LiberDiſt. III Ca. XI..II.

ſtiributa ē libertas ⁊ virtus ad reſiſtēbum Nullus poteſt a dyabolo decipiim ille qui p̄bere voluit ſue volūtatismnſenſuꝫ. De hoc Serenus ab. in ſuatollatōe ficait. Aduerſarios quidemrobis iugiter infidiari. quicūqꝫ interideis hominis experti ſunt pugnas dupilate nō poſſunt. ſed ita dicimus hoſnoſitis ꝓfectibꝰ aduerſari. vt eos tm̄nodo intentores maloꝝ nō aūt eciaꝫmnpuſſores eſſe credamus. Ceteꝝ nulns ſominū poſſet omnino vitare pecarū. qd̓cūqꝫ illi cordibꝰ noſtris ingecte voluiſſent ſe eis quēadmoduꝫ adsgerendū. ita eciā ad ꝯpellendumaculias violenta ſuppeteret qͣꝫ obremtūt eſt in illis inſtigatiōis copia itaſbbīs virtus reſpuendi ſiue acquietendi libertas eſt attributa. quoꝝ tam̄rotencia ⁊ impugnatōes ſi ꝑtimeſcinas eciā ꝓtectōes atqꝫ adiutoria ecōratio ꝯferamꝰ. De quo d̓r maior em̄nt in nobis eſt. qͣꝫ qui in hoc mundodius auxilia multo vehemētiore miliant hirtute. qͣꝫ aduerſus nos illorummtitudo ꝯfligit. Niā bonaꝝreꝝ nonſuggeſtor ſꝫ eciā fautor atqꝫ īpul⁊ eſt deus. ita vt nōnūqͣꝫ nos eciamlios ⁊ ignorantes trahat ad ſalutēdinitat ergo nemineꝫ poſſe a dyabocecipi. nſi illū q̄ p̄bere ſibi volueritpoluntatis aſſenſum. Ergo māifem eſt vnūquēqꝫ delinquere. ꝙ īgrurooprauis cogitatōibꝰ nō eis cōfertepulſam cōtradictiōis obiciat.ſem teſiſtite inquit ei ⁊ fugiet a vos nec Serenus. L Et notādūx pius dn̄s ꝯſiderās infirmitatem ⁊dilitatē hominū. tēptatōes aduerrrateſtenat. ⁊ mala que electis eueant modificat. vt ſimul nō veniāt. ſꝫpe temptatōes tm̄ que fieri pn̄t. aamn tāgant. ⁊ vt temptamēta quenulata ꝑimere poterāt. moderata

ac diuiſa facilius tolerentur. De hocbea. gre. xxix. mor. exponens illud videlicet. Diuidit̉ eſtus ſuꝑ terram ſic ait.Hoſtis callidus quos luce iuſticie emīteſcere ꝯſpicit. eoꝝ mentes illicitis deſiderijs inflāmare ꝯtendit. vt plerūqꝫplus ſe vrgeri tēptationibus ſenciantqͣꝫ tunc cū lucis interne radios non videbant. poſt lucem ergo eſtus ſequīturqꝛ poſt illumīatōꝫ diuini muneris tēptationis certamē auget̉. Recte verodiuidi eſtus d̓r. qꝛ nimiꝝ non ſinguliomnibꝰ ſed quibuſdaꝫ vicinis ⁊ iuxtapoſitiſ vicijs fatigātur. Alta quippe atqꝫ inconp̄henſibil̓ ſancti ſpiritus gracia cū luce ſua noſtras mentes irradiat. ⁊ temptatōes aduerſarij diſpenſando modificat. vt ſimul non venant. vtip̄e tm̄mō que fieri poſſunt illuſtratāiam deo anmam tangant. vt cuꝫ tactus ſui ardore nos cruciāt. ꝑfectioresincendio nō exurāt. Paulo atteſtātequi ait. Fidelis deus qui nō patiturvoſtemptari ſupra id qd̓ poteſtis ſedfacit cū temptatōe ꝓuentum. vt poſſitis ſuſtinere. Hūc ergo eſtū aliter diuidit callidus ſupplātator aliter mi ſericors deus ⁊ conditor ille diuidit. vtper illum cicius interimat iſte vt eumtolerabilē reddat. Et in ſcd̓o morali.de eodē ſic dicit̉. M Sciendumeſt ſathane volūtas ſꝑ iniqua eſt ſꝫ nūqͣꝫ poteſtas ī iuſta. qꝛ a ſemetip̄o habetvoluntatem. ſꝫ a dn̄o poteſtatē. quodem̄ ip̄e facere inique appetit hoc deusfieri nō niſi iuſte ꝑmittit. Un̄ in libroregum dicit̉ Spūs dn̄i malus irruitin Saul. Ecce vnus idēqꝫ ſpūs ⁊ dn̄iappellat̉ ⁊ malus. dn̄i vicꝫ. per licentiam poteſtatis iuſte. malus autē ꝑ deſiderium voluntatis iniuſte. Sed ꝯſideranda eſt nobis in ꝟbis dn̄i diſpēſatōſancte pietatis eius. quō hoſtē noſtrūꝑmittit ⁊ retīet r̄laxat ⁊ refrenat alia

F. ij.