Druckschrift 
Dyalogus dictus Malogranatum. (Explicit dyalogus dictus Malogranatum compilatus a quodam venerabile abbate monasterii Aule regie in Bohemia ordinis Cysterciens. anno dm. MCCCCLXXXVII.).
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber.II.Diſt. III Ca. X.

torporea corpori poſſit infundi. Licettm ꝓnunciemus nōnullas eſſe ſpirituales naturas. vt ſunt angeli archanpeni cetereqꝫ virtutes ipſaqꝫ anima. tn̄n corpore noſtro nullatenus eſtimande ſunt fore. habent em̄ ẜm ſe corpusſno ſubſiſtunt licet multo tenuiꝰ qͣꝫ noſta ſint corpora ẜm apoſtoli ſentenciam ita dicētis. Et corpora celeſtiacorpora terreſtria Quibus manifeſtecolſigit̉ nihil incorporeuꝫ eſſe niſi ſolam deuꝫ. Et idcirco ipſi tm̄mō poſſetenetrabiles eſſe omnes ſpūales ats intellectuales ſubſtancias. eo ſolus totus eſt vbiqꝫ in oībꝰ ita vt cobntacōes hominū inter nos motusvtctꝫ abdita mentis vniuerſa īſpiciatco ꝑſuſtret. hec Serenus abbas.GQuamuis autem īmundi ſpirins internas cogitatōes cordis noſtriinitelligere poſſint. tn̄ exteriorandlcia ex habitu vicꝫ vl̓ guſtū ꝟbisquid in animo verſet̉ dep̄hendūt.raliquē viderīt mulierē. crebro reſpictē. intelligunt cor carnalis amorisatulo vulneratū. ſi quē eciā ardenternueri auꝝ argentū ꝯſpexerint inenligunt̉ in corde latere auariciaꝫ. ſicditur patēt eiſ exteriora indicia copitatiōes hōinū. De hoc idē Arſemꝰrobas in collatōe patrū ſic dicit.dabium eſt ſpiritus mūdi cogitatōnūſoſttaꝝ attingere qͣlitates ſed indicijſas ſenſibilibus forī ſecus colligētesnt ex noſtris diſpotōibꝰ aut ex ꝟbisſtudijs in que ꝑpenſius nos ꝑſpexeant interminari. Ceteꝝ illas que necdam de internis anime ꝓdierūt adireꝯnino poſſunt. ip̄as quoqꝫ cogitades. quas ingerūt vtꝝ ſuſcepte ſinta ip̄ſius naturam anīe. id eſt illū intiorē motum medullis vt ita dixerīpſius latitantē. ſed ex motibꝰ atqꝫ incuo exterioris homīs dep̄bendunt.

hec Serenus. H Eciā de eodēricus in quadā ome. ſic dicit. Arguendi ſunt. qui dicūt cogitatōes a dyabolo īmitti. ex ꝓpria volūtate naſciDyabolus em̄ adiutor intentor malaꝝ cogitatōnū pōt eſſe. auctorvero eſſe pōt. ſed neqꝫ recipiendū eſt. dyabolum ſecreta cordis poſſe rimari. ille em̄ in inſidijs ſemper poſitus quidanimo verſemus ex habitu geſtibusipſius corporis eſtimat tamen penitus cogitacōes cordis nequeat intueri. quod ſoli ſibi deus reſeruat. cui dictum eſt tu ſolus noſti corda filioꝝ hominū. ergo ip̄as cogitatōes videri poſſit. ſignis quibuſdā motibusillas dep̄hendit. verbi gratia. Si nospulchrā mulierem videt crebro reſpicere. intelligit cor amoris iaculo vulneratū. ſicqꝫ prauis cogitatōibꝰ ſtimulat ad fornicandū. Si nos contra ꝓximuꝫ rancorē vocis vel trucē aſpectumleuare conſpexerit. intelligit cor inuidiatabeſcere. ſicqꝫ iraꝫ ad homicidium inflammat. Si gēmaꝝ vel auri vl̓quarūlibet reꝝ pulchritudinē nos ardenter intueri ꝯſpicit. intelligit ī corde latere auariciam idcirco nos prouocat ad furta. ꝯcupiſcētia primūcorde ꝯcepta cogitatōnū fomitibꝰ nutritur. ſic demū ad oꝑatōꝫ ꝑduciturEt dn̄s hec oꝑa cogitatiōes vocatdicens. De corde exeūt cogitatiōesmale. qͣrū indicia hoſtis callidus perquaſdaꝫ vt dixi habitudines moꝝ īueſtigās humanū genꝰ deciꝑe feſtinat. etagēda diuinus ſermo ꝓhibet īſtigatvt hominē ad ymaginē dei ꝯditū polluat. Hec henricus. I Un̄ notā antiquꝰ hoſtis vniuſcuiuſqꝫ mores ꝯdicōes intuet̉ cui vicio magisſint homīes ꝓpinqui illa obicit anteipſoꝝ faciē. ad que ꝯgnoſcit faciliusmētē īclinari. ibi querit cauſam no

F. i.