuper coīcatione ſuꝑne bealitudinis ⁊ ideo oīs intellectualis creatura que in actu vel in potentia eſt beata ex caritate eſt diligenda. mali aūtſbīes qͣꝫdiu ſunt invita ſunt in potencia veniendi ad beatitudinē. ⁊ ideo liꝫeoꝝ malicia ſit odienda. ipſa tn̄ natuta poſſibilis beatificari eſt diligenda.Hoc eſt qd̓ ſaluator d̓t. diligite inimicos veſtros bona .ſ. gr̄e ⁊ glorie eis optando. alia nō ſunt eis optanda niſi inquadā generalitate. inqͣꝫtum valēt adeoꝝ ſalutem. qd̓ ſoli deo eſt notū. quiabmnibꝰ alijs p̄t homo bene vel malevtiIdeo circa hoc non eſt aliquid deterininatū petendū. Sequit̉. benefaciteSenefacere eſt affectus dilectionis ⁊ideo ſicut tenemur diligere inimicosquantū ad bona gratie ⁊ glorie. ita tenſemur in affectu ſalutem eoꝝ mō debito ⁊ poſſibili ꝓcurare. Et orate ꝓ perſequentibꝰ vos. optando .ſ. bona gratie ⁊ glorie. Alia aūt bona in ſpeciali.ſed ſuꝑerogationis. Ad predicta facienda etiā inimicis hortamur exemplobei qui ſoleꝫ ſuū facit oriri ſuꝑ bonosTmalos. hec nicolaus de lyra. AEt notandū ꝙ dilectio ꝓximi ⁊ maxinſie lnimicoꝝ demonſtrat hominē eſſebiſcipulum xp̄i. videliꝫ ſi diligat amios in deo ⁊ inimicos ꝓpter deum. Difectio āt inimici ī nobis nūc veracitertuſtodit̉ ſi de ꝓfectu illius addicimur.ſec de ruīa ipſius letamur. De hac di

lectione ⁊ qūo debeat inimicus diligi.beatus greg .xxij. moꝝ. ſic d̓t Oīpotentis dei nos eē diſcipulos ſola cuſtodiacaritatis ꝓbat. que nimiꝝ caritas ſiuedilectō ſi cor noſtꝝ veraciter replet duobꝰ modis oſtendi ſolet .ſ. ſi amicos īdeo ⁊ inimicos ꝓpter deū diligamusB Sed ſcienduꝫ ꝙ inimici dilectio tunc veraciter cuſtodit̉ cum nec deꝓfectu illius addicimur. nec de ruinaillius letamur. nam ſepe in dilectōnisymagine erga inimicū animus fallit̉.ſeqꝫ hunc diligere eſtimat ſi eius viteꝯtrarius nō exiſtat. ſed dilectōis vimocculte ⁊ veraciter aut ꝓfectus inimiciaut caſus interrogat. neqꝫ em̄ ad plenum ſemetip̄m mens hominis ſcit niſieum quem ſibi aduerſariū credidit indefectu vel ꝓfectu mutaſſe modum ſuiſtatus inuenerit Si em̄ de ꝓſꝑitate addicit̉ ⁊ de claritate ſe odientis letaturꝯſtat. qꝛ non amat quē non vult eē meliorē eumqꝫ etiā ſtantem voto ꝑſequitur quem cecidiſſe gratulat̉. Sꝫ interhec ſciendū eſt. qꝛ euenire plerumqꝫ ſolet vt non amiſſa caritate etiā inimicinos ruina letificet. ⁊ rurſum eius gl̓iaſine inuidie culpa ꝯtriſtet. cū ⁊ ruenteeo quoſdā bene erigi credimus ⁊ ꝓficiente illo pleroſqꝫ iniuſte opprimi formidamus. qua in re mente nrām neceius iā defectus erigit. nec eius ꝓficitſi recta nr̄a cogitatio nō quid in ip̄o deipſo circa alios agat̉ attendit Sed adhec ſeruanda valde nccārium eſt ſubtiliſſime diſcretōis examē. ne cū noſtraodia exeqͦmur fallamur ſub ſpecie vtilitatis qͣ in re diſcernendū eſt eē aliudqd̓ nobis. aliud vero qd̓ ſibi ⁊ ceterisnoſter inimicus nocet. nā ſi aliquis bonus eſt ſine nr̄a forſitan culpa eſſe nōp̄t nobis malus. nec oīno de eius ruina gaudēdū eſt. cuius nos ſolos certūeſt aduerſa toleraſſe. nā vero cū nr̄ aut

Q. j.