Liber .II.Diſt. II. Ca. VII.
ſentium obſeruantes alios loquentesaip̄ſciūt ⁊ infirmos iudicantes ſemerpſos ꝓpterea in ſuꝑbiam erigunt. Etſunt nonnulli nimis taciti. qui cū iniuſe aliqua patiunt̉ eo acriorē dolorē ſuſinent quanto ea que tolerant non lonuunt̉. nam ſi illatas moleſtias loquēd tranquille dicerent. ſuē ꝯſcīe dolotem alleuiarent. Et ſunt nonnulli quidum quorundam ſuoꝝ mala ꝯſpiciūtnendo peccatoꝝ vulneribꝰ medicam̄a ſubirahunt. ⁊ ideo mortis autoresatendo fiunt. Unde cū magna diſcretione ſingua frenanda eſt. ne nimis loſuendo invitiū defluat aut nimis tacēdab vtilitate torpeſcat. De hoc biūssteg. vj. mora. ſic dicit. Scienduꝫ eſtꝓ cū pauore nimis a locutōe reſtringiInt interdū pluſqͣꝫ ncce eſt intra claunſentij coartamur. ⁊ dum̄ lingueꝯtſa incaute fugimus. occulte deteriꝘimplicamur. nam ſepe dum abioquio immoderate ꝯpeſcimur. gramuſtiloquiuꝫ in corde toleramus.eo plus cogitationes in mente fercant quo illas violenta cuſtodia inpcteti ſilentij anguſtat. ⁊ plerūqꝫ tanbſatius defluunt quanto ſe eſſe ſecurires eſtimant. qꝛ foris a reprehenſoridre nonvident̉. Unde mens nōnunbin ſuperbiā tollit̉ dum eos quos lorentes audit quaſi infirmos ꝯſpicitdeb os corporis claudit quantū ſe viſuperbiendo aperiat non agnoſcit.nraliam etenim premit. cogitatōnemroit. ⁊ cum ſe per negligentiam mime ꝯſiderat. tanto apud ſe cunctosctius quāto ⁊ ſecurius accuſat. Pleqꝫ aūt nimis taciti nonnulli iniupatiunt̉. ⁊ eo in acriorē dolorem ꝓant quo ea que ſuſtinent non loquūrrnam ⁊ ſi illatas moleſtias līgua ditent tranquille a conſcīa dolor emaret. vulnera em̄ clauſa plus cruciāt
qꝛ cum putredo que intrinſecus ferueteijcit̉ ad ſalutem dolor aperit̉. Plerūqꝫ nimis taciti dum quorundaꝫ malaꝯſpiciunt ⁊ ſilentio linguā premunt.quaſi ꝯſpectis vulneribꝰ vſum medicaminis ſubtrahūt ⁊ eo mortis autoresſiunt quo virus qd̓ poterant eijcere loquendo noluerūt. Un̄ ⁊ immoderatūſilentiū ſi culpa non eſſet ꝓpheta nō dixiſſet. Ue mihi. qꝛ quid ergo inter hecniſi ſtudioſe lingua ſub magni moderaminis libratione frenanda eſt. nō inſalubriter obliganda ne aut laxata in vitium defluat. aut reſtricta etiā ab vtilitate torpeſcat. Hinc per quendā ſapientē d̓r. Sapiens tacebit vſqꝫ ad tꝑsvt nimiꝝ cū vt oportunū ꝯſiderat poſtpoſita cenſura ſilentij loquendo q̄ congruunt in vſum ſue vtilitatis impēdit.Hinc ſalo. ait. Tꝑs tacendi ⁊ tꝑs loquendi. Diſtricte quippe viciſſitudinū penſanda ſunt tꝑa. ne autē cum reſtrīgi lingua debet ꝑverba ſe inutiliterſoluat cū loqui vtiliter poſſit. ſemetipſum pigre reſtringat. Qd̓ bene p̄s ꝯſiderans breui poſtulatōe ꝯplexus eſt dicens. Pone dn̄e cuſtodiam ori meo.⁊ oſtiū circūſtantie labijs meis. Oſtium namqꝫ aperitur ⁊ claudit̉. Qui ergo ori ſuo nequaqͣꝫ poni obſtaculū ſedoſtium petijt. aperte docuit ꝙ ⁊ per diſciplinam retineri lingua debeat. ⁊ exneceſſitate laxari. quatenus os diſcretum ⁊ ꝯgruo tꝑe vox aperiat. ⁊ rurſuꝫꝯgruo temꝑe taciturnitas claudat.O Sed notandū ꝙ raro inuenitur aliquis qͣꝫuis etiam perfectus quiin verbis ocioſis non excedat interdūUnde dicit̉ vnuſquiſqꝫ culpas ſuaslingue tegere meritis vite. ⁊ etiā pondere bonoꝝ operum premere immoderata verboꝝ Unde gregorius .xxij. moralium exponens illud Iob dicentisManum meam poſui ſuper os meum.