Liber .II.Diſt. j. Ca. VI.
Unde deuoti viri vt vane glorie reſiſtere valeāt ad ſeipſos redeūt. ⁊ quicqͥdſibi mali ineſſe cognoſcunt ſibimet ipſis aſcribunt. Quicquid ꝟo boni in ſeeſſe dep̄hendunt. diuine gratie donumhoc eē recognoſcunt. qui ⁊ premendo⁊ ſubſequendo conceſſit eis bonum opus facere quod volunt. Qd̓ idem beatus grego. affirmat dicens ſic Sanctietem̄ viri ſciūt poſtprimi parentis lapſum de corruptibili ſtirpe ſe editos. ⁊non virtute ꝓpria ſed preueniente ſuꝑna gratia ad meliora ſevota ꝯmutatoſ⁊ quicquid ſibi mali ineſſe cognoſcūtmeritum. quicquid vere boni in ſe cōſpiciunt immortalis gratie cognoſcūtdonuꝫ. eiqꝫ accepto munere debitoresfiunt qui ⁊ p̄ueniendo dedit eis bonuꝫvelle quod voluerūt. ⁊ ſubſequendo dedit bonū poſſe qd̓ volunt. Unde auctoris gratiā ille negare ꝯuincit̉ quiſquiſſibi tribuit. quod oꝑat̉ Liquet em̄ illeꝙ illum negat cuius deſpecta gratia ſibi vires boni operis arrogat. ⁊ eſt iniquitas maxima. qꝛ omne peccatum qd̓ex infirmitate eſt. ſpem nequaqͣꝫ ꝑdit.qꝛ a ſuper nō iudice veniam requirit.Preſumptio aūt virtutis ꝓprie tantograuius in deſperatione eſt. quanto lōgius ad humilitatem reſpicit Cūqꝫ vires ſibi tribuit oꝑis. ad adiutoriū nōrecurrit auctoris. ſitqꝫ vt eo grauiuspeccator pareat. quo ⁊ ip̄m hoc qꝛ peccator eſt ignorat. Hec grego. De hocetiam ꝑ ſalomonem d̓r. Sicut ꝓbaturin ꝯflatorio argentum ⁊ in fornace aurum. ſic ꝓbat̉ homo ore laudantis qd̓beatus grego. .xxvj. moral̓. exponit ſicdicēs. Laus quippe ſua ſuos cruciat.Iniquos exaltat. ſed iuſtos dū cruciatpurgat iniquos dū letificat. reprobosmonſtrat. Iſti em̄ ſua laude paſcunt̉.qui auctoris ſui gloriā nō requirūt. illi auctoris ſui gloriam querūt. qui ſua
laude cruciant̉. ne non ſit intus quodforis d̓r. ne ſi eſt etiā quod d̓r ante deioculos ip̄is fauoribꝰ euacuet̉. ne hūmana laus robur mentis emolliat. alqꝫ in ſui delectatōne proſternat. ⁊ queadiumentum debet eſſe augendi oꝑisiam retributio ſit laboris Cum ꝟo ſuapreconia in dei laude tendere ſentiumea etiam deſiderabiliter amplectuntScriptum quippe eſt ſic videant̉ oꝑveſtra bona vt glorificent patrē veſtū⁊cͣ. viaꝫ ergo hominibꝰ ſe faciūt. quotiens in ſe aliquid ꝙ cognoſcat̉ oſtendunt. qꝛ non ſtudēt in ſe humanaꝫ ſasdem figere ſed querunt ꝑ eam meliuiad auctoris gloriam tranſire. Arrobtes auteꝫ humanis laudibꝰ mollia toda proſtituunt. qꝛ ſuis moribꝰ corrupunt̉. hec grego. Et notandum dilister ꝙ malignus ſpūs cum pro carnaaliqua vanitate mentē per vanam dꝰriam pulſauerit. ⁊ repulſus fuerit. ſtatim ſub virtutis ſpecie reſiſtenteꝫ aciepugnantem animum temptate ſoſeinam quem non poteſt ſub ſpecie ſpieᵐdide veſtis ſuggerende vanā gloriaſdecipere. pro vili ⁊ inculta veſte ſabrat illam inferre. Et quem non ppieper honorem deijcere humilitate ꝯtedit ſupplantare. Quos etiam non ẜꝑ ſcientiam ⁊ locutionē extollere. ẜgrauitatē ⁊ taciturnitatem ſolet ꝓnere. nam ſi quis ieiunat in palaꝫria vanitatis pulſat̉. Si vero illud otemnendo glorie cā ꝯtexerit. eodeꝰvitio elationis obtunditur. Et quamꝰquis vitauerit mundum amplius. iato eū acrius inſequit̉. De hoc ⁊ de hꝰius vitijs dicit Caſſianus in quadꝰcollatione patrū ficꝰ F Certameꝰeſt nobis habendum contra ſpirſtixenodoxie multiformem atqꝫ ſubtitantoqꝫ eſt pernitioſior ad confliciuꝰꝰquanto obſcurior ad cauendum