Liber .III.¶ Diſt. II. Ca. IIII.

beatus Ambroſius. Sancta trinitaspatet ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus ad nos venunt. dū nos venimus ad eos. veniūtſubueniendo veniunt illuminādo venimus obed iendo. venimus metuendo.temunt īplendo. venimus capiendo.ſec Ambro. Conſiderādū igit̉ eſt ꝙpiberaciter hn̄t ſpūmſanctū. in quoꝝmentibꝰ hūilitas ⁊ cetere virtutes ꝑrecte ſimul ꝯueniunt. Qd̓ affirmat bearus gre. in libro dya. ſic di. Uens q̄diuino īplet̉ ſpū habet euidentiſſimaſua ſigna ⁊ virtutes ſcꝫ ⁊ hūilitateꝫ. q̄ſrin vtraqꝫ in vna mente ꝯueniūt. proſecto liquet ꝙ de pn̄tia ſpūſſancti teſtimoniū fuerūt. hec gre. O Sedet notādū ꝙ volūtas hoīs nō pōt eē liteta a cupiditatibꝰ hꝰ mundi necvalꝫactus bonos oꝑari ſine gr̄a ſpūſſancti. vn̄ vbi ſpūs dn̄i ibi libertas eſt vicꝫ⁊ peccato nō tn̄ ꝙ tales penitus ſint ſire peccato ī hac carne ſꝫ peccatū eis n̄bnat̉. De hoc bea. Aug. ſic d̓t. Sinepuſancto non eſt voluntas hoīs liberacū cupiditatibꝰ vincit̉. nō em̄ eſt libeta ad bonū niſi liberata fuerit n̄ autemſderat̉ niſi ꝑ ſpūmſanctū caritas difrudat̉ in cordibus hoīm. nā iſtā liberatem que eſt a peccato illi ſoli habētdunic. quos filius ꝑ gr̄am liberat ⁊ repatat. nō ita tn̄ ꝙ penitus ſint ſine pectao in carne hac mortali ſed vt ī eisteccatū nō dn̄etur neqꝫ regnet ⁊ hec ēteta ⁊ bona libertas. que bonaꝫ paritretuitutē ſcꝫ iuſtitie. hec Aug. Nā ſpitituſſanctus ingrediens aīaꝫ. vt dicitEtix̄. Amplectit̉ eam ⁊ quaſi numeroquodā inexpugnabili circuit eam ⁊ n̄ree̓m ittit vt carnales ꝯcupiſcentie p̄valeāt ꝯtra eā. Nō quidē facit vt caroro ꝯcupiſcat ſed tenet anīm vt non eiꝯſenciat hec Criſo. Etiā vt dicit beabre. Spūſſanctus mētē quā replet obaſibrat. ⁊ omnē tēptacionū furorem

tꝑat. ⁊ dū aura ſue inſpiratōis mentēſuauiter tangit. quicquid noxij caloris ſuſtinebat expellet ⁊ quē iā forſitānimis vicioꝝ eſtus macidꝰ fecerit vmibra ſpūſſancti ꝓtegens recreat. vt dūin eius īſpiratōe ſedens pauſar virestollit quibꝰ ad vitā eternaꝫ robuſtiuscurrat hec Gre. ꝙ aūt omnipoteus deus hoīem poſt ſuſceptiōꝫ gratie ſpūal̓permittit temptari. hoc ideo facit. neip̄e homo de ſe p̄ſumat vel in elationēmentis cadat. ſed tamen irruente tēꝑtatōe exterius ꝯcutitur. intus eū ꝯditoris manus roborat. ne frangat̉. Dehoc bea. gre. x. morali. exponēs illa verba. Memento queſo ꝙ ſicut lutū feceris me. ſic ait. Sic lutū quippe hō noſter interior exiſtit qꝛ ſanctiſpūs gracia terrene menti infundit̉. vt ad ītellectuꝫ ſui ꝯditoris erigatur. humananāqꝫ cogitatio. q̄ peccato ſui celeritate aruit ꝑ vim ſanctiſpūs quaſi irrigata terra vireſcit. Sed ſepe dum ꝑcepti doni virtutibus ſine interruptōe vtimur ad priuatā fiduciaꝫ vſu continueproſperitatis elenamur. Unde fit plerum vt iſdē qui ſubleuauerat parumper ſpūs deſerat. quatenus ip̄m ſibi hominem oſtendat. Qd̓ vir ſanctus protinus exprimit cum ſubiungit ⁊ ī puluerem reduces me. Quia em̄ per ſubtractionem ſpiritus mens ad aliquantulum in temptatione deſeritur. quaſiab humore priſtino terra ſiccatur. vtinfirmitatem ſuam derelictus ſentiatet ſine infuſione ſuꝑne gratie quantūhomo aruit cognoſcat. qui aꝑte quoqꝫreduci ad puluerē dicit̉. quia dimiſſus ſibi cuiuſlibet tēptatōis aura raptatur ſed cum relicti ꝯcutimur ea queafflicti cognouimus ſubtilius iaꝫ dona cogitamus. Sequitur pelle etcarnibꝰ veſtiſti me. pelle quippe et carnibꝰ interior homo veſtitur quia in eo