¶Liber .III.¶ Diſt. I. Ca. XXVI.
emendationē nō ſolū nō verentur ſedomnino audent tractare ⁊ ſumere corpus dominicū ī ſuaꝝ ſalutē anīaꝝ. Denon ꝯuerſis bea. Ber. ſic d̓t. Qui puritatis auctori in puro corde ⁊ corporeminiſtrantes ſunt. mirū ꝙ non verent̉ſtare ante ſe angelū dn̄i. qui ſecet eosmedios ⁊ diſperdat de terra viuenciūſed omnino audent agni immaculatiꝯtīgere carnes ⁊ intingere in ſanguinē ſaluatoris manus nepharias. quibus paulo ante ꝓchdolor carnis meretricis attractauerāt. hec Ber Filius☞ Nformari etiaꝫ deſidero de hocvtrum melius ſit frequēter accedere vel rariꝰ ad hoc celeſte ſacram̄tū.Capitulum XXVI Pater QIdetur qd̓ ſuper hac queſtione non poſſitomnibꝰ dari regula vniformis. ratioeſt qꝛ varia ſunt merita ſinguloꝝ. diuerſa oꝑum ſtudia. differentia deſideria. ⁊ multiplices ſanctiſpūs oꝑationes. atqꝫ diuerſi ſtatus. ⁊ gradus ī religione. Et ideo ſicuti in egrotantibꝰnon vna poteſt forma ẜuari in dādismedicinis corꝑis ꝓpter diuerſitatesꝯplexionū aut viriū aut loci aut temporis aut diete aut aliaꝝ ꝯſideratōnuꝫpro quibus aut rarius aut ſepius aut īminore aut maiore quantitate aut eadem medicina dat̉. ita em̄ de medicina ſpūali que corpus xp̄i intelligēdaeſt. mundialibus eī curis occupati rarius ſe poſſunt expedire ad illud recipienduꝫ. qͣꝫ qui tm̄ ſpūalibus intentiſunt. ⁊ alij magis ⁊ alij minus ſūt circūſpecti in cuſtodia vite ſue moruꝫ acconſcīe puritate. alij etiā ardēciori deſiderio ad illius ſalutaris cibi percepcionem trahunt̉. alij quodāmō terrētur cū accedere debent. ⁊ niſi ꝯſcīa vrgeret ⁊ ꝯſuetudo religionis. vel timor
maioris elongatōis a deo īpelleret. taro valde accederent ad illud terrinicūſacramentū. vix tn̄ aliquis religioſusaut ſanctus eē videt̉ exceptis ſacet dotibꝰ. quin ſemel in ebdomada ei ſumūciat ex ꝯſuetudine cōicare. niſi ſpecialis cauſa qn̄qꝫ plus ſuadeat. vt in innemitatibꝰ ⁊ ſuꝑueniens ſingularitet ſolemnis feſtiuitas vel inuſitate deuolonis intemperata deſiderij ſitis ꝓ ilſtus ſuſceptōe. qui ſolus ſufficit ardoreſe amātis refrigerare. ⁊ qꝛ talis at doris impetus nō niſi a ſpūſancto infoditur. id eo legibꝰ humane ꝯſuetudiset ſtatibꝰ moraliū nō artat̉. Salubreigit̉ eſt ⁊ vtile ꝙ homo ad illius ſaciamenti ſuſceptōꝫ ſepe ſe p̄paret. ⁊ queto deuotius valeat illud ꝑcipere ſiū cat. ⁊ poſt ſuſceptiōꝫ in ſtudio deuotisnis ſe cōſeruet attencius maxime teigioſi. ⁊ qui ſe d̓o obtulerūt ad ꝑpetoeſeruienduꝫ. Sic em̄ erūt in maiori cꝰſtodia vite noſtre ſue ⁊ ꝯſcīe. duꝫ ⁊ alet poſt eūchariſtie ꝑ̨̄ceptōneꝫ ob teberenciam eius ſtudent magis innōceſtius viuere ⁊ ſtudio deuotionis frediꝰtius intendere. Et licet aliqn̄ aliqb̓itrepidet tamen ꝯfidens de dei miſecordia fiducialiter accedat. qꝛ qui ſedignuꝫ reputat. cogitet ꝙ tanto mngis eger neceſſe habet requirere mēscinam. quanto magis ſentit ſe egtolꝰnon eſt opus valentibus medicus ſeamale habentibꝰ. ⁊ ideo queras te ſugere xp̄o vt tu ſanctificeriſ ab ip̄o neꝓpterea preterm ittēda eſt ſacra colꝰſi quādoqꝫ homo non ſentit gratieuotōis cū ſe ad illā p̄parare ſtudet ꝰcū ī ip̄a ꝑceptōe l̓ poſt ſe forte minusdeuotū ſentit qͣꝫ vellet. attēdere nanadꝫ vnuſquiſqꝫ diligenter ꝙ hoc fpotis ſacramentū fidelibꝰ in remediuꝰeſt inſtitutū. Et iō qn̄ cūqꝫ homo ntꝰqd̓ pōt abilitando ſe ad gram ſumic-