Liber .III.Diſt. I. Ca. V.
artatur. hoc breue ẜuitutis iugū dn̄svidit ſeculariū ceruicibꝰ īpreſiū. cumdiceret. venite ad me omnes qui laboratis ⁊ onerati eſtis ⁊ ego reficiā vosEt illud Tollite iugū meū ſuꝑvos aſpeꝝ quippe iugū ⁊ dure ẜuitutis pondus eſt ſubeſſe tꝑalibꝰ. ambire terrēaretinere labētia. Uellē ſtare cū nō ſtātibꝰ appetere quidē trāſeuncia ſed cuꝫtrā ſeutibꝰ nolle trāſire. Liber gͦ dimittit̉ qͥ calcatis terrēis d̓ſiderijs ab appetitu reꝝ tꝑaliū ſecuritate mentis exonerat̉. hec gre. A Circa qd̓ notādū ꝙ ſi forte aliqͥs nō p̄t eſſe ſolitarius corꝑe eo ꝙ in congregatōe ⁊ cōitate fratꝝ ꝯuerſari cogit̉. vel qd̓ plus eſtaliqͥs forſitan occupat̉ in negocijs etcuris reꝝ ſeculariū ex mādato ſuꝑioꝝqͥbꝰ obedientiā tenet̉ ex p̄ceptis regule exhibere. talis ergo cui nō ſuppetitſolitudo corꝑis. debet ītendere ſolitudini cordis. Et qͣꝫuis poſitus ſit interhoīes ⁊ occupatōes tꝑales. tn̄ curasdebet reꝝ ſeculariū ⁊ cogitatōnū īutilium a ſe inqͣꝫtū valet excludere. vt poſſit eo liberius deo vacare. quia nec ſolitudo corꝑis vtilis eſt. ſi defuerit quies ⁊ ſolitudo cordis Qd̓ gre. xxx mo.tangit exponens illud. cui dedi in ſolitudine domū ſic d̓t. hoc loco ſolitudinē debemus intelligere corꝑis an ſolitudinē mētis. Sꝫ qͥd ꝓdeſt ſolitudocorꝑis ſi defuerit ſolitudo cordis. quiem̄ corꝑe remotus viuit. ſꝫ tumultibꝰꝯuer ſacōis hūane terrenoꝝ deſideriorū cogitatōibꝰ ſe inſerit. nō eſt in ſolitudine. Si ꝟo p̄mat̉ aliquis corꝑalit̓ppl̓aribꝰ turbis ⁊ tn̄ nullos curarumſeculariū tumultus in corde patit̉ nōeſt in vrbe. itaqꝫ bn̄ ꝯuerſātibꝰ pͥmū ſolitudo mentis tribuit. vt exurgētē extrinſecus ſtrepitū terrenoꝝ deſideriorū p̄mant vel ebuliētes ad īfima curaſcordis ꝑ ſuꝑm gr̄am reſtringāt amo-
ris. omneſqꝫ motus īportune ſe on erētiū leuiū cogitatōnū qͣſi quaſda eꝰcūuolātes muſcas ab oculis mētis aligātmanū grauitatis ⁊ quodda nocū dn̄o intra ſe ſecretum querant. vocū illo exteriore ceſſante ſirepitū ꝑ ſterna deſideria feruenter vl̓ ſilētet ſoquatur hec gre. B Un̄ quilicetieligioſus qui deſiderat familiaris eſdeo ⁊ ꝑ graciā ſanctiſpūs ī aīa ſua coſolari fugere debet tumultū hominaꝫqͣꝫtū lꝫ ⁊ ſolitudinē maxīe mētis dingere. qꝛ deus magis requirit ab holꝰne ſpūs qͣꝫ corꝑis ſolitudinē Ad qd̓ iꝰciendum bea. ber. vnāquāqꝫ deuolalꝰanīaꝫ hortat̉ ſic dicēs. O ſancta anꝰſola eſto. vi ſoli creatori ſerues teſpꝰquē ex oībꝰ tibi elegiſti fuge pubntꝰ⁊ ip̄os domeſticos. ſecedē ab amidꝰꝰ⁊ ītimis nihil tibi ⁊ turbis. ip̄m obꝰuiſcere ppl̓m tuuꝫ ⁊ domū patris tulꝯcupiſcet rex decorē tuū. an neſciaꝰrecundū te hr̄e ſponſuꝫ. qui neq̄cꝫ ſostibi īdulgere pōt pn̄ciā pn̄tibus celꝰris. Sccede ergo nō corꝑe ſed memꝰſed ītētōe ſꝫ deuotōe ſed ſpū. Delꝰrequirit cordis nō corꝑis ſolitudiꝰſolus es ſi nō ꝯmunia cogites. n̄ ſolectes pn̄cia ſi deſpicias qd̓ minitilſcipiūt. ſi faſtidias qd̓ omnes denoꝰrāt ſi iurgia deuites. ſi damna nōtias ſi nō recorderis iniuriaꝫ. aliodnec ſi ſolus corꝑe es folus es fre leꝰbernardusEſidero eciā aliqua ſcite de ſꝰFiliusdonis ſanctiſpūs ⁊ d̓ fructū ⁊ ꝰlitate quā aſſequūt̉ poſſidētes ⁊ pꝰtes illa dona vtꝫ eciā valeāt̉ p̄didlꝰꝰna ad puritatē cordis ꝓmouedꝰeciā ꝯſeruādaꝫ ⁊ d̓ his cupio edoc̓ꝰCapitulum. VICire debeˢ fgiiprorieaqrius alillꝰ