Liber .III.Diſt. II. Ca. XIIII.

totus tranſit in ipſum. In quarto exitammus ꝓpter deum ⁊ deſcendit ſub ſemetip̄m. In primo gradu ingredituranmus ad ſeip̄m. in ſcd̓o tranſgreditur ſe ip̄m. in tercio ꝑgit ad deū ſuum.in quarto egredit̉ ꝓpter ꝓximū ſuum.In primo itaqꝫ gradu ſpūs ille qui ſuAmel dulcis eſt intrat aīam ⁊ ſua dulcedine inebriat eū. ita ꝙ habeat mel ⁊ſac ſub lingua ſua. hec eſt ꝯſolatio queabrenūciantes ſeculo recipit. ⁊ in boſſo ꝓpoſito ſolidare ꝯſueuit. hic eſt cibus ille celeſtis qui egredientes de egipto .i. de ſeculo reficere. ⁊ per ſolitudiſſem paſcere ſolet. hoc eſt manna illudabſconditū. qd̓ nemo nouit niſi qui accipit. hic eſt dulcor ille ſpūalis ⁊ īterſſa ſuauitas que quaſi modogenitos inſantes lactare ſolet ⁊ alere. ad maturitatis robur paulatim ꝑducere. In hocſtaqꝫ ſtatu anima a domino in ſolitudiſſe ducit̉ ibiqꝫ lactat̉. vt interna dulcedine inebriet̉. Sed oportet vt egiptūloc .i. ſeculū non ſolum corꝑe veꝝ etiācorde deſerat. mundiqꝫ amorem peniiujs deponat. q̄ celeſtes illos cibos hatere ⁊ interna dulcedine ſatiari deſidetat. prius neceſſe eſt cibos egiptios delicere .i. carnales delectatōes in abhommnatōem ꝯuertere. qͣꝫ licet experiri ſiſint ille interne ⁊ eterne delicie. Abſqꝫblbio amor dei quanto plenius omnēalium affectū minuit. tanto ſepius tātoqꝫ liberius animā interna dulcedīeteficit. Sub hoc ſtatu animā eſurientēpiſitat dn̄s ſepeqꝫ interna ſuauitate ſariat. ſpūſqꝫ ſui inebriet dulcedine. hectichar. N Et notandū ꝙ deus ſecit rōnalem creaturam ad hunc fineꝫpt ſummū bonū intelligeret. intelligēS amaret. amando poſſideret. poſſidēO feueret̉. qꝛ ad nihil aliud facta ē rationalis creatura qͣꝫ ad laudandū deūtad deſeruiendū ei. ⁊ fruendum eo.

De quo hugo in li. d̓ archa noe ſic aitDeus namqꝫ rōnalem ſpm̄ creauit ſola caritate. nulla nccītate. vt eū ſue beatitudinis ꝑticipē faceret. porro vt idēaptus eſſet tanta beatitudine ꝑfrui fecit in eo dilectōem ſpūalem. palatumquodammō ꝑ hāc ſenſificās ad guſtūdulcedīs interne. qͣtenus ꝑ ipſam dilectōem ei infatigabili deſiderio inheret. Per dilectōem gͦ copulauit ſibi deus creaturā rōnalem vt ei ſꝑ inherēdoip̄m quo beatificandus erat bonū dilgeret. ⁊ ex ipſo quodāmō per affectuꝫſugeret ⁊ de ipſo ꝑ deſideriū libaret. ⁊ip̄m ꝑ gaudiū poſſideret. Sugeo apicula ſuge ⁊ bibe dulcoris tui inenarrabilē ſuauitatē. immergere ⁊ replere qꝛille deficere neſcit ſi tu nō incipias faſtidire. Adhere gͦ ⁊ inhere ſumme ⁊ fruere ſi ſempiternuſ guſtus fuerit ſempiterna quoqꝫ beatitudo erit. Ergo per amorē ſociata eſt factura factori ſuo. i.creatura rōnalis. ſolūqꝫ eſt dilectōisvinculū qd̓ ligat nos cū deo ⁊ tanto felicius qͣꝫto fortius. hec hugo. OUn̄ ẜm tho. de aquino. caritas eſt quevnit nos deo. q̄ vnio ē vltimus finis humane mentis Sed oꝑtet vt valde mūda ſit aīa que dꝫ deo ꝯiungi ac cū ipſovniri. Qd̓ affirmat origen̄. ſic dicensUalde puram mundā ⁊ ſinceram animam requirit deus quā ſibi iungat. qꝛſi ſe iunxerit deo vnus ſpūs eſt cum eoNam aīma locus eſt ſi bene ago dei. ſimale ago dyaboli. hec orige. Debet gͦquilibet religioſus. ac deuotus homoappropinquare deo per vite puritatem⁊ ſinceꝝ amorem vt illius iocundiſſime ⁊ feliciſſime vmonis poſſit eſſe ꝑticeps. Nam dicit beatus ambroſius.Unicuiqꝫ homini deus per ſuā innicitpietatem. illumqꝫ per eternam amplectit vnionem. qui ſibi deuote approp īquauerit per amorē. Dicit etiā de hoc