Diſ. II. CaV.Liber .III.
tenter ad quemcūqꝫ actum ſine huiꝰra lūtoris gratia nihil poſſumus facete nec in eſſe durare. Secūdo d̓r gracia ſpecialiter ⁊ talis gr̄a d̓r gratis ſcꝫra donū quo ſe p̄parat homo ad ſuſciplendū donū ſpūſſancti. hꝰ em̄ gratieeſt teuocare libeꝝ arbitriū a malo ⁊ excitate ad bonuꝫ. ſine qua nullus facitſafficienter qd̓ in ſe eſt vt p̄paret ſe adalutem. Tercio d̓r gratia ꝓprie ſcꝫ doſū datū diuinitus ad merendū. quodquidem donū gratia gratū faciēs apteſſatur. Sine iſta gratia nullus pōtmereri. nec ī bono ꝓficere nec ad gloram ꝑuenire. Iſta triplex gratia īnurūt ī perbis apoſtoli cū d̓t. Gratia deiam id qd̓ ſum. ecce prima. Et gratiaet in mevacua non fuit. ecce ſcd̓a Etptatia eius ſemꝑ ī me manet. ecce tercia.Sciendū etiam ſecunduꝫdictū beati bernardi. ꝙ triplicē graciārecipimus. vnā qua ꝯuertimur. aliaꝫna in temptatōibꝰ adiuuamur. tercim qͥ ꝓbati remuneramur. prīa nosniciat per quam vocamur. ſecunda ꝓrehit qua iuſtificamur. tercia ꝯſūmatna glorificamur. De prima dictumt ce plenitudine eius omnes accepinus. de duabꝰ reliquis dictuꝫ eſt. Etotaciaꝫ ꝓ gratia id eſt munera eternedioriē pro merito temporalis militieSernardus G Et notanduꝫꝟ nullus poteſt ſuperare vicia nec prepta dei adimplere ſine gratie diuiad iutorio. hoc affirmat Aug. ita diclis. Nemo viribus ſuis implet. qd̓cus inbet. niſi ipſe adiuuet ad faciena qd̓ fieri iubet. Qua ꝓpter oremusmniliter. vt qui dedit preceptuꝫ lardatur auxiliū. nullū em̄ bonū non didnficit̉ ſed nec īcipitur ſine illo quieius bonus. nā ipſa voluntas niſi deipratia liberet̉ a ſeruitute qua facta eſttua peccati. ⁊ vt vicia ſuꝑet adiuue-
tur. recte pieqꝫ viuere a mortalibꝰ nōpoteſt ⁊ hoc diuinū beneficiū quo liberatur anima niſi eam preueniret. iammeritis eius daretur ⁊ nō eſſet gratiaque vtiqꝫ gratis datur. hec Augu.H Un̄ etiā iuſti viri ⁊ licet perfectiiuſtificati recte viuere non poſſint. niſiꝑ diuinā gratiā adiuuent̉. qꝛ nō omnis virtus illius bonitate eſt ꝯceſſa. ipſe em̄ bonū opus qd̓ in nobis oꝑandoincipit etiā cooꝑando ꝑficit. De hocbea. Aug. ſic d̓t. Sicut oculus corꝑisetiā pleniſſime ſanus niſi candore lucis adiutus nō poteſt cernere. ſic ⁊ hōetiaꝫ ꝑfectiſſime iuſtificatus niſi eterna luce iuſtitie diuinitus adiuuetur recte nō pōt viuere Quātulūcūqꝫ em̄ ꝟtus d̓r noſtra illius eſt nobis bonitateꝯceſſa. nā cooꝑante nobis deo ꝑficitqd̓ oꝑando incepit. qꝛ ip̄e vt velimusoꝑat̉ incipiens. qͥ volētibꝰ cooꝑaturꝑficiens. Un̄ cariſſimi vita nr̄a nihileſt aliud qͣꝫ dei gr̄a ſine dubio ⁊ vita eterna. que bone vite reddit̉ dei gratiaeſt. hec aug. Ex his verbis colligite ꝙnō ſolū bona oꝑa ſꝫ etiā premia ſuntip̄ius dei dona. qͥ ⁊ bonū cogitare. velle ⁊ ꝑficere oꝑatur in nobis. De hocbea. ber. ſic d̓t. Dei ſunt ꝓculdubio munera tā nr̄a opera qͣꝫ ip̄iꝰ premia. ⁊ q̄ſe fecit debitorem in illis ⁊ nos ꝓmeritores hoc eſt bonum cogitare velle ⁊perficere operatur in nobis. primumprofecto ſine nobis. ſecundum nobiſcum. terciuꝫ per nos facit. a deo ergoſine dubio noſtre ſit ſalutis exordiumnec per nos vtiqꝫ nec nobiſcum. Ueꝝconſenſus ⁊ opus ⁊ ſi non ex nobis n̄iam tamen ſine nobis. hec BernardꝰI Et ergo vt dicit beatus Auguſtinus. Cum deus coronat merita noſtra nihil aliud coronat qͣꝫ munera ſuabene vita eterna. que in fine a deo metitis p̄cedentibꝰ redditur quia ⁊ eadē