¶Liber .II.Diſt .j. Ca. VI.
prima limina bene viuendi ꝯtigerint.obliti que fecerint affligi iam ꝑ penitētiam de ꝯſummatis nequicijs nolunt.laudari de incognita iuſticia appetunt.p̄eſſe ceteris etiam melioribꝰ ꝯcupiſcunt. quos plerūqꝫ iuxta votū preſensꝓſperitas ſequit̉. multo qͣꝫ prius fuerant. de ſanctitatis habitu peiores fiūtnam rebꝰ multiplicibꝰ occupati nonſolum ꝑpetrata minime deplorant ſedadhuc que defleant̉ exaggerant. Quiem̄ mundū deſerunt. ad exteriora officia prouehi non debent. niſi ꝑ humilitatem diutius in eiuſdem mundi contemptu ſolident̉ Citius namqꝫ bonadepereūt. que hominibꝰ ante tꝑs innoteſcunt. qꝛ ⁊ arbuſta plantata prius qͣꝫfixa radice ꝯualeſcant. ſi manus ꝯcutiens tangit arefacit ac ſi in altuꝫ radixfigit̉ ⁊ terre humoribꝰ ꝯſperſa ꝯſolidetur. Hec ⁊ manus impellit ſed non ledit. hec ⁊ ventoꝝ flatus inflectendo cōcutiunt ſed non euertūt. Ne ergo eruatur vita cepti operis. diuac robuſte.in alto hūilitatis figenda eſt radix cordis. vt cū ab humano ore detractiōisaura vel fauoris flauerit ⁊ ſi in qualibetparte vtrūqꝫ incuruat̉ animum funditus non elidat ſed ad ſtatum ſuū protinus poſt inflexionem redeat ſi apud ſefortis in radice ꝑdurat. Quid in rebꝰexcreſcentibꝰ abiete ſurgente robuſtius. Qui tn̄ ſi dū ꝯſtruit̉ impellit̉. ſtatim ſine labore deſtruit̉. ſi aūt ꝑ ſpacium tꝑis ab humore ſuo exiccari ꝑmittit̉. ſepe attritum ictibꝰ minime qͣſſatur. Sic videlicet bona nr̄a ⁊ intempeſtiue maīfeſtata depereūt. ⁊ diutiusoccultata ſolidant̉. qꝛ humane occupationis manus cū incipiētem noſtreꝯuerſationis vitam ꝯtigerit. qͣſi receptam abietem impellit. eamqꝫ facile deſtruit. qꝛ adhuc humorem ꝓprie fragilitatis non amiſit. Cū vero longa quie
tis ſue abiectione ſe animus ꝯprimit.qͣſi more exiccati abietis obdureſcatSepe aūt noue ꝯuerſationis primordia adhuc ex carnali ſunt vita ꝯmixta⁊ idcirco innoteſcere citius nō debenne cū laudant̉ bona. que placent. detiptus laude ſua animus deprehendetein eis nequeat mala que latent. Undēquicqͥd forte ⁊ boni incipimus ad ſpeamorem intimi iudicis in ara cordiīmolemus. quod ab illo proculdubitanto libentius accipit̉. quanto ⁊ aꝰhominibꝰ occultatuꝫ nulla laudis maculat̉ appetitione. Intus ergo ſeruada ſunt. que agimus ſi ab interno alotro vicem recipere noſtri operis exctamus. Hinc eſt ꝙ veritas d̓t Ueſciat ſiniſtra quid faciat dextera tua Dtculta ergo ſint q̄ agimus ne hec in hiius vite itinere incaute portantes ſatrocinantium ſpirituū incurſione ꝑdamus. cum d̓t dn̄s. Uideant opeveſtra bona ⁊ glorificent patrem veniaqui in celis eſt. Sed aliud eſt ꝑfecioꝫcum in oſtenſione oꝑis. gloria quetilargitoris. aliud cū laus priuata ꝯtpiſcitur de dono largientis Undeiſum d̓t. Attendite. ne iuſticiam veſfaciatis coram hominibꝰ vt videamꝰni ab eis. Opus ergo veſtrum cū hoſnibꝰ oſtendit̉. in cordis prius exanatione penſandum eſt. ꝑ eiuſdē oneſionis ſtudium quid querat̉. Si emꝰdantis gloriā querimus etiā pubiſeta noſtra. in conſpectu illius. occuſiꝰta ſeruamus ſi ꝑ hoc noſtram laudeꝰqueramus foras ab eius ꝯſpectu ſaſa ſunt. etiā ſi a multis ignorant.valde ꝑfectoꝝ eſt. ſic oſtenſo opere actoris gloriā querere. vt de illata ſade neſciat priuata exultatōne gaudꝰTūc ſolū nāqꝫ hoībꝰ innoxie laudale opus oſtendit̉. cū ꝑ deſpectū metꝰveraciter laus impenſa calcat̉ Quᵐ