Liber .II.Diſt. II. Ca. IX.

Auguſtinus. Ex quibꝰ verbis colligere poſſumus ꝙ ſerui criſti nō ſolū poſſidebunt celeſtia ſꝫ etiā in p̄ſenti terrena ꝓ vſu neceſſario. ⁊ iō vtuntur hisrebꝰ. tāqͣꝫ nō vtentes. qꝛ in gloriaꝫ deiomnia faciunt. qd̓ ꝓbat beatus Bern̄.ſic dicens. non putent diuites huiusſeculi fratres criſti ſola poſſidere celeſtia. qꝛ ſola ea audiunt in promiſſionepoſſident ⁊ terrena. ⁊ quideꝫ tāqͣꝫ nihil habentes ſed omnia poſſidētes nōmendicātes vt miſeri ſed vt deū poſſidentes. eo pro certo magis deuꝫ quominus cupidi. Deniqꝫ fideli hominitotus mundus diuiciaꝝ eſt totus plane. cui tā aduerſa qͣꝫ ꝓſpera ipſius eq̄omnia ſeruiunt ei ⁊ cooꝑantur in bonuꝫ. Ergo auarus terrena eſurit vt mēdicus. fidelis ꝯtemnit vt dn̄s. ille poſſidendo mendicat. iſte ꝯtemnēdo ſeruat. Si habere contingat argētū ⁊ aurum non vtere ꝓ libito ſed pro tꝑe. ſiceris vtens illis quaſi nō vtens hec ber.Nam ſecundū dictū cuiuſdam doctoris nihil habere interdū eſt res neceſſitatis. nihil autem cupere eſt res virtutis. mirabiliꝰ em̄ eſt non inherere rebus poſſeſſis qͣꝫ omnia relinquere hecille. Hotandū etiā ꝙ ſunt quidaꝫ pauperes ſpiritu ⁊ rebus qui diuicias nōhabent nec habere vellent. qui omniaꝓpter criſtū ꝯtēpſerunt ⁊ reliquerunt.hi tanto feliciores ſunt. quanto a laq̄ocupiditatis elongati. hec igit̉ virtusvicꝫ voluntaria pauꝑtas eſt. quoddāgenus martirij. reſte beato Bernardoqui dicit. Felix voluntaria paupertasrelinquencium omnia ⁊ ſequētiū te domine Iheſu. vere martirij eſt genus voluntaria pauꝑtas Quid mirabilius aliquod martirij genus quid grauius ēqͣꝫ inter epulas eſurire interveſtes ml̓tas ⁊ p̄cioſas. algere. pauꝑtate p̄mi īter diuicias. quas offert mūdus. quas

oſtendit malignus. quas ꝯſiderat nōſter appetitus. an̄ nō coronabit̉ qui nccertauerit hec Ber. D Sed ⁊ toeNotādum ꝙ multū valet ad ꝯtemptum mūdi ac reꝝ terrenarum ſcequeⁱmemoria mortis. ⁊ meditatō futut orum tormentoꝝ ſeu gehenne. qꝛ in poiuſmodi qui diligenter meditatus ſuerit de facili cuncta ꝯtemnit Unde scit beatus Iheronimus. facile cōtemnit omnia. qui ſe ſemper cogitat motturum. Dicit etiā de hoc Iohannes.abbas montis ſinai ī tractatu de. rrgradibꝰ In veritate xp̄m Iheſum dꝰligēs ⁊ in corde ⁊ corꝑe portans. mn ꝰritate futuꝝ regnū ꝑtīcipare inquiteꝫin veritate dolorē de peccatis ſuis ⁊ ofenſionibꝰ ſuis habes. in veritate mnemoriaꝫ tormentoꝝ ⁊ iudicij eternt pofidens. in veritate ſui exitus memo.am reaſſumens. nō vlterius cutadꝰvel ſollicitus erit. nō de pecunijs.de poſſeſſionibꝰ. nō de parētibꝰ. nō ogloria vite p̄ſentis. nō de amicis:de fratribus. nec de terrenis aliquibꝰꝰvniuerſaliter. ſed omnē ſuā habitusnem ⁊ affectōꝫ omnē ad aliquid psiꝰonem. omnē de his ſollicitudine exociens. ⁊ odiens. inſuꝑ ⁊ ſuam ip̄iocarnem nudus ⁊ ſine ſollicitudineabſqꝫ pigritia ſeq̄t̉ criſtū. ad celū ſelper inſpiciet ⁊ inde auxiliū inuocabꝰſcd̓m pſalmiſtā. qui dixit. Adheſit alma mea poſt te. Sed ꝯfuſio maxia ciſtit vniuerſis predicta relinquetiopoſt vocationē. ad quam vocauit̉ dedꝰet nō homo. de aliquo ſollicitari ⁊ carare non valent. nobis vtilitatem ſecere et ꝓdeſſe in hora neceſſitatis noſtre vicꝫ exitus nēpe iſtud eſt qd̓ diꝰdixit. Conuerti et aſpicere retto noꝰeſt aptum inueniri ad regnū celoruſꝰhec Io. abbas. Ex iſtis igit̉ vbis coligere poſſumꝰ paucoſ eē mōderno