Liber .III.Diſt. II. Ca. VI.

bere. ⁊ inter quelibet virtutum exercitia humilitatis cuſtodiam non deſerere. ſꝫ veraciter ⁊ abſqꝫ ſimulatione qͥcquid mali ſibijpſi. quicquid boni diuine gratie aſcribere Et ſolet quidem pietas ſuꝑna vires etiā virtutū in quibuſdam humiliare ⁊ gratiam ſubtraheredonec diſcant inter quelibet moꝝ inſignia nil altum ſapere. nil de ꝓpria virtute p̄ſumere. felices qui alieno caſu potius qͣꝫ ꝓprio hūilitatis fragilitatiſqꝫinfirma addiſcūt. Sed ⁊ cū eis quidēbene agit̉. qui ex ꝓpria ruina ad humilitatis cuſtodiā euigilant. cū tandemaliqn̄ poſt infirmitatis ſue lapſum fortiores reſurgunt Qui ergo moꝝ ruinātimet pre oībꝰ ꝯtra ſuꝑbiam vigilaredebet. hec richar. Ex iſtis verbis colligere poſſumus ꝙ omnipotēs deus ſubtrahit grām hoībꝰ etiā mundam vitāhabentibꝰ. ⁊ hoc ideo ne in ſuꝑbiā eleuent̉. ⁊ ne ꝯſequenter in bonis ſtudijsnegligentiores fiant. Quod ꝓbat etiācriſoſto. ſic dicens. Aliqn̄ pleriqꝫ ⁊ vitam habentes mundam nō accipiuntgratiam Quare. ne in ſuꝑbiam eleuētur. ne inflent̓ ventoſitate iactantie. nealtitudine muneris negligentiores fiant. hec criẜ. Subtrahit̉ āt gratia nōſolum ꝓpter mentis elatiōem ſed etiaꝫnō nunqͣꝫ ꝓpter negligentiā. nā ſunt nōnulli qui deſiderant eſſe boni ⁊ ꝟtuoſiſed ſe ꝑ oꝑa virtuoſa que illos bonosfaciant nolunt exercere. ideo multi religioſi ꝯquerunt̉ ſibi deeſſe grām cummagis gratia debet ꝯqueri ſe factoresbonoꝝ operum nō habere. per que gratia obtineat̉. De hoc ꝑ quēdam d̓r ſicpauperes ſumus ⁊ miſeri qui multumdeſideramus ⁊ modicum facimus. defiderium noſtrum minime in opus deducentes. neqꝫ deſideramus eſſe boniſed oꝑa que nos bonos faciant nō moueamus. Hinc eſt illa querela oīm re

ligioſoꝝ querulantium ſidi deeſſe gt̓ atiam cū magis ipſa gratia ꝯqueri detēat ſe factores bonoꝝ opeꝝ non hacetēhabemus oēs deſiderium ſanctitatis.ſed ea que ſanctitatem efficiunt nuliatenus habemus. Hec ille ꝓut d̓r betnUix eſt aliquis qui in eis que dei ſumexꝑiri velit quid poſſit. etiam qd̓ pmitiſſime poteſt Et idcirco ꝓpter negustiam talem frigida ſunt corda muſtorreligioſorū diuina gratia carentiumDebet ergo quiuis timens deum ſecduo videlicet ſuꝑbiam ⁊ negligentiaa ſe abijcere. ⁊ humilitatē cordis ⁊ donoꝝ ſtrennuitatem aſſumere vt diumeꝯſolationis grām crebrius ⁊ habulidantius ab ipſo dn̄o valeat obtinet eR Ubi ꝯfiderandū ꝙ ſunt nōnuſūteligioſi qui in principio cōuerſiomaſue magnā deuotionis grām ꝑ̄cipiumſed ſcd̓m ꝓceſſum tꝑis eadem gtatiaꝓpter ſuā negligentiam priuat̉ Sivodeſiderant grām priſtinam recuxetaledebent in ſe renouare feruorē deuotoieprioris ⁊ in oībꝰ virtuoſis que priusinitio ꝯuerſionis geſſerunt ſtudeant iexercere De hoc richardus in libro omiſtico ſomnio. nabucho. ſic ait. dtꝰgratia quā habuiſti excidiſſe te ſemtisattende diligenter quid agis. cognisquibꝰ cogitationibꝰ vehementius oceꝰparis ſi ſola vana meditaris quid mmſi futuroꝝ reuelatione fraudaris. dinitio ꝯuerſionis tue qn̄ ſola eterna ir̄ritualia ⁊ futura cogitaſti quādo a d ſela ſublimia aſpiraſti quid mituꝫ ni vdeſideriū tuū ꝯſolari meruiſti. Denoērium inquit ꝓpheta pauperū exandimꝰdn̄s. Si igit̉ priſtinā illā gtām cupꝰꝰreformare renoua vite deuotionem.ſcd̓m monita iohannis in apocat̉. dmento vnde excideris ⁊ age pemtenam ⁊ priora oꝑa fac̄. hec richat.Et notandū vt d̓t hugo ꝙ miſericorꝰ