Liber .III.Diſt. II. Ca. VI.
via eius ſed quemadmodū ſpūs eiusmoderator diſpenſat. ꝓut vult nūc ſegnius. nunc alacrius. q̄ retro ſunt obliuiſci ⁊ ad anteriora ſe extendere. Ergo cū te accidia vel tedio affici ſentis.noli ꝓpterea diffidere vel deſiſtere a ſtudio ſpūali ſed iuuantis require manūdicens. Trahe me poſt te trahi te obſecrans ſponſe exēplo donec denuo ſuſcitante gr̄a factus ꝓnior alacriorqꝫ curras viam mandatoꝝ dei Un̄ qͣꝫdiu adeſt gratia delectare in ea. nec te exiſtimes donū dei iure hereditario poſſidece. ita videlicet vt ſis ſecurus de eo. qͣſinunqͣꝫ ꝑdere poſſis. ne forte cū ſubitotraxerit manū ⁊ ſubtraxerit donum tuaīmo ꝯcidas ⁊ triſtior fias qͣꝫ oporteatCurabis igit̉ ẜm ꝯſiliū ſapientis vt indie bonoꝝ non immemor ſis malorū.atqꝫ in die maloꝝ nō īmemor ſis bonocum Ergo in die virtutis tue noli eſſeſecurus ſed clama ad dn̄m cū ꝓpheta ⁊dic. Cū defecerit virtus mea ne derelīquas me porro in tꝑe temptationis cōſolare ⁊ dic cū ſponſatrahe me poſt te.Sic te deſeret ſpes in tꝑe malo nec inbona ꝓuidentia deerit. Eriſqꝫ inter ꝓſpera ⁊ aduerſa mutabiliū tempoꝝ tenens quandā eternitatis ymagine vtiqꝫ hanc immobilē ⁊ incōcuſſam. ꝯſtātis em̄ equalitatē. benedicens dn̄m inomni tꝑe. hec bern̄. X Scienduꝫetiā ꝙ ſpūalis dei aduētus in aīam eſttriplex. occultus. dubius ⁊ maīfeſtusPrimus aduentus dei occultus d̓r. cūin cordibꝰ eoꝝ qui pctā mortalia nonꝯmittunt deus ꝑ ſuam gratiā inhabitat. qui ꝓpter hoc occultus d̓r qꝛ in fuiſaffectibꝰ nō ſentit̉. Un̄ apl̓s ad ephe.d̓t xp̄m habitare ꝑ fidē in cordibꝰ veſtris. Fides aūt catholica hec eſt vt quicūqꝫ puritatē ſuā ꝯſeruauerit ⁊ mortalia pctā non ꝯmiſerit. licet in magnisſe nondum exercitauerit. tn̄ in illoruꝫ
cordibꝰ dicimus eſſe deū. De hoc occulto aduentu d̓r in pͣs. Ueſtigia tuanon cognoſcēt̉. Secundus aduentusdubius d̓r. cū mutationes nouaꝝ andctionum in nobis cognoſcimus ⁊ ſetimus ꝑ quas peccatū qd̓ prius pſa cuit ⁊ delectabat nūc ꝑ amaram pemieltiam diſplicet. ⁊ non delectat. vera empm̄a certiſſimū ſignū eſt diuine pemtetie. cuius ſpūs licet dulcis ſit ficūt drin libro ſapīe O qͣꝫ dulcis eſt ſpiritustuus in nobis. nihil tn̄ qd̓ amaꝝ eſt ieadem pm̄a ſentit̉. hic ergo aduētusꝯuenienter dubius d̓r id eſt ꝑtim notus ⁊ ꝑtim ignotus. notus ex mutalisne deuotionis qꝛ veraciter cognoſcitꝫſentit̉. ignotus qꝛ ex ſui pententia agrinam impreſſionem facit in aminaamaritudinem videlicet cū ip̄e ſt̄ dbcis. Et notandum ꝙ hmōi aduenſusdubius orit̉. ex accipientis inhabiſtate. qꝛ cuꝫ multoꝝ maloꝝ ſibi ꝯſciusatqꝫ reus non poteſt ſpiritum ſanctumaliter accipere qͣꝫ iratū ⁊ arguentem lcet ſuam naturalem dulcedinem noamirtat. illa em̄ amaritudo non ex venentis amaritudine ſed ex infectōne tecipientis. ſicut cū quis nobilem ppl̓o⁊ dulcem accipit. queꝫ ex infectis ſabcibꝰ felleum iudicat ⁊ amarū. De ſoeſpirituſancto d̓t. Ille arguet munduꝫid eſt mundanū hoīem de peccato ſaccius aduentus d̓r manifeſtus. que dominus cū ſanctis viris ⁊ amicis benepurgatis ac virtutibꝰ ornatis in epīdētibꝰ ⁊ manifeſtis gratijs operatut. vhāc gr̄am recipiētes de dubijs ⁊ occutis. ⁊ an̄ gr̄aꝫ penitus ignorantes mnꝰnifeſtiſſime doceant̉. de hac d̓t pͦs. vⁿcerta ⁊ occulta ſapientie rue mamieſtaſti mihi. A Igit̉ per prediciacolligere poſſumus ꝙ omnis qui eſt iſtatu gratie hoc eſt ſine peccato mortali habet gratiam aut occultam aut ina