Liber.III.Diſt. II. Ca. XII.

patere ymagines. ſꝫ audi quid tibi inhmōi ſit intelligendū. Spūs eſt deusſpūs eſt aīa. ⁊ hn̄t linguas ſuas ſpūaſes quibꝰ ſe alterutꝝ alloquunt̉. pn̄teſqꝫ indicent. Lingua ſponſi eſt fauor diInationis eius. Anime vero lingua eſtſeruor deuotionis. ⁊ elinguis eſt oīsanma que non hꝫ hanc linguā ⁊ nonbteſt eſſe eius ſermocinatio cuꝫ ſponſo. Cum vero ſponſus linguam ſuā molet loquens anime. non poteſt aīa nonſentire. Rurſum cum aīa linguā ſuaꝫmouet ſponſuꝫ multominus latere polerit. non ſolū qꝛ vbiqꝫ pn̄s eſt. ſed ꝓpſet hoc magis niſi qꝛ ip̄o ſtimulāte linqua anime ad loquendū minime molſeret̉. Itaqꝫ locutio ſponſi infuſio dn̄ieſt. rn̄ſio aūt anime cum grārumactōeadmiratio eſt. hec bern̄. Poſt talia etiam colloquia tria ſuauia. inter xp̄m ⁊animā ſequit̉ nonnunqͣꝫ canticū amotis. quod non per ſtrepitū oris. ſed potius ſit per iubilū cordis. De quo cantico idem beatus bern̄. ſic ait. Canticūamnoris ſola vnctō docet. ſola addiſcitcxperientia. experti recognoſcunt. inexperti inardeſcunt Non eſt em̄ ſtrepitus oris ſed iubilus cordis. nō ſonusſabīoꝝ. ſed motus gaudioꝝ voluntatūNon vocum ꝯſonantia. ſolus qui cantat ⁊ qui cantat̉ audiūt ſponſus ⁊ ſponſa xp̄s ⁊ anima. hec bern̄. Non ſolū autem virtus caritatis efficit aīam ſponam xp̄i. ſed etiam templum ⁊ hītacutum dei viui qui in animabꝰ deuotis ⁊in car itate ipſius feruentibꝰ libēter inhabitare dignat̉. O Unde notābum ẜm ꝙ d̓t hugo de ſancto victo. inſo. de archa noe. ꝙ domus dei ſiue habitaculū eſt totus mundus. domus deieccleſia catholica ⁊ quelibet fidelis anima. Sed aliter mundū inhītat. aliterccciam. aliter fidelem animā. In mūd eſt vt imꝑator in regno. in eccīa eſt

vt pater familias in domo. in aīma eſtvt ſponſus in thalamo. Fideles quippe in domo eius ſunt. ⁊ vt verius dicaꝫipſi domus eius ſunt. qꝛ eos per dilectionem inhabitans poſſidet ⁊ regit. Siaūt in domo eius fueris per caritatembeatus eris ⁊ es. qꝛ non ſolum tu in domo dei. ſed tu domus dei eſſe cepiſti.vt ipē tecum habitet in te qui fecit te.ibi pacem inuenies ⁊ requiem vbi illehabitare dignat̉ cuius locus ī pace factus eſt. Preꝑemus ei locuꝫ in nobisipē enim libenter ad nos veniet. qui idcirco nos fecit vt in nobis habitetP Duobꝰ aūt modis deus cor humanū inhabitat. per cognitōem videlicet ⁊ amorē. vna tn̄ manſio eſt. quia⁊ omnis qui nouit eū diligit. ⁊ nemodiligere poteſt qui eum non nouit. Etideo ſi deū amare cupimus primo cognoſcere ſatagamus. precipue cuꝫ ipētalis ſit qui nequeat ſciri ⁊ non amaritanta em̄ eſt ſpecies pulcritudīs eiusqui poteſt eū videre non poſſit eum nōdiligere. hec hugo. Q Templuꝫergo dei ſunt ſancti homines per fideꝫ⁊ dilectōem ambulantes. Unde beatus auguſti. In templo ſuo habitat deus. ſcꝫ in ſanctis ſuis qui ſunt templūdei modo ẜm fidem ambulantes. ⁊ tēplum dei erunt aliqn̄ etiam ẜm ſpeciēqualiter etiam nunc templuꝫ dei ſuntangeli. Sed dicit aliquis. anteqͣꝫ faceret celum ⁊ terrā ⁊ ſanctos vbi habitabat. Rn̄ſio. in ſe habitabat. apud ſehabitat ⁊ apd̓ ſe eſt. Non ergo ſic ſuntſancti domus dei vt ipſa ſubſtantia deus cadat. imo ſic hītat deus in ſanctisvt ſi ipſe diſceſſerit cadant. Et notādum ꝙ deus vbiqꝫ ⁊ in omnibus creaturis eſſentialiter. preſentialiter ⁊ potentialiter eſt. In ſanctis vero etiamhabitat in quibus .ſ. eſt per gratiam.non enim vbicunqꝫ eſt inhabitat. vbi

O. iiij.