Liber.III.Diſt. I. Ca XXIIII
ſamqꝫ ꝯgnitōꝫ. In hac aūt ſelici horatū talis mirifica ꝯgnitō cor poſſederitſbmno deuotus in magnā ꝯpunctiōꝫ ⁊deuotionē rapit̉. Nā ſi peccator aliqn̄ſuit ꝓ ſuis exceſſibꝰ in lacrimas reſollit̉. qꝛ ſuū iudicē ⁊ qui iudicat viuosmmſortuos principaliter in hoc ſacramento adeſſe ſentit. Si vero aliquisminus exceſſit vel ea que ꝯmiſit per lōbaꝫ penitenciā ſufficienter deterſit accepta fidutia de ſpe venie ⁊ de introituceleſtis patrie in magnā anī exultatōrem ⁊ feruidā deuotionē cordis exurbit ⁊ inardeſcit. qꝛ illū in hoc ſacramēoadeſſe ꝯgnoſcit. qui vitā ⁊ gloriamctetnā ſuis dilectoribꝰ poſt hāc vitaꝫbate ꝯſueuit. Et quanto quis corde etcoepore mundior fuerit ⁊ in religioſapita ꝑfectior tanto habundācius huinmōi gratia ꝑfeuet̉. hoc tn̄ non ſcd̓ꝫꝯmnunē curſū ſit cū oīm ſcīaꝝ elemena ⁊ prīcipia hec excedat ꝯgnitō. Neccliā ip̄is quidē cariſſimis hec gratiaſem per adeſt d̓o melius ei ſ ꝑ fidei prīpla ꝓuidente ſed ſolū interdū cumpis anīe ad ſuꝑna rapit̉ ⁊ ad celeſtiaimmiteria ꝯgnoſcenda eleuat̉ ꝓut tuncAiuina gratia hec vl̓ his ſimilia dignaſt mōſtrare. que reuelat occulta ⁊ admiſibilia ⁊ archana ſecretorū dei exꝯiſit. a quibꝰ tn̄ cū auulſus fuerit rurns tedit ad ꝯſueta fidei ſacramentata magis documēta peccatoꝝ pene igatus. Itē ſequit̉ ego ſum hoſtiū vomntati ꝑ caritatē feruidā aꝑtū guſtap⁊ inhabitatū. qꝛ qui manducat carre meā ⁊ bibit ſanguinē meum in meranet ⁊ ego in eo. hec aūt manducatōhualiter. māducare itaqꝫ ſpūalit̓rattingere ad rem huius ſacramētiNes aūt huius ſacramenti ē duver. qꝛ vn̄a cōtenta ⁊ ſignificata ⁊ hecrxp̄s integer qui ꝯtinet̉ ſub ſpēbusramis ⁊ vlni. Alia eſt res ſignificata et
non ꝯtēta ⁊ hec eſt corpus xp̄i miſticūqd̓ eſt eccleſia. Ille igit̉ manducat. ſpiritualiter qui xp̄o ꝯiungit̉ ꝑ fidē ⁊ caritateꝫ. Fides aūt ꝑtīet ad ꝯgnitōꝫ caritas ad refectōꝫ. ideo etiā vnitur corpori xp̄i miſtico ſcꝫ eccīe. Ex iſta autēmanducatōe oritur attingentia ſpūal̓alias xp̄o nō incorporarem̄. dū carnēeius guſtamus. De iſta incorporatōebea. aug. ſuꝑ iohānē ſic d̓t. O ſacrū pietatis. o fignū vnitatis. o vinculū caritatis. qui vult viuere accedat credat īcorporet̉ vt viuificet̉. Et hugo de ſancto victore. ſuꝑ ſeptimo āgelice ieiarchie ſic d̓t ꝙ iſta manducatio d̓r viuificatō eſt qꝛ vnū ſecū efficit om̄es quibus ſe p̄bet ſumendum. Dicat̉ igiturmanducans illud. Can̄. quīto Comedi fauū cū melle meo. Fauus ſicut dicit origenes. Eſt cera virginea cellul̓diſtincta melle repletis igit̉ quid eſt aliud comedi fauum cū melle meo niſimāducaui corpus virginee carnis dl̓ciſſima diuinitate repletū. ⁊ ſic ꝑ guſtum humanitatis ꝑuenit̉ ad guſtumdiuinitatis. Un̄ quiſquis eſt religioſus ⁊ huius ſacramenti ſaporem tibiinexpertū experiri deſideras. cura animam tuā prius abſtrahere a negocijsſecularibꝰ a vicis ⁊ carnalitatibꝰ. vteius ſumptōꝫ p̄cedat ꝓfunda ꝯtritō ⁊pura ꝯfeſſio. Itemqꝫ actualis deuotōpotius te trahat ad hoc ſacramentumqͣꝫ indulta conſuetudo. Ardētiſſimisetiā affectōibꝰ ac ſanctiſſimis meditatōibꝰ tanqͣꝫ roſis rubeſcētibꝰ ⁊ lilijs albeſcentibꝰ hoſpiciolū cordis tui adorna ⁊ thalamū tanto ſponſo per verā pacem cordis p̄para. Et cū p̄ſentē ſuſceperis intra cordis brachia ip̄m recliaper excluſionē omnis terreni ⁊ carnal̓amoris ⁊ incluſionē ſponſi celeſtis vtmerearis vniri cū ip̄o ⁊ videre ⁊ guſtare qͣꝫ ſuauis eſt dn̄s. Felix qui hoc gu-
R. ij.