Liberª .III.¶ Diſt. II. Ca. II.

ruſalem omnibus connumeratis fidelibus ab inicio vſqꝫ ad finem. adiunctis etiā legiōibꝰ ⁊ exercitibꝰ āgeloꝝvt fiat illa vna ciuitas ſub vno regeet vna quedā ꝓuincia ſub vno imperatore felix. in ꝑpetua pace ⁊ ſalute laudans deū ſine fine. hec aug. FiliusAbita iam informatione de fidenūc de ſecunda virtute theologica cupio a te o pater edoceri.Capitulum II Pater MCi re debes qd̓ſpes eſt virtus qͣ ſpiritualia ⁊eterna bona ſperantur ⁊ cū fidutia expectantur Eſt enim ſpes certa ex pectatatio future beatitudinis ꝓueniens exgratia dei p̄cedentibꝰ meritis. Et qͣꝫuis oꝑa noſtra non ſint meritoria niſiex dei gratia. ſine meritis tn̄ aliquidſperare non eſt ſpes ſic ait gregori. ſedpreſumptio. Un̄ ſpes eſt audatia mentis d̓ largitate d̓i ꝯcepta habendi vitāeternā ꝑ bona merita. Ubi notanduꝫꝙ hi qui habent bonam cōſcīam perſpem deū expectant qui vero hn̄t ꝯſciēentiam leſam timent corā dn̄o preſentari. De quibꝰ Rich. de ſanc. victoreait. Qui in deū ſperat deum ꝑ ſpem expectat. qui em̄ miſericordie ſperat. minime expectat ſed ꝑ miſerā ꝯſcienciādiuinā fugit pn̄tiā nec deo querit preſentari dū ab eo timet cōdemnari hecRichar. Un̄ ſancti viri quanto duriora ꝓ criſto patiuntur ⁊ maiores labores agendo bona opera ꝓ dn̄o ſuſtinēttanto cercius eterna premia ſperant.Un̄ beatus gregorius. Beatoꝝ mensquo duriora ꝓ veritate tolerat. eo eternitatis premia certius ſperat. nā tātoſpes in deuꝫ ſolidior ſurgit. quanto ꝓillo quiſqꝫ grauiora ꝑtulerit. Un̄ ſancti viri quot labores nunc veritati cōmendantes exhibent. tot iaꝫ remune

rationis ſue pignora intra cubiculumclauſa tenent. hec gre. Conſiderandovero eſt ꝙ ſunt nōnulli qui poſt peccata ꝑpetrata ad penitētiā ꝯuerſi minisindiſcretū timorē ac mētū ꝓ ſuis facinoribus habent. ⁊ quāuis illa ſepiusſint ꝯfeſſi ⁊ in ſtatu penitentie ac in ꝟfectu virtutū exiſtant tamē illa ministrepidant. Sed tales debent intetduꝰreflectere cor ſuū ab anxia recordatōeviaꝝ ſuaꝝ malaꝝ ⁊ dirigere illud ī itunera planiora miſeratōe d̓i. ne forte ẜtriſtitia indurent̉ ⁊ deſperatiōe pibspereant. nā iuſtus nō ꝯtinue ſed tamoin principio accuſator eſt ſui. ⁊ exitēma ſermonis ſui ī dei laudibꝰ ꝯſueuſiconfirmare Iſta ꝯmemorat bea. berſuꝑ cant. ſermone. xi. ſic dicens Suadeo vobis amicis meis reflectere imtedum pedē a moleſta ⁊ anxia recordalꝰone viaꝝ vr̄aꝝ ⁊ vadere in itinera praniora ſenioris memorie beneficiorbmdei vt qui in nobis ꝯfundemini. ipſibꝰintuitu reſpiretis volo vos expediti iilud. qd̓ ſanctus ꝓpheta ꝯſulit dicens:Delectare in dn̄o ⁊ dabit tibi peticiones cordis tui. Eſt quidē neceſſatiusdolor ꝓ peccatis ſed ſi non ſit ꝯtinuusſane īterpoletur leticiore recordatōēdiuine benignitatis. ne forte pre femcia induretur cor. ⁊ deſperatione p̄ſopereat. miſceamꝰ abſintheo mel. vt ſalubris amaritudo ſalutē tūc dare poſit. ꝯmixta temperata dulcore bibi hterit. Audi deniqꝫ deū quomodo ip̄tꝰcontriti cordis amaritudinē tēpelaquomodo a deſperationis baratro prſillaminē reuocat. quomodo blade efidelis ꝓmiſſionis melle merente coſolatur. et erigit diffidentē Ait ꝑprꝰphetam. Ego infrenabo os tuū landēmeo. ne intereris. hoc eſt ne ītuitu ſacinorum tuorum nimiā incurras ſtiſtitiam. atqꝫ inſtar effreni equi deipe-