Liber .II.Diſt. I. Ca. VI.

tox eleuat. lingua detrahentis humiliet. qꝛ ⁊ arbor ſepe que vnius venti impulſū ita impellit̉ vt pene iam erui poſſepideat̉. alterius venti flatu erigitur.que iam ex ꝑte vna inflectōnem ꝑtuſit. ab alia ad ſtatū redit. Unde ⁊ illartbor alte radicata quaſi inter aduerantes ventos fixius ſieterat qui dicepal̓. Per gloriā ⁊ ignobilitatē. per infamīa ⁊ bonam famā. Sepe aūt lausceſſe agentis auribꝰ inſolenter admoaa dū foris ſermonibꝰ perſtrepit intusſuandā mentis ꝑnicioſam elationistem peſtateꝫ gignit. ſitqꝫ ad hoc ꝙ aninus qui de humanis fauoribꝰ gaudetnon facile exterius extendat. ſi tn̄ cortuptionis vim non tenuerit exteriusrentiat. Et ſunt nōnulli quos ita lausmat vt̄ vſqꝫ ad verba elationis pertraat. qꝛ inconſiderata mens dum trannorio fauore non renitit̉. ad huc vſqꝫrettrahit̉ vt laudet ipſa qd̓ facit. QuiMbeto vt prediximus hocipſum pateracere ꝙ eleuant̉ erubeſcunt. atqꝫ auditui ſui preconijs extollant̉. ſed tam̄eſqꝫ ad elationis verba non exeunt. ⁊pauidere in talibꝰ non oſtendunt vel cuſodiunt. Magno ergo metu ⁊ circūrectione opus eſt ne mens noſtra vns de ſiuis laudibꝰ tacita letet̉ Quiſqͥspmmi famē ſue magnitudinē cōſpicit.rot in occulto mentis gaudium facit.anr ſite niſi autori ſuo ſe p̄tulit cuius demumm vt bene operet̉ percipit. ⁊ tamenr eſus mūere de gratia ſue laudis hiateſcit. Deſpecto em̄ honore ſui cōditdeis ſemetipſum plus amare ꝯuincint cuius preconijs letat̉. Quāuis nōranqͣꝫ etiā ſancti viri de bona ſua opinone gaudeant. ſed tamen per hāc adreſſora ꝓficere gaudētes penſant. necam de opinione ſua. ſed de ꝓximoruꝫbaudēt vtilitate. qꝛ aliud eſt fauores q̄ctē ⁊ aliud de ꝓfectibꝰ exultare. Qua

in re nccē eſt vt cum audientiū vtilitati non ꝓficit. mentē nrām fama laudabilis non eleuet ſed faſcinet. Cū enimhumane lingue atteſtatōne laudamurocculta pulſatōe requirimur qͥd de nobis ſentiamus. Suꝑba em̄ mens etiācū de ea falſa bona dicunt̉. exultat. qꝛnon apud deū qualiter viuat. ſed apd̓hoīnes qualiter innoteſcat excogitat.Iudiciū enim de ſe omnipotētis dei deficiens. ⁊ ſolummō hoīm quotiens inter auditas laudes attollit̉ aduertit iudiciū. At ꝯtra ſi corveraciter humile ēbona que de ſe audit minime recognoſcit. ⁊ qꝛ falſa dicant̉ metuit. aut certeſi adeſſe ea ſibi veraciter ſcit. eoip̄o formidat ne ab eterna dei retributōe ſintperdita. qꝛ hec ꝯſiderat hoībus diuulgata. Precauetqꝫ vehementer ne ſpesfutur ī muneris in mercedē ꝑmuteturtranſitorij fauoris. qꝛ ex re agit̉ vt electoꝝ animus magno laudū ſuaꝝ ignecruciet̉. atqꝫ ab omni torporis ſui rubigine merore cogitationis excoquitur.cauta em̄ ꝯſideratōne trepidat. ne autetiā de his in quibꝰ laudat̉ eleuetur. ⁊ſibi ꝯpetens premiū ꝑdat. Un̄ pleꝝ qͣꝫſit vt ſicut imuſtus de laude polluit̉. itavir iuſtus audita ſua laude purget̉. nādū bona que agit ab hoībus ꝓferri cognoſcit. ſubtile ꝯtra ſe vt dictum eſt extrem iudicij examen metuit. ac trepidus ad ꝯſcīam recurrit. ⁊ quicquid illi ineſt reprehenſibile corrigit. dū em̄bona ſua innotuiſſe formidat. ſubtilēſecutuꝝ examinis ſnīam ꝑtimeſcens.ſi que in ſe mala occulta ſunt amputatPauet nāqꝫ ſi ſaltē talis deo non oſtēditur. qualis ab hominibꝰ putat̉. ⁊ neqꝫ ꝯtentus eſt. vt in quo potuit innoteſcere. in hoc debeat remanere. iā em̄ debonis ſuis quaſi retributōeꝫ ſibi factāeſtimat. niſi eis ⁊ alia que ab homībeneſciunt̉ adiungat. hec grego. E