¶ Liber .III.Diſt. j. Ca. XVI.
vilitatis diligere ⁊ ſibi aſſumere ⁊ nōabijcere ſi deſiderat regnuꝫ celoꝝ poſſidere. Un̄ beatus aug. in ꝑſona ſaluatoris ſic d̓t. Uenale habeo. quid dn̄e. regnū celoꝝ. quo emit̉. ꝑua ꝑte regnū. dolore gaudiuꝫ. labore requies. vilitategloria. morte vita. hec aug. Sed notādū ꝙ nō oīs pauꝑtas ſeu hūilitas accepta eſt deo ſed ſolū illa que volūtarieꝓpter amorē dei aſſumit̉ placita ē illi.Un̄ beatus bern̄. Non pauꝑtas ꝟtutisreputat̉ ſed amor pauꝑtatis. Deniqꝫbeati pauperes nō rebꝰ ſed ſpū. Dicitetiā de hoc criẜ. Sunt multi humilesnolentes. reꝝ neceſſitate coacti. nō eſtlaus. Un̄ illos dn̄s beatificat qui ſeipſos ex electōe beatificant. ideo aūt hicincipit radicitus euellere ſuꝑbiam. qꝛhec fuit radix ⁊ fons malicie vniuerſeꝯtra quā ponit humilitatē velut qd̓dāſtabile fundamentū. qua ſubiecta cumſtabilitate alia ſupedificant̉. hac autēdeſtructa ꝑeunt quecūqꝫ ꝯgregauerisbona. hec criẜ. Conſiderandū etiaꝫ ꝙaliqui ſunt ſpiritu diuites aliqui verode ſpū nihil habentes aliqui aūt ſpiritu pauꝑes De quibꝰ richar. de ſanctovictore ſic d̓t. Alij ſunt ſpū diuites. alij qd̓amodo de ſpū nihil habentes. alijpauꝑes ſpū. Spiritu diuites ſunt ſuꝑbientes de ſpū. nihil habentes nimispuſillanimes. ſpū pauperes humilesSuꝑbientes faciūt nō faciēda ꝑ elationē. puſillanimes faciēda p̄termittūtꝑ puſillanimitatē. humiles nō facienda p̄termittūt. ⁊ faciēda faciūt ꝑ hūilitateꝫ. pauꝑtas itaqꝫ ſpūs nihil hn̄sdefectiōis nihil ſuꝑfluitatis ꝑ viā regiam ducit ad beatitudineꝫ ſuꝑnā ⁊ hecde prima beatitudine.De mititate.Ca. .XVI. DEcunda beati
tudo ē mititas q̄ ſequit̉ īmediate pabpertatē. qꝛ nō ꝓdeſt eſſe pauꝑem ⁊ crere diuicijs niſi qͥs mitis ⁊ māſueieꝰfuerit. Un̄ beatus ambro. Cū dexoſuero oē pctm̄ ⁊ exuero oēꝫ maliciā ⁊ mnplicitate ꝯtentus fuero inops maloriſuꝑeſt vt mores temꝑem. quid eī ꝓdemihi carere ſecularibꝰ niſi fuero mitHec ambro. Mitis em̄ ille ē que inditis aſꝑitas ſeu amaritudo non aficiſed ſimplicitas fidei ad oēm iniutialꝰpatiēter patiendā inſtruit. Un̄ beaſoaug. Mites ſunt qui cedūt improbiꝰꝰtibꝰ ⁊ nō reſiſtūt in malo ſed vincūibono malū. Cū igit̉ aīmus ex aliqlꝰoc caſione ad iracundiā ꝯmotus ſucdneceſſe eſt. vt refrenet in ſe īpatienmotū. ne ꝟtutem manſuetudinis ⁊ ltitatis ꝑdat. Ad qd̓ hortat̉ beatus albro. ſic dicēs. Mitiga affectū. vt ſoiraſcaris aut certe iratus ne pecciueris. p̄clarum em̄ motū tꝑare ꝯſilio ſminoris virtutis d̓r cohibere iracuꝰdiā qͣꝫ oīno nō iraſci. cū plerūqꝫ ſſleuius hoc fortius eſtimet̉. hec amdiꝰSꝫ notādū ꝙ ſunt nōnulli q̄ mitesꝰmāſueti eē vident̉ qͣꝫdiu nihil adueꝰtatis patiunt̉. cū ꝟo aliqua occaſio ꝰuerſitatis illis occurterit qͣꝫ longe mꝰa vera māſuetudine. eoꝝ īpatientiatefacit. De talibꝰ d̓t beatus bern̄. ⁊aliqui mites ſꝫ qͣꝫdiu nihil agit̉ auꝰniſi ꝓ eoꝝ arbitrio. patebit aūt qͣꝫ ſodſint a vera māſuetudine ſipel leuisꝰatur occaſio. hec bern̄. Diligēda vohec manſuetudinis virus. que in ſotione iohānes abbas montis finalꝰmulta bona oꝑat̉. De cuius ꝯmneait. Mititas eſt patientie firmamcaritatis porta. ꝯfidentia in oronerituſſancti locus. xp̄i imitatio. asappropiciatio. demonū vinculū rolꝰlilamaritudinē ſcutū. in cordibꝰ em ꝰtium requieſcit dn̄s. aīa ꝟo ꝯtutodiꝰ