Liber .II.Diſt. II. Ca. .VI.

temptationes. extinguit carnalitatesſpiritum reuocat. ſpem roborat. vultūexhilarat ꝯſcīe. Fert ⁊ interioꝝ gaudioꝝ ꝯtinuā p̄ſtat vbertatē. ip̄a eſt potio ſanitatis. herba ſalutifera ſuꝑ oēsparadiſi terreſtris. corpus corruptibile caſtigat quidē ſed aīam vegetat immortalē. aīa deuota ſaginat̉ tribulatione ſicut roſe ac lilia ſecundant̉ celeſtitore. ip̄a tribuit ſapientiā. adducit circūſpectionem ⁊ hoīem inexꝑtum exercitaciorem facit. Qui nō aduerſa paſſus eſt quid ſcit Qui non eſt tēptatusqualia ſcit. ip̄a eſt donū dei electū virga amoroſa plaga paterna. ip̄a voluntarios inuitat vel īmutat ⁊ rebelles adſe trahere ꝯſueuit volūtates homini patient ī eque ſubſeruiunt taꝫ aduerſa qͣꝫꝓſpera. amici ⁊ inimici eqͣliter famulant̉. hec ille. P Notandū etiamꝙ qui patientiā in aduerſis habere deſiderat. neceſſe eſt vt laudes hoīm ꝯtēnat. qꝛ quanto quis in pn̄tis vite gloria ſeu vanitate delectat̉. tanto magisꝯtra eius iniurias ꝑturbat̉ ⁊ īpatiensefficit̉. Unde criſoſto. quāto aliquisletat̉ de laude hoīm ⁊ de vituꝑationetriſtat̉. Qui ꝟo gloriam cōcupiſcit incelo. obprobria nō timet in terris. d̓tetiam de eodē yſaac. Pro certo niſi homo odio habuerit vitā ſuā in hoc mundo. ꝓpter affectū future vite tribulationes ſuſtinere non p̄t. Et beatus grego.x. moral̓. ſic d̓t. Quiſquis pn̄tem gloriā querit ꝓfecto deſponēter metuit qꝛqui ſemꝑ ad lucra inhyat. ſemꝑ dānaformidat ⁊ quo magis ꝑituris inhereteo longe in īfimis ab arte ſecuritatisiacet Ac ꝯtra quiſquis in ſolo eternitatis deſiderio infigit̉. nec ꝓſperitate attollit̉ nec aduerſitate quaſſat̉. qꝛ nihilhabet qd̓ in mūdo appetat. nihil eſt qd̓de mundo ꝑtimeſcat. Hinc ſalomonait. Non ꝯtriſtabit iuſtū quicquid ac-

ciderit ei. nam quanto quiſqꝫ. a ſe plenius pauorē qui ex mundo eſt abijcit.tanto in ſe verius mundi ꝯcupiſcent iavincit. hec grego. Un̄ ſancti viri vt pplſent exultare in aduerſis ⁊ in obprobrijs patientiā habere ſtuduer̄t glorſa⁊ vanitatē mūdi ꝯtemnere. De hoc ꝑrabanuꝫ ſic d̓r Neſcio quis noſtrū poſit implere vt laceret̉ obprobrijs famanoſtra ⁊ nos exultemus in dn̄o. quictat̉ vanam gloriaꝫ implere nō poteltHec rabanus. Perfecti tn̄ viri qui ſiam ꝯtumeliā gloriā reputātes. ⁊ dipoſitionē exaltationē in tribulatomoꝰgloriant̉ ſed paucoꝝ eſt iſta virtus ẜoſte beato bern̄. qui ait. In tribulatoſtgloriant̉ qui ꝯtumeliam gloriam tepstant obprobrium deſpectionum exartationem pauci ſunt qui hoc ſpiritu replent̉. hec bernardus. Neceſſe eſt etſꝙ illata ꝯuitia a proximis patimūt ꝰmala perpetrata ad memoriam reubemus. vt eo facilius iniurias ſuſtinetꝰpoſſimus. quanto conſpicimus pemꝰeſſe hoc quod meruimus. Unde teatus gregorius. Tunc em̄ illata constia bene toleramus cum in ſecreto mtis ad mala perpetrata recurrimus:ue quippe videbit̉ ꝙ iniuria ꝑcutimꝰdum in actione noſtra ꝯſpicimus. speius eſt quod meremur. hec gregoꝰꝰus. Q Sed ⁊ hoc confidetanolꝙ magna eſt conſolatio in tribuſatisne conſtitutis ſi dona ſui conditorꝰad memoriam reuocent vt cum tutoꝰtur ex flagello. ex donis a deo p̄ceptꝰꝯſolent̉. De hoc d̓t beatus gregori. mmoral̓. exponens illud. Si bona ſuſtpimus de manu domini. Magna coſolatio tribulationis eſt. ſi cum adbeſa patimur auctoris noſtri ad memꝰriam dona reuocemus. nec frangit dex dolore obuiat. ſi mēti citius fē dꝰex munere ſubleuat occurcat̉. Hlᵐ