Diſt. II. Ca. .VIII.Liber .II.

ſic dicit Uſu ſacri eloquij in manu operatio in ore locutio ſolet intelligi. manum ergo ſuꝑ os ponere eſt ꝟtute bonioꝑis culpas regere incaute locutionisquis em̄ inueniri poteſt qui qͣꝫlibet perfectus ſit. de ocioſo tn̄ ſermone nō peccet. ſed ſancti viri ante dei oculos ſtudent culpas lingue tegere meritis vite ſtudent pondere bonoꝝ operum premere immodetata ꝟboꝝ Unde in ſancta eccleſia manus ſupponit̉ dum in electis eius quotidie ocioſe locutionis vitium ꝟtute bone actionis oꝑit̉ Scriptum quippe eſt. Beati quorum remiſſeſunt iniquitates ⁊ quoꝝ tecta ſunt peccata. Sed rurſum cū ſcriptū ſit. Oīanuda ⁊ aꝑta ſunt oculis eius qūo tegipoſſunt que eius cui cuncta nuda ſuntabſcondi oculis nequaqͣꝫ poſſunt. Sꝫqꝛ hoc qd̓ tegimus inferius ponimusatqꝫ hoc vnde tegimur nimiꝝ ſuꝑducimus vt qd̓ eſt ſubterpoſitū tegamus tegere pctā dicimus. que quaſi ſubterponimus duꝫ abdicamus eiſdem atqꝫaliud ſuperducimus dū bone actionisopus ad hoc poſt eligimus vt preferamus. Qui ergo priora mala deſerit ⁊bona poſterius facit ꝑ hoc qd̓ facit addit qꝛ tranſactam nequitiam regit cuiboni operis merita ſuꝑducit. hec greDebet ergo quiſqꝫ religioſus amare ſilentium ⁊ raro loqui ⁊ cū loquit̉ pauca ⁊ rōnabilia ⁊ edificatoria ꝟba ⁊ dep̄ceptis dei tractantia loquat̉. Undeꝑ ſapientem d̓r. Omnis narratio tuaſit de p̄ceptis altiſſimi. magna aūt vtilitas eſt ꝟtus ſilentij vna eſt. qꝛ adducit ꝯpunctionem. homo nāqꝫ cū tacetcogitat vias ſuas ⁊ locum hꝫ cogitandi qͣꝫ ml̓tiplex ſit ſuus defectus. qͣꝫ modicus ꝓfectus ⁊ ex hoc ſurgit ꝯpuctioUnd̓ d̓t pſalmiſta. Obmutui ⁊ ſilui abonis ⁊ dolor meus renouatus ē Aliavtilitas ſilentij qꝛ hoīem demonſtrat

eſſe celeſtem. nam qui eſt in mundomūdana non loquit̉ euidenter demoſſtrat ſe nō eſſe de mūdo. qui em̄ de telra eſt de terra loquit̉ Nihil aūt tm̄ balet hoīm religioſo ad ꝯſeruandū inctium ſicut fugere ꝯſortia hoīm ⁊ vſtaducere ſolitariā. ille em̄ homo qui ſaleuauit ſe ſupra ſtatū hoīm. non dꝫbere conſolatorē ⁊ collocutorē niſi ſoldeum ⁊ id̓o dꝫ eſſe ſolitarius ⁊ tacetꝰexquo em̄ deū hꝫ pro ſocio nō dꝫ cutre de humano ꝯſortio ꝓpterea d̓r in ſerentio. Sedebit ſolitarius ⁊ tacebiqꝛ leuabit ſe ſuper ſe. Sedebit inclitarius ꝯſortia hoīm fugiendo. ⁊ tabit de celeſtibꝰ meditādo. ⁊ leuabuſupra ſe. celeſtem dulcedinē deguſado. Sic igit̉ patet de ſilentio.FiliusOſt explanationē filentij ⁊ eiuinformatōem. que ꝟtus nuntquat̉ de hoc deſidero edoceri.Ca. . VIIIPater. 6Cire debes filꝙ de patientia ⁊ ſilentio vtusobedientie naſcit̉ qꝛ veraciter patiele⁊ ſilentiū amantes ad queqͣꝫ iuſſaperioꝝ ſunt obediētes. F1iſaūt videndum eſt quid ſit obīa. Qodientia eſt ꝓprie voluntatis ſubietlꝰarbitrio ſuperioris ad licita ⁊ fondiꝰObedientia eſt exhibenda ſoli deo ater ſe cuius ſerui ſumus ꝓprie vel oꝰture rationali vice dei angelopeſ rolꝰni in his que deus requirit a nobisque ad deū conducunt OSiaūt obīe triplex eſi. Una ꝙ oīs ctcera ita ordinata eſt a deo ꝙ licet il̓nibꝰ ⁊ fingulis preſit ita vt ab ip̄o ſoaccipiant quid ſunt. habent ⁊ poſiuꝰtamen propinquiora ſibi nō loco ſeſimilitudine plenius accipiuntadꝰſo quod inferioribus ⁊ ſibi propͥmꝰ