LLiber .III.¶ Diſt. II. Ca. VIII.

Item de ꝯmendatione caritatis d̓t origen̄. ſuꝑ can̄. Nomē quippe caritatistm̄ extollit̉. vt etiam ip̄e deus caritasappellat̉. ſicut d̓t iohannes Deus caritas eſt in quo oſtendit ⁊ ipſum deumcaritatē eſſe. In quo ergo caritas eſt q̄deus eſt nihil terrenū nihil materialenihil corruptibile diligit. Contrariūnamqꝫ eſt ei corruptibile aliquid diligere cū ip̄a ſit fons incorruptionis. ipſa em̄ ſola eſt que habet immortalitatēSi qtidē deus caritas eſt ⁊ inhabitatluceꝫ inacceſſibilē. quid aūt aliud immortalitas niſi vita eterna eſt quā daturum ſe ꝓmiſit deus credentibus inipſum ſolū veꝝ deū ⁊ quē miſit iheſumxp̄m filiuꝫ eius. Ergo in primis ⁊ an̄oīa hoc amabile ⁊ placitū d̓r eſſe deo.vt diligat quis dominū deū ſuū ex toto corde ſuo ex tota anima ſua ⁊ ex totis viribꝰ ſuis qꝛ deus caritas eſt ⁊ filius dei. Qui ex deo eſt caritas eſt ſui ſimile aliquid requirit in nobis vt ꝑ cacitateꝫ que eſt in xp̄o iheſu qui eſt caritas vel in cognita quadam ꝑ caritatisnomē affinitate ſatiemur ſicut ⁊ ille q̄iā ꝯiunctus erat eidē. cū dicebat quisnos ſeꝑabit a caritate xp̄i. hec origen̄.T Hoc etiā priuilegiū ſola caritas habet vt deus dicat̉ ⁊ ſit. Non em̄d̓r deus humilitas eſt. deus pacientiaeſt ⁊cͣ. ſed d̓r. d̓s caritas eſt. Unde ſancti viri totam ſubſtantiā ſuam tradiderūt ⁊ oēs delectatōes carnis ac oēs iocunditates inordinatas ꝯtempſeruntvt hanc virtutem ꝯꝑarent ⁊ eam poſſiderent. De hac nobiliſſima virtute caritatis ſic inter cetera d̓t hugo. O caritas ſi ſcirem quantum valeres. precium apprehendereꝫ me pro te. ſed forte excedis anguſtias meas. nec inuenire potero precium tuum penes me. dabo tn̄ quod habeo ⁊ totum quod habeotota domus mee ſubſtantia ꝓ te ꝯmuta

bo. ⁊ cū totum dedero totum quaſi mhil iam reputabo. oēs delectationescarnis mee omnes iocūditates cordismei ꝓpter te libenter impendereꝫ. vt teſolam poſſidere valeam Tu ſola mīhicarior. tu ſola vtilior. tu ſola ſuauior.tu ſola iocundior amplius delectatishabundantius ſacians tutius ſaluasfelicius ꝯſeruans. O caritas neſcio nforte maius ſit te deuꝫ dicere an deū teſuperaſſe ꝙ ſi maius eſt etiā hoc libenter ⁊ fiducialiter de te dicam deus cattas eſt nūquid parū eſt deum in ſe manentem habere ⁊ caritatem poſſidete.hoc priuilegiū ſola habet caritas vt deus dicatur ⁊ ſit. Non enim dicitūr deus humilitas ē aut patientia qꝛ cū dmnis virtus dei donum ſit nullam preteſolam caritatē hoc habet. vt non ſoluꝫdonum dei ſed ⁊ deus dici poſſit. Aeſiqua igitur gratiaruꝫ dona largit̉ debseciam his quos reprobat. ſolam autecaritatem quaſi ſeipſum his tantumquos diligit in premium ſeruat Tat itas igitur eſt fons ꝓprius. de quo nocommunicat alienus qꝛ quicūqꝫ iſſamhabet non iam alienus eſt a deo. Hechugo. Et ideo dicit beatus bernarduscōcludendo Deus caritas eſt qͥd precꝰoſius. Et qui manet in caritate in decmanet. quid ſecurius. Et d̓s in eo qͥdiocūdius Hanc ergo toto cordis deſiderio ꝯcupiſcamus ⁊ diligēti ſtud ſorequiramus vt inuenire ipſam ⁊ pondere valeamus ad noſtram animatumſalutem.¶ Quomodo īter duodecim fructusab apoſtolo enumeratos charitas primatum tenet ⁊ de eius multiplici vitiate ⁊ ceteris per ordinem.¶ Capitulum .IX.U