Liber.II.Diſt. II. Ca. XI.
cia eſt res euāgelica. qꝛ per eam homines angelis aſſimiſāt̉ ⁊ ciues celeſtesefficiunt̉. Un̄ Criſoſtomus Caſtitaseſt res angelica. ꝑ hāc em̄ ſolā ſingulariter homines angelis aſſimilant̉. etvincit̉ natura virtutibꝰ. Et bea. bern.Quid caſtitate decorius. que mūduꝫde immundo ꝯceptum ſemīe de hoſtedomeſticū. angelum deniqꝫ de hominefacit Et yſidorus. Caſtitas homineꝫcelo iungit ⁊ angeloꝝ cōciuem facit.ꝓpter hoc multum diligenda eſt virricaſtitatis. qꝛ mens munda ⁊ caſta ſola eſt. que celeſtis gratie lumen percipit. vn̄ dicit beatus dyoniſius. Menscaſtitati dedita celeſtis ſola eſt luminis ſuſceptiua. Eſt eciā caſtuꝫ corpus⁊ corhabitatio dei ⁊ criſto domuſ valde amabilis. G Nec tn̄ poſſidētcaſtitatem ſibi ipſi deputet eiuſdē virtutis poſſeſſionē. a deo em̄ hoc donumeſt. nam ꝑ victoriam ꝓprie nature cognoſcit̉. ſuꝑnaturalis aduentus gratiedei. que hanc virtutē oꝑatur in homine. De hoc Iohānes Abbas montisſinai in tractatu de. xxx. gradibꝰ ſic dicit. Caſtitas eſt criſti iheſu domus amabilis. Caſtus eſt. qui amore ⁊ ꝯcupiſcentiaꝫ ⁊ ignē igne immaterali repercuciens extinguit ⁊ inuictus vincit aſpectū ignis. intenta meditatōnepulchritudinis ſuꝑnoꝝ. Nemo obtinencium caſtitatē ſibijpſi īputet eiuſdem poſſeſſionem. nimiꝝ ꝙ ſuaꝫ quisvincat naturam nō eſt vtiqꝫ virtus ſuſcipienciū vbi em̄ facta eſt nature victoria ibi eius ſupernaturalis aduentuſ ꝯgnoſcit̉. Ne ergo credas luto carnis tue in om̄i vita ⁊ donec criſto iheſuobuīaueris nō ꝯfidas in ea qui em̄ ſuamipſius carneꝫ vult expugnare ⁊ vicere ex ſeipſo in vanum currit. Niſitnim dominꝰ diſſoluerit et deſtruxeritdomum carnis ⁊ edificauerit domū a-
nime in vanum qui vult diſſoluere ſeiunauit ⁊ vigilauit repreſentata. ⁊ f.ne coram deo. carnis ⁊ nature int̓mtateꝫ ex toto ꝯgnoſcens ꝓpriam ip̄stentiam ⁊ inſenſibiliter ſuſcipiēs bonum caſtitatis. Et nota inquantū ſucorruptibilis ⁊ incorporeus eſt d̓n̄sintātū de corꝑis noſtri caſtitate ⁊ ītoruptibilitate exultat ⁊ exulat̉. Caſtaſ ē ec̄ dei ꝓprietas ⁊ ſimilitudo rꝫhominibꝰ poſſibile eſt. Mater vo caliꝰtatis eſt quies ſolitaria cū obedienihec iohannes abbas. Hguiꝰdum ꝙ inter oīa certamina q̄ ſuſtinefideles nō eſt maior ꝯflictus. qͣꝫ pusna caſtitatis. Nam ceteris vicijs eeeauxiliante poſſumus ⁊ debemus īp̄ti reſiſtere: libid inē vero oportet ſubdo ſuꝑare. ne ꝓpter fedam ⁊ momenneam delectatiōꝫ eternum crucialoſ⁊ obprobriū nos ꝯtingat incurteteUnde beatus Aug. Inter om̄ia ctiſtinoꝝ certamina ſola ſunt durioracaſtitatis. vbi quotidiana eſt pubnꝰlia⁊ rara victoria. grauem caſtitas ſorꝰta ē inimicū q̄ quoītidie vīcit̉ ⁊ tmꝰtur. Et iō nemo ſe falſa ſecuritate tedpiat. nec de ſuis viribꝰ ꝑiculoſe prelmat ſed audiat apoſiolū dicētē Fnote ſornicatōꝫ. Nam ꝯtra tliqua vitꝰdeo auxiliante debemꝰ in p̄nti remicꝰlibidinē ꝟo fugiēdo ſuꝑate. Fnde ēcontra īpetum libidinis apprehēdeſꝰgam ſi vis obtinere victoriaꝫ nec ſiaverecunduꝫ ſit fugere ſi caſtitatis vꝫmam deſideras obtinere ſꝫ quata iquitas ⁊ quam lugenda ꝑuerſitas eꝰvt anīaꝫ quā criſtus ſanguīe ſuō tedmit luxurioſus q̄ſqꝫ ꝓpter vniꝰ monꝰti libidinē dyabolo vēdai. Uere ennimium plangenda ⁊ miſeranda todictio ē. vbi cito preterit quod deſtat. et manet ſine fine quod cruciꝰꝰſub momento enim libidinis īpelꝰ