Diſt. III. Ca. IIII.Liber.II.
Liber.II.Et idcirco hic occulto iudicio frequēti perturbatione conterimur. ne viampro patria diligamus. ſolent em̄ nonnulli viatores cū amena fortaſſe pratain itinere ꝯſpiciunt ⁊ ꝑgendi morasinnectere ⁊ accepti itineris rectitudinem declinare. eorūqꝫ greſſus tardatpulcritudo itineris. dum delectat electis ſuis ad ſe ꝑgentibꝰ dn̄s huius mūdi iter aſperum facit. ne dū etiā quiſqꝫvite pn̄tis requie quaſi vie amenitatepaſcit̉. magis eum diu ꝑegrinare quācitius ꝑuenire delectet. ne dū oblectatur in via. obliuiſcat̉ qd̓ deſiderabat inpatria. qꝛ ergo in hac vita omnis noſtra quam forte ꝑauimus requies percurbat̉ recte dicit̉. Increpat quoqꝫ ꝑdolorem in lectulo id eſt in preſentisvite requie vel temptatōnis nos ſtimulis vel flagellis afflictione conturbat.naꝫ ſepe humanus animus quam libetbreui tempore ſine temptatione in bonis ſtudijs fuerit. mox de eiſdem ſtudiis in quibꝰ quieſcendo ſe exerit. de ipſis virtutibꝰ quibꝰ multiplicari nitit̉dum perficere ſe ſentit elabitur. Undepio rectoris noſtri moderamine īpulſu temptationis afficit̉. vt in eo ipſoprofectus ſui elatio comprimat̉. quapropter poſtqͣꝫ dixit increpat quoqꝫ ꝑdolorem in lectulo aperte ſubiungit ⁊omnia oſſa eius marceſſere facit Oſſa in ſacra ſcriptura ꝟtutes accipimuſſicut ſcriptum eſt. Dominus cuſtoditomnia oſſa eorum. vnum ex his nō cōteret̉. quod vtiqꝫ non de oſſibꝰ corporis ſed de viribꝰ d̓r mentis. Cuꝫ ergoincrepat ꝑ dolorem in lectulo. omniaoſſa facit marceſſere. qꝛ cuꝫ ea requie.quam nobis ab hoc ſeculo preꝑamusflagello temptationis afficimur. quiafortaſſe de virtutibꝰ noſtris inflari potuimus. cognito infirmitatis noſtre tedio extenuamur. cū em̄ ſicut cupimus
ad deum ꝓficimus ſi ꝓfectum noſituꝫnulla temptatio pulſaret. alicuius ſotitudinis nos eſſe crederemus. Sedqꝛ nobiſcū ſuperna diſpenſatione adtur vt infirmitatis noſtre qꝛ proficietes obliuiſcimur temptari recolamū⁊ in ꝓfectu noſtro quid in diuino mnere ⁊ in temptatione cognoſcimūquid de ꝓprijs viribꝰ p̄ſumamus. d̓nos ꝓfecto temptatio ad plenuꝫ taret. niſi protectio ſuperna ſeruaret. ſcdpulſat nec frangit. īpellit nec mobequatit. nec deijcit. vt de infirmitateſciamus eē qd̓ quatimur. ⁊ diuino ſnere eſſe ꝙ ſtamus. Hec grego. Gdimpoſſibile eſt hominē in hac vita notemptari. id eo omnes tam iuſti qͣꝫ ſcatores quotidie orant dicētes. enos inducas in temptationem. nō deſt oranduꝫ vt non temptem̄ ſed neꝰtemptationē inducamur. hoc eſt teſptationi ꝯſentiamus. qd̓ beda enaꝰquadam omelia tāgit ſic dicenspoſſibile eſt hoīem qͣꝫdiu in hac vnaerit non temptari. vnde oēs tam ſuqͣꝫ peccatores quotidie in orōne diene nos inducas in temptatione. īergo p̄cipit dn̄s orandū vt non īelmur. ſꝫ ne in temptationē inducaS Aliud ē em̄ tēptari ⁊ aliud eitemptationē induci. temptat̉ qͥunꝰqn̄ vel aīa vel corpore in delectatidlꝰalicuius vitij titillat̉. inducit̉ velotemptationē ſi ſue delectatiōi ceꝝꝯſentire. hec beda Conſiderans bentoꝰiob̓ ꝙ ꝓpter lapſum primi hoīs bblꝰnū genus tot miſerias tēptationoꝰhoc mūdo ſuſtinet. iſtam vitā totā etemptationē ſic denominat dices elitia eſt vita hoīs ſuꝑ terrā. qd̓tenꝰgreg. viij. moral̓. exponēs ſic ait. īin loco tranſlatione veteri nequacb̓litia vita hominis. ſed temptatio latur. Tēptatio itaqꝫ ipſa militia eꝰ-