Diſt. III. Ca. .II.Liber .II.

mea mundū me eſſe nō pateris Ad horam dn̄s pctm̄ ꝑcit cū reatū culpe conceſſis ꝓtinus fletibꝰ diluit ſed ab iniquitate noſtra mūdos nos eſſe nō patitur qꝛ volentes quidē culpas fecimusſed nonnūqͣꝫ nolentes eius memoriaꝫcū delectatōne toleramus. ſepe em̄ hocqd̓ a ꝯſpectu iudicis iā fletu interueniente deletū eſt ad animum redit. ⁊ deuicta culpa ad delectationem rurſusinſerpere nitit̉ ita qd̓ prius egit in corpore. hoc importuna cogitatione poſtmodū verſat in mente. Quod caute ille ſpiritalis atletha nouerat qui dicebat Putruerūt ⁊ corrupte ſunt cicatrices mee a facie infipientie mee. quidnāqꝫ cicatrices niſi ſanitates ſunt vulnerū laxatas itaqꝫ nequicias ad delectationū memoriam redire ꝯſpexeratq̄ cicatrices deflebat. Cicatrices quippe putreſcere eſt ſanata iaꝫ pctōꝝ vulneta rurſus in tēptatione ſerpere. atqꝫex eoꝝ ſuggeſtionibꝰ poſt ſupradictamcutē penitentie fetorē culpe ⁊ iterū dolorē ſentire. qꝛ viꝫ in ſe ⁊ nil foras inoꝑe agit̉. ⁊ ſola intus cogitatione peccat̉ diſtrictoqꝫ ſe mens reatu obligat.niſi hoc ſollicitus lamentis tergat. Sꝫinter hec ſciendū ꝙ idcirco nōnunqͣꝫimpulſu illicite cogitationis affligim̄qꝛ in qͥbuſdā terrene ꝯuerſationis actibus qͣꝫuis licitis libenter occupamur.cūqꝫ vel in minimis terrena actio ꝑ deſideriū tangit̉ creſcente ꝯtra nos antiqui hoſtis fortitudine mēs nr̄a nō mimina importunitate temptationis inquinat̉. Un̄ etiā ⁊ ſacerdos legis mēbra hoſtie per fruſta cōcidit caput atqꝫea que erga iecur ſunt ⁊ iubent̉ ignibꝰcremare. pedes vero atqꝫ inteſtina hoſtie prius aqua diluere. nos quippe ipſos deo ſacrificiū offerrimus cū vitamnoſtrā cultui diuino dedicamus. quimembra hoſtie ꝑ fruſta ꝯciſa ſuper ig-

nem ponimus. cum vite noſtre oꝑa vſetutibꝰ diſtinguentes immolamus caput atqꝫ ea que iuxta iecur ꝯtinent iicendimus cū in ſenſu noſtro quotioleomne corpus regit̉. atqꝫ in occuſtis efiderijs flamma d̓ini amoris ardemdiEt tn̄ precipit̉ vt pedes atqꝫ inteſtinahodie lauent̉. pedibꝰ namqꝫ tetra taligit̉. Inteſtinis vero ſter cora geſtanulqꝛ plerūqꝫ iam ex deſiderio in eter̓miate ſuccendimur. iam tanto deuotionꝰſenſu. ad appetitū noſtre mortificatisnis inhiamus. Sed qꝛ adhuc tertenapre infirmitate aliquid agimus. nobꝰnulla etiā que iam ſubegimus ilſicuain corde toleramus Cumqꝫ cogitalisnes noſtras immunda temptatio inanat. quid aliud qͣꝫ inteſtina hoſtienecus portant Sed vt ꝯbuti debeant ꝰuent̉. qꝛ nimiꝝ neceſſe eſt. vt immulꝰdas cogitationes timoris fletus dn̄oat. quas in acceptione ſacrificij ſuꝫnus amor incendat Et quicquid meꝰvel de experto certamine vel de ꝯuetiationis priſtine memoria patit̉ ſauelꝰvt tanto ſuauius in conſpectu ſumminſpectoris ardeat. qͣꝫto cū ei aſſiſſciꝰceperit. nihil terrenum ſecum nihitbricum in ara ſue orationis impoſꝰSepe aūt ita mens in culpe recordaꝰone concutitur. vt ad perpetrationeꝰillius longe grauius qͣꝫ prius capia ꝰerat vrgeatur ⁊ deprehenſa trepidatꝰqꝫ ipſam varijs motibus impulſa ꝑturbat. nec quidem vt vincat̉ tempꝰꝰtionibꝰ metuit ſed reſiſtens hoc ip̄ſblꝰqd̓ longe laboris certamine affligitꝰde eodē idemgregorius Ocioſe meꝰperhorreſcit. hec greg. Xpiꝰti ſpūs maligni prauas cogitatōe:fundūt. vt ſi quieſcat ab oꝑe. nō qdcat a mala cogitatione. Antiquus dꝰhoſtis mox vt ocioſam mentem innerit ad eā ſub quibuſdaꝫ occaſiomꝰ