¶Diſt. .ij. Ca. IX.Liber.II.
dentes vero eas ſollicitudine cruciāt̉.Idcirco amāde ⁊ requirēde ſunt virtutes. qui ſe poſſidentes beatos efficiunt Un̄ maximus. Cūctos quippe homines. quos agitat auaricia. nullū dehis quietū eſſe ꝑmittit. Hi em̄ qui nihil habent cupiditate torquent̉. illi qͥdiuiciaſ poſſidēt. ſollicitudīe cruciāt̉Quid igit̉ fratres putatis habere auridiuicias. Ego dixerī maiores eſſe diuicias. nō hr̄e aurū. Precioſior enimmens eſt. que auꝝ deſpicit qͣꝫ que auꝝrequirit. Maiores plane ſunt diuicienō habere auꝝ. ſed auꝝ hn̄tibꝰ eminere. Qui em̄ ꝓprijs habūdat bonis ſeculitheſauros nō requirit. Bona em̄ propria. honeſtas. ſobrietas. miſericordia. caſtitaſ. que bona om̄ia auro ſuntmagis p̄cioſa. quibꝰ argēti vaſa comparari nō poſſunt. Honeſtas vero nonemit̉ ſed acquirit̉ qꝛ nō ꝯſtat p̄cio ſꝫvirtute hec Maximus. Un̄ diues inconſcīa ſecurius quieſcit ī terra qͣꝫ diues in purpura teſte beato Aug. ¶ SNotādū ꝙ tripl̓x ē abrenūciatō quādeſcribit hugo. de ſancto victo. Exponens illud. Exi de terra tua et de cognatōe tua ⁊ de domo patris tui ⁊c̄. ſicd̓t De terra noſtra eximꝰ qn̄ ea q̄ foriſpoſſident̉ terrena bona derelīquimꝰ.De ꝯgnatōe noſtra eximꝰ qn̄ vicijs q̄in nobis ⁊ ex nobis nata ſunt renūciamus. De domo patris noſtri eximusqn̄ mundū omneꝫ ⁊ ea que in mundoſunt. ꝓrſus a cogitatōe noſtra ſeq̄ſtramus. ⁊ omnē anī intētōꝫ ī ſola eterna defigimus. hec Hugo. hec auteꝫ triplex abrenūtiatio ſpecialiter ꝑtinadmonachos ⁊ ad religioſas ꝑſonas. inqua virtute tenēt̉ ſe exercere ⁊ cū om̄iſtudio ꝓut valēt et dominꝰ donaueritad impſere. vnd̓ pafuncius abbas incollatione ſua ſic dicit. De abrenūtiaciouibus diſſerētiū ꝯdiciones tres eē
et patrū traditio. ⁊ ſanctaꝝ ſcriptutatuꝫ demōſtrat anctoritas. quaſqꝫ vnūquēqꝫ noſtrū om̄i ſtudio oportꝫ ad implere. Prīa eſt. qͣ corꝑal̓r vniuerſasdiuicias mūdi facl̓tateſqꝫ ꝯtēnimusSecūda qua mores et vitiā affectuſcpriſtinos animi carniſqꝫ reſpuimusTercia qua mētem noſtrā de p̄ſentibꝰvniuerẜ ⁊ viſibilibus euocātes futūt atm̄mō ꝯtēplamur. ⁊ que ſunt inuinblia ꝯcupiſcimꝰ Que tria vt ſil̓ ꝑficiatec̄ Abrahe legimus dn̄m p̄cepiſſe cūd̓t ad eū Exi de terra tua ⁊ d̓ ꝯgnatōetua ⁊ d̓ domo patris tui Primū dix id̓ terra hoc ē de facl̓tatibꝰ mūdi hui ſepibꝰqꝫ terreīs. Scd̓o de ꝯgnatōe tuaid eſt conuerſatiōe tua ⁊ moribus vecijſqꝫ prioribꝰ. que nobis a noſtra ſatiuitate coherentia velut affinitate eſdaꝫ ⁊ ꝯſanguinitate cognati ſunt vedcio de domo patris tui. id eſt omni mmmoria huius mūdi. que oculoꝝ occutrit obtutibꝰ. quod ita fit. cum mortuiꝰcati cū criſto ab elementis mundi hoius ꝯtemplamur ẜꝫ apoſtolū iā nō eaque vident̉ ſed que nō vident̉. que emvident̉ tꝑalia ſunt. que aūt nō videitur eterna ſunt. Et exeuntes corde oꝰhac tꝑali ac viſibili domo in illā qͦ iamus ꝑmanſuri noſtros oculos memeqꝫ dirigamus. qd̓ tunc implebimuscū in carne ambulantes nō ẜm catumilitare ceperimus dn̄o. iam beatrapoſtoli ſententiā oꝑe ac virtute clamates noſtra cōuerſatio in celis eſt. Heēpafuncius. Qui igit̉ vult frui eciamꝰin preſenti vita dulcedīe dei ⁊ ī ſemeipſum ſpiritum ſanctū ſuſcipere. noſolū debet om̄e terrenū ⁊ qd̓ delectatꝰſeculo ꝯtemnere. verū eciā ſeipſuꝫᵐꝰnegare ac cōtemnere. de hoc dicit derAugu. ꝓcedat ſpiritus ſanctus in mdiuꝫ ⁊ dicat amatori ſuo. vis me ſtpvolo ꝯſemne qu̓ cūqꝫ jexrerū cuſbi