Diſt. I. Ca. XIII.Liber .III.
ſcenda amplius exire recuſat Item ſapientia ꝑ caritatē roborat̉. caritas em̄ſimilis eſt vino. vinū namqꝫ eos quosinebriauerit reddit hilares audacesfortes obliuioſos ⁊ quodāmō inſenſibiles. ſic caritas mundando ꝯſcīammentē exhilarat deinde audacem reddit qn̄ fiduciam p̄ſtat. deinde vires auget qꝛ ſicut d̓t ſcriptura. Qui ꝯfidit indn̄o fortis eſt vt leo Obliuionem quoqꝫ reddit qꝛ cū totā animi intentioneꝫad deſideriū eternoꝝ trahit. oīmqꝫ trāſeuntiū memoriaꝫ funditus ab animoeuellit. Inſenſibilē reddit qꝛ dū menteꝫ dulcedine medullitus replet. quicquid exterius amaꝝ offert̉ ꝯtemnit qͣinon ſentiat. Item ſapientia per circūſpectionē frondeſcit ⁊ ramos expāditquidā em̄ ſunt in quibꝰ ſapīa in altuꝫcreſcit. quidā quibꝰ in latū ſe exꝑāditin ꝯtemplatiuis in altū ſurgit. qui peracumē mentis ꝑueniunt vſqꝫ celeſtiaꝯtemplanda. in actiuis vero in latū ſeexpandit. qꝛ hi intentionē mentis ſuemultipliciter foris ſpargūt ad diſpenſanda terrena. Debet aūt homo eē ꝓuidus ⁊ circūſpectus vt ante ꝑiculū aīmfirmet. vt nō ſolū quid eueniat ſed euenire poſſit attendat. accidenti fortunenon nimis credat. in aduerſis iudiciūnon amittat. ⁊ quicquid finē habituꝝeſt ſiue bonū ſiue malū eque deſpiciatoēm euentū ꝯſilio ſuo p̄ueniat amicosante neceſſitateꝫ viſitare ſtudeat. oēsdiligat. nō oībꝰ eque credat maioribꝰobedientiā debitā. equalibꝰ dilectionēſubiectis paternā ſollicitudinē impēdat. ⁊ ſic per diuerſa ſtudia ꝟtutum arbor ſapientie ramos diffundet ⁊ frondibꝰ circūſpitionis vndiqꝫ veſtita ſurſum ad alta cacumē leuabit Itē ſapiētia ꝑ diſciplinam floret. ſicut em̄ in flore fructus ſperat̉. ita in bono oꝑe future retributionis premium expectatur.
Item ſapientia ꝑ virtutem fructificatfructus boni oꝑis eſt virtus occulta tecte intentionis. ꝓinde qui ſine vtulꝰbonū opus in oculis hoīm foris ethꝰbet. velut arbor ē que ſine fructu fioreItem ſapīa ꝑ patientiam matureſciiqui em̄ virtutē inchoat qͣſi quēdā in ſefructū bonitatis format. Sed quivitem quā inchoat ante finem deſerit elvelut immaturus fructus. qui nonſ abtus eſt eſui qꝛ an̄ tempus cadit ⁊ ideipatiētia neceſſaria ē vt ī bono oꝑe qinchoamus ꝯſtanter vſqꝫ ad finem ꝑueremus Itē ſapientia ꝑ morte catetur qn̄ em̄ fructus maturus eſt tūc diꝰcerpit̉ vt ad patr iſfamilias mēſamleniat ⁊ nos cū ad ꝑfectionē ꝑducti ſuerimus ab hac vita ꝑ morteꝫ p̄ſcinomꝰvt ad ꝯuiuiū eterni r̄gis trāſferem ꝯieſapīa ꝑ ꝯtēplatiōem cibat. iſte e cioꝰde quo pͣs. Ad implebis me leticia tovultu tuo. delecta. in dextera tua vſain finē. S Conſiderandū quoqꝫ eſꝙ duplex p̄t eē ſapīa Alia nāqꝫ ē ſecꝰlariū ac ꝑuerſoꝝ hoīm qui terrena lapiūt Alia ꝟo eſt iuſtoꝝ qui celeſtia dilgūt De quā duplici ſapīa beatus drex. moral̓. exponēs illa ꝟba Peridetūꝰiuſti ſimplicitas ſic d̓t. huius mūduꝰpientia eſt cor machinationibꝰ tebeſenſum verbis velare. que falſa ſuntdſtendere. que vera ſunt fallatia demoſtrare. hec nimiꝝ prudētia vſu vipenodiſcit̉. hec a pueris precio diſcit. pꝰq̄ ſciūt ceteros ſuꝑbiēdo deſpiciūt. hdq̄ neſciūt ſubiecti ⁊ timidi in alijs mꝰrant̉ qꝛ ab eis hec eadem duplicitatꝰiniquitas noīe prudentie palliata diqit̉ dū̄ mentis puerſitas pibalſlꝰ̓cat̉. hec ſibi obſequentibꝰ precipit ilanorū culmina querere. adepta tꝑalꝰꝗlorie paritare ggudere irtoptitlijs mala multiplicius reddere coꝰtes ſuppetunt. nullis reſiſtētibꝰ cede