Druckschrift 
Dyalogus dictus Malogranatum. (Explicit dyalogus dictus Malogranatum compilatus a quodam venerabile abbate monasterii Aule regie in Bohemia ordinis Cysterciens. anno dm. MCCCCLXXXVII.).
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

LiberDiſt. III. Ca. VII..II.

ticors conditor hoc erudiat vt viuat.Qui etiā ſi ꝟtutes mentis plerūqꝫ turbat. eoip̄o foris reſiſtēte deo vſqꝫ adtteritū bōꝝ corda vulnerat. qͥppe ꝯͣ ilſa ſeuite ꝑmittit̉ quantū nccē eſt vtptationibꝰ erudita ſolident̉. ne ea adūt bōa ſuis viribꝰ tribuāt. ne in ſecutitatis torpore ſe deſerāt a formidīsaccinctōe diſſoluāt. ſed ad ꝓfectus ſuituſtodiā tāto ſolertius inuigilēt. qͣꝫtoſed aduerſariū ſtare in acie tēptatōnūeidet. hec gre. Sepe nāqꝫ viri iuſtialus in ꝟtutibꝰ ꝓficit. ex illo ꝓfecu rcītudīs quadā vana gl̓a tangit̉ ī tumoēpprie p̄ſumptōnis eleuat̉. ſꝫ ꝯditorſt ſubleuatū in ꝓſꝑis aīm ſubita ꝯcurteptatōe ꝑmittit. vt ſuā infirmitatēa ſocheriꝰ agnoſcat de ꝟtutibꝰ hītisno p̄ſumat. Qd̓ bea. gre. xxvj. mor̄.bit̉ nc di. Sepe viri iuſti aīus in ipa intentōis arce ꝯſiſtit. ab mutapilitatis ſꝑſione ſe colligit. quicqͥdin ſe ſuꝑflue abhorit̉ p̄mit. ipſa ſue rcītudis gl̓a tangit̉ in tumorē ꝓprie preſamptōis eleuat̉. qꝛ magna agit qͣꝫais de ſe huīlia ſentiat. ſcit tn̄ magnaSnē agit. ſi magna neſcit. eatuidubio mīme cuſtodit. cuſtoditenegligit aut in eis minus ꝓficit auta funditus aīttit. duꝫ nr̄a oꝑa ſcireſece eſt vt cuſtodiamus. ex ipſa eoruꝫcia elatōnis aditus pādit̉ ad oꝑanscor culpe manus admittit̉ a vaſtāctapiat. mira aūt diſpenſatōe agit̉ vtAdſtor nr̄ ſubleuatū ꝓſꝑis aīm ſubitoꝯtutī tēptatōe ꝑmittat. qͣtenus ſemerbm in infirmitate verius videat. aboquē de ꝟtutibꝰ p̄ſumpſerat de ſect ip̄ſo melior elatōis faſtu deſcēdatAnl etiā heliud̓r. depone magnitudire luā abſꝫ tribulatōe oēs robuſtosdetitudine. Robuſti q̄ppe ſunt motuſdedis nulla niſi ꝟtutis ſunt ſentiant ſed magnitudinē robuſtos motꝰ

deponimus qn̄ pulſante vitō cogimurpenſare qd̓ ſumus. robuſtos motus deponimus qn̄ ꝟtute attollimur ſꝫin culpa ꝯſentiendo obrui de ipſatimur infirmitate formidamusMultū nāqꝫ de ſe ꝯfidit qn̄ ſibi adhucvires ſuppetere ꝯſpicit. ſibi fiduciāſanitatis arrogat. ſe ydoneū etiā adcūcta ꝟtutū culmina ſola cogitatiōeꝯceꝑat putat. ſꝫ hūc tēptatio ſubito ſuborta trāſuerberat eas nate detutibꝰ fuerāt elatas cogitatōs funditꝰturbat qͣi ſecurā vrbē inopīatus hoſtisingredit̉ repētino gladio ſuꝑboꝝ ciuiū colla feriunt̉. nihil tūc niſi ꝯtinuus luctus agit̉ capta vrbs magnatoꝝ ſuoꝝ gl̓a cede interueniēte vacuat̄ Un̄ nūc dr. depōe magnitudinē tuāac ſi aꝑte diceret̉. qd̓ intrinſecusde bona actōe intumueras reprime.cordis motus quos ex rcō opere robuſtos hūeras depone. qꝛ ipſa aduerſitatis tēptatōe ꝯſideras fruſtra priusde te magna elatus eſtīabas. viꝫ magnitudo idcirco abſqꝫ tribulatōe deponēda d̓r. qꝛ nimiꝝ tēptatōe humilitas ꝓficit. ꝓſꝑa ē ipſa aduerſitas quementē ab elatōe cuſtodit ſꝫ tn̄ ſine magna tribulatōe agit̉. tranquillamēs irruēte tēptatōe qͣi repētino hoſteturbat̉. ip̄a nāqꝫ tēptatōis aduerſitaſ ſe mēti inſerit. qͣſdā in illa tn̄brasgignit. eāqꝫ obſcuritatis ſue amaritudine turbat. apd̓ ſe dudū dulcedineꝟtutū irradiāte claruerat. vn̄ aperteſubd̓r. Ne ꝓtrahas noctē vt aſcēdantppl̓i. eis qͥppe nox ꝓtrahit̉. ſuborta de tēptatōe triſticia ꝯſolatiōe ꝯcita finit̉. mēs poſita in tēptatōeꝯſiderat a ꝟtutis ſue priſtina ſoliditate repellit̉ ſuꝑductis meroribꝰ qͣſibuſdā tn̄bris cecat̉. atꝫ luce gaudijeius ocl̓s claudit̉ ſollicite trepidatne hoc qd̓ deeſſe dudū ceꝑat funditus

E. ij.