¶ Liber .II.Diſt. II. Ca.
populis ante archam ſaltabat Et quiacoram archa ſaltare vt creditur vulgimos fuerat. rex ſe in diuino obſequiopſaltando rotat. Ecce quē dn̄s cūctisſingulariter p̄tulit ſeſe ſubdendo ⁊ abiecta exhibendo ꝯtemnit. non ptās regni ad memoriam reducit̉. non ſubditoꝝ oculis ſaltando vileſcere metuit.non ſe honore p̄latū ceteris an̄ eius archam qui honorem dederat recognoſcat coram deo egit debilia ⁊ extrema.vt illa ex humilitate ſolidaret. que corā hoībꝰ geſſerat fortia Quid de eiusfactis ab alijs ſentiat̉ ignoro. Ego dauid ſaltantem plus ſtupeo. qͣꝫ pugnantem. pugnando quippe hoſtes ſubdit.ſaltando aūt corā dn̄o ſeip̄m vicit. quēmichol Saul filia adhuc ex tumore regij generis inſana cū humiliatū deſpiceret dicēs Quā glorioſus fuit hod ierex iſrahel diſcooꝑiens ſe ante ācillasſeruoꝝ ſuoꝝ ⁊cͣ. ꝓtinus audiuit viuitdn̄s. qꝛ ludam an̄ dn̄m ⁊ vilior fiampluſqͣꝫ factus ſum. eroqꝫ humilis in oculis meis ac ſi aꝑte dicat. Uileſcerecoram hoībꝰ appeto. qꝛ ſeruare mihicoram deo ingenuitatem ꝑ humilitatem quero. Sunt ꝟo nonnulli. qui deſemetipſis humilia ſentiunt qꝛ in honoribꝰ poſiti nihil ſe eſſe niſi cineremſauillamqꝫ ꝑpendūt. ſed tn̄ corā hoībꝰviles apparere refugiūt Et ſunt nōnulli qͥ viles videri ab hoībꝰ appetūt atqꝫomne qd̓ ſunt deiectos exhibendo ſedꝯtemnunt. ſe tamē apud ſe introrſus.quaſi ex ip̄o merito hūilitatis ⁊ vilitatis intumeſcunt ⁊ tanto magis in corde elati ſunt. quanto amplius in ſpeciehumilitatis vel vilitatis elatione premunt quę vtraqꝫ elationis vnius bellacircūſpectione magna dauid dep̄hendit mira virtute ſuꝑauit. qꝛ em̄ de ſeipſo intus humilia ſentiens honorē exterius non querat inſinuat dicens. Tu
dam ⁊ vilior fiam plus qͣꝫ factus ſumEt qꝛ ꝑ hoc ꝙ vilem ſe exterius p̄bbſt.nequaqͣꝫ exterius intumeſcat ad iugli.Eroqꝫ humilis in oculis meis ac n̄ dicat Qualē me exterius deſpiciens ehibeo. talē me interius attēdo. bene etgo d̓r. Non audebūt ꝯtēplari omnesqui ſibi vident̉ eē ſapientes Contemplari em̄ dei ſapientiā nō poſſunt. qdſibi ſapientes vident̉. qꝛtāto ab eſusluce longius ſunt. quanto apud ſemeipſos humiles non ſunt. qꝛ dū eorummentibꝰ tumor elationis creſcit. aciꝯtemplationis claudit. ⁊ vnde ſucereſe pre ceteris eſtimant. inde ſe lumineveritatis priuāt. Si ꝟo veraciter ſabentes eſſe atqꝫ ſapientiam ꝯtemplatꝰappetimus. ſtultos nos humilitet tecognoſcamus. relinquamus nox iamſapientiam. diſcamus laudabilē fatutatem. Hinc quippe ſcriptū eſt. Stusta mūdi elegit deus vt ꝯfundat ſapietes. Hinc rurſum d̓r. Si quis vſdeinter vos ſapies eſſe. in hoc ſeculo. nuitus fiat vt ſit ſapiens. hec greg.Et notandū ꝙ virtus humilitatis vade neceſſaria eſt p̄latis. qui p̄ſunt ſpeditis ⁊ cū aliquis temptat̉ vitio elaonis. ꝑ humilitateꝫ cordis debet tepmere faſtum tumoris. Unde ſanctiꝰri cū p̄ſunt ceteris ꝑ hoc non gaudemhoībꝰ preſſe ſed ꝓdeſſe ⁊ cuꝫ timetiſubditis appetunt. ideo hoc faciūt. qip̄os ſubditos deū minime timere dprehendunt vt ſaltem humana formꝰꝰdine peccare metuant. qui deū offensre non formidant Cuꝫ vero deeſt a ſptditis vitium. quod corrigat̉. non ſolab eis metui ſꝫ honorari pluſqͣꝫ neceiſe eſt refugiunt. ⁊ qͣꝫuis hos hoībꝰ hlatos gloria poteſtatis oſtendat. interꝰus tn̄ per merorem ſecretū ſacrificiudomino ꝯtriti cordis offerūt. De labus poteſtatibꝰ beatus gregorius. tr-