Liber. III.Diſti. Ca. XXVI
et quottidianas eius carnis ⁊ ſanguinis hoſtias ymolare. nā ſi an̄ mortē criſti hoſtia accepta ꝑꝯpunctōꝫ cordiſ ⁊lacrimaꝝ effuſionē deo fuerimus recōſilati poſt mortem. ſalutari hoſtia nonindigebimus. E De quo beatꝰgrego. in libro dya. ſic ait Penſandūē ꝙ tutior via eſt vt bonū quod quiſqꝫpoſt mortē ſuā ſperat agi ꝑ alios agatdū ip̄e viuit ꝑ ſe. beatius quippe eſt liberū exire qͣꝫ poſt vincula libertatē querere. debemus itaqꝫ ſeculū pn̄s ꝯtemnere tota mēte quottidiana. deo lacrimarū ſacrificia offerre. quottidianas eiꝰcarnis ⁊ ſaguinis hoſtias ymolare. hecnāqꝫ ſingulariter victima ab eterno interitū anīaꝫ ſaluat. q̄ illā nobis mortēvnigeniti ꝑ miſteriū reparat. qui licetin ſeipſo īmortaliter atqꝫ incorruptibiliter viuens eſt tn̄ ꝓ nobis iteꝝ ī hocmiſterio ſacre oblationis ymolatur.Quis etiā fideliū habere dubiū poſſitin ip̄a ymolatiōis hora ad ſacerdotispacem celos aperiri in illo iheſu criſtimiſterio angelorū choros adeſſe. ſummis yma ſociari. terrena celeſtibꝰ iungi. vnū quidē ex viſibilibꝰ ⁊ inuiſibilibus fieri. ſed neceſſe eſt vt cuꝫ hoc agimus. deo noſmetipos in cordis ꝯtritione mactemus. qꝛ que paſſionis dominice miſteria celebramus. debemuſimitari. qd̓ agimus. Tūc ergo vera ꝓnobis deo hoſtia erit cuꝫ noſmetip̄oshoſtiam fecerimus. Igit̉ dū ꝑ indultitꝑis ſpaciū licet dū iudex ſuſtinet duꝫꝯuerſionē noſtrā is qui culpas examinat expectat. fleamus ī lacrimis duricia mentis. cōformemus in ꝓximisgraciā benignitatis. Et fident̉ dico qꝛſalutari hoſtia poſt mortē nō indigebimus ſi an̄ mortē d̓o ip̄i hoſtia fuerimꝰhec gre F Debet eciā quilibet religioſus poſt ꝑceptā cōionē graciā cōpunctōis ⁊ deuotōis anīꝫ ī ip̄o ſuo vi
gore dn̄o coadiuuāte ẜuare. nec ſe adcogitatōes inutiles aūt leticiā vanamvel ſecularē tradere. ne fructū que perſuſceptōꝫ corꝑis criſti ſeu ꝯpunctonecordis luctatus fuerit ꝑ hꝰ mōi ſeuitatē vel negligēciā ꝑdat Ad qd̓ bea grehortatur di. Cū redēptoris noſtri corpus ⁊ ſanguinē accipimus debemusnos ꝓ peccatis noſtris ī fletibꝰ affiigere qͣtenus ip̄a amaritudo penitētie abſtergat a mentis noſtreſt omacho ꝑue:ſe vite humorē. ⁊ poſt oratōis ⁊ cōlonis temꝑa quanto deo ad iuuāte poſſomus in ip̄o anīꝫ ſuo pondere ⁊ vigoreſeruare. ne plus cogitatō fluxa diſſoluat. ne vana mentē leticia ſurripiat. elucra ꝯpunctōis anīꝫ ꝑ incuriaꝫ nutēcogitatōis ꝑdat. Sic quippe ania qͥdpopoſcit obtinere meruit. qꝛ ſe poſt ſacrimas in eodē mentis vigore ẜuauꝰDe qua ſcriptū eſt vultus eius non ſnit amplius ī diuerſa mutati. hec dreSic gͦ pꝫ de ſacramento corꝑis ctushabemꝰ igit̉ nūc de mundicia ⁊ purniate cordis explanatum. ac etiaꝫ de hisq̄ eandem puritatē ꝓmouēt ac in ſuovigore ꝯẜuant vicꝫ ſeptē dona ſpititſancti. octo beatitudīes. ⁊ ſeptē ſaciamēta. inter que vt patuit p̄cipue ſactꝰmentū dn̄ici corꝑis ad mūdandū eorhoīs ac ꝯẜuādū ī eadē puritate ef icaciā hꝫ maiorē. hec igit̉ mundicia ſenpuritas cordis ꝑtīet ad ꝑfectos. quorū ſtatus vt patuit ſuperiꝰ ꝯſiſtit ī mōdicia et puritate cordis.¶ Diſtin ij. tercij libri malogranatiOſtquam informatus ſum de mūdiciacordis ipſāqꝫ ꝯcernētibusdonis ⁊ virtutibꝰ. In quibꝰ prīo ſocodependet ſtatus ꝑfectoꝝ nunc de ſecbꝰdo in quo idē ꝯſiſtit ſtatus perfectotocupio a te o pater edoceri