Liber .III.¶ Diſt. j. Ca. XIII.
ſuper terrā. Sicut em̄ duplex eſt aſpectus aīe .ſ. ad tꝑalia ⁊ ad terraꝫ. ſic duplex eſt affectus ⁊ duplex ſapīa .ſ. eterna que ſurſum eſt ⁊ tꝑalis que deorſuꝫē De hoc d̓r iacō. iij. Qd̓ ſi zelū amaꝝhabetis ⁊ ꝯtentiōes ſint inter vos nolite gloriari ⁊ mēdaces eſſe aduerſusveritatē. Non em̄ iſta ſapīa deſurſumdeſcendens ſed terra aīalis ⁊ diabolica. que aūt deſurſum eſt ſapīa primuꝫquidē pudica eſt ⁊cͣ. Primo gͦ videamus que ſit vana ſapīa vt per hoc melius donū vere ſapīe agnoſcamus OUana eſt em̄ ſapīa terrena aīalis ⁊ diabolica. Terrena ſapīa ꝯſiſtit in habūdantia opulentiaꝝ terrenaꝝ de hac d̓rprima ad corin .j. Perdam ſapīam ſapientū ⁊ prudētiā prudētū reprobaboUbi ſapientia vbi ſcriba vbi ꝯquiſitorhuius ſeculi. Nōne ſtultā fecit deus ſapientiā huius ſeculi. ꝑdam inquit qꝛnō eſt vera. ſapiētes em̄ ſunt vt faciantmala diuitias auare ꝯgregando. bonūaūt facere neſcierūt. Animalis aūt ſapientia ꝯſiſtit in exꝑientia ſenſibiliuꝫdelectationū. Un̄ ad roma. viij. Nonẜm carnem ambulate. ſꝫ ẜm ſpm̄ Quiem̄ ẜm carnē ſunt que carnis ſunt ſapiunt. nā prudētia carnis mors eſt Prudentia aūt ſpūs vita ⁊ pax. qm̄ ſapientia carnis inimica eſt deo. Qui autē incarne ſunt placere deo nō poſſunt. Diabolica ꝟo ſapientia ꝯſiſtit in ambition mūdialium excellentiaꝝ. Un̄ apoſtolus ad corin. iij. Si quis inter vosvidet̉ ſapiēs eſſe in hoc ſeculo ſtultusfiat vt ſit ſapiens. ſapientia em̄ huiusmundi ſtulticia eſt apud deū Scriptūeſt em̄ ꝯp̄hendam ſapientes in aſtutiaeoꝝ. De ꝯuerſantibꝰ aūt in his tribꝰꝯquerit̉ apl̓s ad philip. iiij. di. Multi ambulant quos ſepe dicebam vobisnunc ⁊ flens dico inimicos crucis xp̄i.hoc ꝓpter diabolicam ſapientiā. quoꝫ
deus venter. hoc ꝓpter animalem ſapentiam Et gloria in ꝯfuſione eoꝝ quꝰterrena ſapiunt hoc ꝓpter terrena ſoꝑdit xp̄s qui earuꝫ ꝯtraria eligenspauꝑtatem acerbitatem ⁊ viſitateꝫ cipauprime acerbiſſime ⁊ abiētiſſimesnobis voluit crucifigi. yſa. liij. Hiauimus eū quaſi leproſum ⁊ percuſſulꝰa deo ⁊ humiliatum. Hanc ergo ſapentiam terrenam animalē ⁊ diabontꝰmoriens in cruce .ſ. dn̄s docuit deſpiere tanqͣꝫ vanam ⁊ appetere verā ſapieꝰtiam que de ſurſum eſt ſiue celeſte. 1qua ꝑ ſalomonem d̓r Tranſiui ad ꝰplandam ſapīam erroreſqꝫ ⁊ ſtulticiꝰvidi ꝙ tm̄ precederet ſapīa ſtulticialꝰquantū differt lux a tenebris Hec elſapientia tanqͣꝫ datum optimum ⁊ dnum ꝑfectū deſcendit a patre lummavt lux ad noſtrā potentiam cogntioilluſtrandā ⁊ hoc ꝑ verbum inſpitatꝰꝰad noſtrā potentiā affectiuam letintadam ⁊ ꝑ hoc verbū incarnatum. Veīsem̄ eſt ſapientia vt lux illuminatiua leſpectu nr̄e cognitiue. Un̄ d̓r ſapie.Neminē diligit deus niſi eū qui cupientia inhabitat. Eſt em̄ hec ſpeciolꝰor ſole ⁊ ſuꝑ omnem diſpoſitione ſſclaꝝ. luci ꝯꝑata inuenit̉ prior. ip̄a emꝰſapientia ad inſtar ſolis dāt aīe ſumereſpectu cognoſcendoruꝫ. īſtar lune ꝰſpectu agendoꝝ. inſtar ſtellaꝝ reſiꝯtemplandoꝝ. Unde merito d̓r. viꝰVcūdo ſapīa eſt vt lux letificatiua teſpiuſti ſedes eſt ſapientie.Ictu noſtre affectiue Un̄ eccle. xl. diᵐꝰ⁊ muſica letificant cor ⁊ ſuper vttbsdilectio ſapientie. quam amans ſapens dicat ſapientie. viij. Hancameui. ⁊ exquiſiui eam a iuuentute meaꝰqueſiui eam ſponſam mihi aſſumeteamator factus ſum forme illius dielꝰvij. capi. Super ſaluteꝫ ⁊ ſapientimꝰdilexi illam ⁊ ꝓpoſui pro luce habeiꝰ