Liber .II.Piſt. I. Ca. V.

tertenis rebꝰ. alter ſummis celeſtibusvictutibꝰ vna tn̄ ⁊ eadem ante dei ocuſbs agitur. qͣꝫuis ad humana corda venens in eoꝝ obtutibꝰ diuerſo amictupalliet̉. nam cū is qui prius de terrēaacuſtate ſuꝑbiebat poſtmodū de ſanctitate extollit̉. nequaqͣꝫ cor eius elaib deſerit. ſed ad eum cōſueta veniensat cognoſci poſſit neqꝫ veſteꝫ mutauit.ASciendum quoqꝫ eſt ꝙ aliter⁊c̄ prepoſitos. aliter ſubiectos temꝑat. Prelato namqꝫ in cogitationibꝰbgerit. qꝛ ſolus vite merito ſuper cetos excreuit. ⁊ ſi qua ab eo aliquanddene geſta ſunt. hec importune eiusnmo obijcit. ⁊ cū hunc ſingulariterd placuiſſe inſinuat vt facile ſuggehſuadeat. ipſa ad teſtimoniū potertis tradite retributōeꝫ vocat dicēsula niſi omnipotens deus te omnibꝰpis meliorē cerneret. omnes hos ſubtao tegimine non dediſſet. Eiuſqꝫ mēr mox erigit. viles atꝫ inutiles eosſi ſubiecti ſunt oſtendit. ita vt nullūtm quaſi dignū reſpiciat. cui equanintet loquat̉ Unde mox mentis tranſnlilitas in irā vertit̉ qꝛ dum cunctospicit. dū ſenſum vitamqꝫ omniū ſimoderamine reprehendit. tanto ſerentenacius in iracundiā dilatat qͣneos qui ſibi ꝯmiſſi ſunt eſſe ſibimetmanos putat. At ꝯtra ſubditoꝝ cortetoīa inſtigat. hoc ſummoꝑe agerertnt vt ſua acta funditus ꝯſiderarecaſigant. ⁊ ſemꝑ tacitis cogitationire tectoris ſui iudices fiant. qꝛ dumPmo qd̓ teprehendere debeant imporeteſpiciūt. in ſemetipſis qd̓ corridant nunqͣꝫ vident. Unde ⁊ tanto acriereteant quanto a ſe oculos auertūt.Imn hulꝰ vite itinere offendentes curproūi alibi intendūt Etquidem pecrores ſeēſſe aſſerunt. nec tamen tanottam noxie in regimine ꝑſone

tradantur. ⁊ dum eius facta deſpiciūtdum precepta ꝯtemnunt. ad tantā vſqꝫ infamiam deuoluunt̉ vt eū res humanas curare non eſtiment. qꝛ ei queꝫquaſi vite rigore precedunt eſſe ſibi cōmiſſos dolent. Sicqꝫ dum ꝯtra rectorem ſuꝑbiunt. etiam ꝯtra iudicia ꝯditoris intumeſcūt. ⁊ dū paſtoris vitaꝫdijudicant. ipſam quoqꝫ ſapīam cuncta diſponentis impugnant. Sepe autem rectoris ſui dictis ꝓterue obuiāt⁊ eandem vocis ſuperbiam libertatemvocant. Sic quippe elatio ſe quaſi prorectitudine libertatis obicit. ſicut ſe timor ꝓ humilitate ſuppoīt. Nam ſicutpleriqꝫ retinent ex timore ⁊ tamen tacere ſe exiſtimant ex humilitate. Itanonnulli loquunt̉ impatientiam elationis. ⁊ tn̄ loqui ſe credunt per libertatem rectitudinis. Aliquando etiā ſubditi ꝓterua que ſentiunt nequaqͣꝫ produnt. ⁊ hi quoꝝ loquacitas vix ꝯpeſcitur nonnunqͣꝫ ex ſola amaritudīe intimi rancoris obticeſcunt. Qui per tumorem mentis procacitatis ſue verbaſubtrahentes dum male loqui ſoleantpeius taceant. quia cum peccantes aliquid de correctione audiunt. indignātes etiam verba reſponſioīs ſuſpendūtCum his quādo aſpere agitur. ſepe adquerele vocem de hac ipſa aſperitate ꝓſiliunt. Cū vero eos magiſtri ſui blande preueniunt. de hac etiā humilitatequa preuenti ſunt grauius indignant̉⁊ tanto eoꝝ mens faſtius accenditurquanto ꝯſideracius infirma iudicat̉.Hi nimiꝝ qꝛ humilitatē que virtutuꝫmater eſt neſciunt vſum ſui laboris ꝑdunt. etiaꝫ ſi qua bona ſunt que ꝯꝑarivideant̉. qꝛ ſurgentis edificij robuſtacelſitudo non figit̉ que nequaqͣꝫ ꝑ fundamenti fortitudinē in petra ſolidat̉.Soli gͦ ruine creſcit qd̓ edificāt. qꝛ an̄molē fabrice humilitatis fundamēta

p. j.