LiberDiſt. III. Ca. II..II.

ter ſancte ac ſpiritales in cordibꝰ noſtis pel terrene carnaleſqꝫ ꝯcreſcant.deo nāqꝫ frequens lectio ⁊ iugis adptet meditatio ſcripturaꝝ vt exindeſobis ſpiritalis memorie prebeat̉ occalio. idcirco ſit decantatio frequenspſalmoꝝ vt aſſidua nobis ꝯpunctō exnde miniſtret̉. id circo vigiliaꝝ. ieiu⁊ qꝫ ſedulitas adhibet̉. vt extenuata mens nō terrena ſapiat ſed cęleſtiarremplet̉. quibꝰ rurſum negligentiapente ceſſantibꝰ neceſſe eſt vitioruꝫrens ſqualore ꝯcreta in carnaleꝫ paiqn mox inclinet̉ ⁊ corruat. qd̓ exerciam cordis non incōgrue molaruꝫ fimtūdini ꝯparat̉. quam meatus aqͣam preceps impetu rorante ꝓuoluit.re nullatenus quidē poſſunt ceſſaredoretē ſuo aquaꝝ impulſibꝰ circumro. in eius vero qui preeſt ſitū eſt porate. vtꝝ nam triticū molit an ordemr ſoliumue cōminui. illud quippe ꝓndubio ꝯmolendū qd̓ ingeſtū ab ilcelt. cui operis illius cura ꝯmiſſavta igit̉ mens ⁊ ꝑ vite pn̄tis incuroſidīqꝫ ingruentibꝰ temptationūItentibꝰ circūacta va cua quidē cogibnū eſtibꝰ eſſe non poterit. qualesbeſ admittere vel parere ſibi debemdij ac diligentie ſue ꝓuidebit inntia. Si em̄ vt diximus ad ſanctaꝝptutaꝝ meditatōem iugiter recurms. ⁊ memoriā noſtram ad recorroem ſpūalium reꝝ ⁊ deſiderium ꝑnonis ſpemqꝫ future beatitudīs eridrmus. neceſſe eſt vt orte cogitatōesde ſpiri ales in his que meditatims mentē faciant immorari. Sineſidia vel negligentia ſuꝑati. vio⁊ ocioſis cōfabulationibꝰ occupeſeū curis mundanis ⁊ ſuperfluisIncitudinibꝰ implicemur. ꝯſeqn̄terInde pelut quedaꝫ zizanioꝝ ſpeciesenetata operatōem quoqꝫ noſtto cor

di noxiam miniſtrabit. ⁊ ẜm ſententiam ſaluatoris vbi fuerit theſaurus opeꝝ noſtroꝝ ſeu intentionis noſtre. ibi⁊ cor noſtꝝ neceſſario ꝑmanebit. hecmoyſes abbas. D Sed ⁊ hoc ſciendū ꝙ multi reprehendūt ſe de ꝑuerſa actione vel praua voluntate. paucivero ſunt qui ſe dijudicant de inordinata cogitatōe. ſed religioſi ⁊ perfecti viri hoc faciunt etiam a talibꝰ cogitationibꝰ refrenando. vt ſtatum ꝑfectioniseo facilius aſſequi valeant quem ꝯcupiſcunt. qualeſcunqꝫ tn̄ cogitationesmenti occurrant que ſalutē anime impedire pn̄t ex ꝯſideratōe futuroꝝ tormentoꝝ que ab impijs preꝑata ſunt amouende ⁊ repellende ſunt De hoc richardus de ſancto victore. Sancti etenim viri quotiens ſe ſentiunt turpibꝰcogitationibꝰ pulſari ⁊ ad illicitam delectatōem incitari. totiens ſolent ī ipſo temptationis ad itu futura tormētaante mētis oculos ponere. ⁊ ex tali cōſideratōe quicquid illicitū mens ſuggerit. ante turpem delectatōem extinguere. ſed quid hoc de turpibꝰ cogitationibꝰ loquimur. qn̄ quidem vanas ⁊inutiles perfecti viri non leuiter abhominant̉ ꝓpter illud qd̓ ſcriptū inuenit̉Ue qui cogitatis inutile. Et illud. ſpirituſſcūs effugiet diſcipline fictum. ⁊aufert ſe a cogitationibꝰ q̄ ſunt ſine intellectu. Quid ergo q̄ſo fiet de his q̄ſentimus nō ſine quodā illicito affcū.qn̄ ſpūſſanctus aufert ſe ab his q̄ ſuntſine intellectu. ſepe ſit vt in orōne ꝯſtituti quaſdā cogitationū fantaſias cuꝫinoportunitate magna ſe ingerentes.toleramus. ſed nunqͣꝫ fine nr̄a reprehenſione negligere debemus. nōne magis oportet eas acriter arguere. ⁊ ꝑ repn̄tatōem pene reprimere irritatōemculpe. ⁊ cogitationem cogitationibꝰcaſtigare. quotiens ergo aliqd̓ falſum