Liber .II.¶ Diſt. II. Ca. V.

te. ſed ſolum ꝯfidere de humilitatis ꝟtute. Ande dicit iohānes abbas monlis ſinay. Noli fiduciā habere in teipſo etiam ſi poſſides mundiciā. ſed madis ad humilitatem multam accede ⁊amplius fiducialiter ages. Nempe fidmnnē ſcalam virtutū ſcandens aſcenbiiti ꝓ remiſſione peccatoꝝ exora. Decode etiam dicit beatus bernar. Inſiplens ⁊ inſanus eſt quicunqꝫ in alijspite meritis qͣꝫ in ſola humilitate conſdit. Unde mater domini noſtri iheſutp̄i hanc ſolam virtutem in ſe dn̄o placulſſe ꝯmemorat ſic dicens. Reſpexitpumilitatē ancille ſue ⁊cͣ. Quanto nābbnaqueqꝫ aīma ꝓpter amorē ſui credioris eſt de ſpectior in oculis ſuis tanto eſt precioſior ⁊ acceptior corā ocurs ſumme maieſtatis. ⁊ econuerſo q̄precloſior eſt ſibi. tanto vilior deo.ande beatus grego. Tanto nāqꝫ vnameqꝫ aīma ſit precioſior ante oculosei. quanto ꝓ amore veritatis deſpectide ſuerit ante oculos ſuos. tanto ergoquiſqꝫ vilior deo. quanto precioſiorſol. tanto precioſior deo. quanto vilipeſibi ꝓpter eum. qꝛ humilia reſpicit.talta a longe cognoſcit E Et ſcindū ꝓut dicit richardus de ſancto vitore. ꝙ eſt differentia inter humilitaIn ⁊ humiliatōem. Humilitas ē virsqua quiſqꝫ ſibi vileſcit interius coin oculis dei. Humiliatio vero eſt ⁊ntis effectus quo quiſqꝫ ſeip̄m abijcitterius in oculis ꝓximi. Aliud ē humē eſſe. aliud ē humiliter ſe habere.t ꝑtinet ad diſciplinam mentis.iū ad diſciplinā corporis. illud eſtmilitatis. iſtud eſt humiliationis.ctichar. Hanc igitur virtutem veredamilitatis nobis aſſumere debemuse ip̄ſa eſt origo ceteraꝝ virtutum. ⁊ iltpictus in nobis veraciter pullulat ōrtadice ꝓpria .i. in humilitate perdu

tat. Sed ſunt nōnulli qui etiam in honoribꝰ poſiti de ſe humilia ſentiunt. ⁊ſe cinerē eſſe perpendūt. ſed tn̄ coramhoībus eſſe viles apparere re fugiūt Etſunt nōnulli qui quidem viles. videriab hominibꝰ appetunt. ſed apud ſe intrinſecus quaſi ex ipſo merito oſtenſehumilitatis intumeſcunt. que vtraqꝫelationis genera a quolibet deuoto hoīne ſunt repellenda. De hoc beatus grego. xxviij. moral̓. exponens illud. Nōaudebunt eum ꝯtemplari omnes quiſibi vident̉ eſſe ſapientes. ſic d̓t. Notandū ꝙ non ait. Et non audebunt eūꝯtemplari ſapientes ſed qui ſibi vidētur eſſe ſapientes. Quibꝰ videlicꝫ verbis non peritos quidē ſed arrogantesinſinuat Uiri namqꝫ arrogantes ⁊ docti cū recte non viuunt ſed tn̄ recte dicere doctrine impulſionibꝰ ꝯpellunturipſi damnationis ſue aliquo mō precones ſunt. qꝛ dum ea que agere reſpuūtpredicantes inſinuant. ſuis vocibꝰ dānantes dānant. Unde ſumma cura eſtꝓuidendum ne accepta ſapientia cuꝫignorantie tenebras illuīat lumen humilitatis tollat. ⁊ ipſa ſapīa eſſe neq̄at. q̄ ⁊ ſi virtute locutionis fulgeat. elatōis tn̄ velamīe cor eloqn̄tis obſcurat.Quia ꝟo origo oīm virtutū huīlitas ēilla in nobis virtus veraciter pullulatque in radice ꝓpria .i. in humilitate ꝑdurat. A qua nimiꝝ ſi abſcidit̉ areſcitqꝛ viuificantem ſe in intimis humorēcaritatis perdit. Intueri libet quantavirtutum munera dauid perceperat atqꝫ in his omnibꝰ qͣꝫ fortis humilitatiſeruiebat. quem em̄ non extolleret oraleonum frangere. deſpectis prioribusfratribus eligi. reprobato rege ad regni taber nacula vngi. vno lapide golyam ſternere. ⁊ cetera que geſſit. ⁊ tam̄cum archam dei iheruſalem reuocat. qͣſi oblitū ſe prelatū omnibꝰ admixtus