Diſt. II. Ca. I.Liber.III.
Liber.III.Capitulum.T ſuperius audiſti filiſtatus ꝑfectorūſecundo ꝯſiſtit īd̓i caritate acꝓximi dilectionein quibus quanto quis feruencior fuerit tanto eciamtlectior in ſanctimonia vite ſpūalisac ceteraꝝ virtutū ꝯſūmatōe erit. naꝫſcdꝫ apl̓m plenitudo legis eſt caritasO Notādū ergo ꝙ tres ſunt virtutes theologicales vicꝫ fides ſpes ⁊ caeitas. per fidē nāqꝫ ꝑuenit̉ ad ſpem. ꝑtem vero ad caritatem. naꝫ vbi fidesceeſt ſpes eſſe nō pōt vbi āt nō ē ſpesnec caritas haberi poteſt. Un̄ richar.de ſancto victo. Sine fide īpoſſibile ēceo placere. nā vbi fides nō eſt nō poteſt eſſe ſpes. oportet em̄ accedentemad deū credere qꝛ eſt ⁊ ꝙ inquirētibꝰſe ſit remunerator pius alioquī q̄ ſpeciſe poterit. vbi aūt n̄ eſt ſpes. caritascilſe nō poteſt quis em̄ euꝫ amet d̓ quoimi bom ſperet. ꝑ fidem gͦ ꝓmouem̄ adtem ⁊ ꝑ ſpeꝫ ꝓficimus ad caritatemQuis aūt ſit fructus caritatis audisro ore caritatis. Si quis inquit dilipit me diligetur a patre meo ⁊ ego dirdam eum ⁊ manifeſtabo ei meipſuꝫEt dilectōe itaqꝫ manifeſtatio. ex maireſtatōe ꝯtemplatio. ex contemplatibne ꝯgnitō. vide vnde ⁊ quo ꝑuenitut pel quibꝰ gradibꝰ aſcendit̉ mediātenide ſpe ⁊ caritate. de fide ad ꝯgnitōre dei ⁊ ꝑ ꝯgnitōꝫ ad vitam eternamec ille. Un̄ anima quantū ad ſuꝑiorēhacteꝫ in qua ꝯſiſtit ymago trinitatisrectificari habet per tres virtutes theodicas. nā ſicut ymago creatoris ꝯſiſit in trinitate ꝑſonaꝝ ⁊ vnitate eſſenre. ſic ymago recreatōis ꝯſiſtit ī trini
tate habituuꝫ cū vnitate gracie. ꝑ hosautem tres habitus virtutū anīa fert̉in ſūmaꝫ trinitatē ſcd̓m tria aꝓpriatatribus ꝑſoms. Itaqꝫ fides dirigit ī ſūme veruꝫ credendo ⁊ aſſenciēdo ſpesvere in ſūme arduuꝫ īmtēdo ⁊ expectando. caritas autē in ſūme bonū deſiderādo ⁊ amando H Uirtutesetiā theologice differūt īter ſe. primoſecundū actus ꝓprios. nam fides fac̄deo aſſentire. ſpes deo ꝯfidere. caritaſfacit deum diligere Item differūt ratione finis qꝛ ꝑ fidē deus ꝯgnoſciturvt veritas. ꝑ ſpeꝫ habet̉ vt eternitas ꝑcaritatem diligit̉ vt bonitas. primo gͦvidendū eſt de fide. Pro quo ſciēduꝫꝙ fides eſt virtus qua credit̉ illud qd̓nō videtur. vnde yſidorus. Fides ē qͣveraciter credimus id quod nequaqͣꝫvidere valemus. De hac ec̄ d̓t apl̓spaulus. Fides eſt ſubſtantia rerū ſperandarum argumētum non apparecium. in qua diffinitione dicitur ſubſtātia ideſt fundamentum ſubſiſtens edificio ſpūali. quod eſt gratia ⁊ gloria.ipſa nanqꝫ fides facit iam aliqualiterres ſperandas in nobis ſubſiſtere pergraciā ⁊ facit tandem ꝑ gloriam. naꝫfides catholice religionis vt dic̄ Criſoſtomus eſt lumen anime. oſtium vite ⁊ fundamentū ſalutis eterne. Und̓quicquid meriti quicquid beatitudīsaīa habet ex fidei fundamento ꝓceditDe hoc bea. aug. ſuꝑ iohannē ſic dic̄Sicut in radice arboris nulla ꝓrſusapparꝫ pulchritudīs ſpēs ⁊ tam̄ quicqͥd ē ī arbore pulchritudīs vl̓ decorisex illa procedit. Sic ex fidei humilitate qͥcqͥd meriti qͥcqͥd beatitudīs anima ſuſceptura ē ex fidei fundamentoprocedit hec Augu. Dicitur eciam fides reruꝫ ſperādarū. qꝛ fides per aſcēſū fac̄ ī nobis ſubſiſtere res ſperādasArgumentuꝫ dicitur qͣſi arguēs mētē