Diſt. I. Ca. II.LIOI II.
¶ I ibe.Iſic dicens. Quis alius noīe beſtie niſihoſtis anciquus accipit̉. Sꝫ notandūmagnoꝑe eſt ꝙ hec beſtia non ſoluꝫ antrum ſuū ingredi ſed in eo morari perhibet̉ Aliquando em̄ etiam bonoꝝ mētes ingredit̉. illicita ſuggerit. remptationibꝰ fatigat. rectitudinem ſpūs addelectationem carnis deflectere conatur. delectationē quoqꝫ ad ꝯſenſum ꝑducere nitit̉. ſed tn̄ reſiſtente ſupernoadiutorio p̄ualere prohibet̉. Aliqn̄ ergo intrare mentes bonoꝝ poteſt. ſꝫ ineis morari nō poteſt. qꝛ cor iuſti huiuſbeſtie antrum non eſt. Quos em̄ quaſiꝓprium antrū poſſidet. eoꝝ mentes ꝓculdubio immorans tenet. qꝛ in eis cogitationes ad iniqua deſideria ⁊ deſideria vſqꝫ ad nequiſſima opera ꝑducitneqꝫ em̄ ſtudent reprobi ſuggeſtioneseius. recta iudicij manu repellere. cuius voluptatibꝰ appetunt ſubita delectatione ſeruire. cumqꝫ in eoꝝ cordibꝰprauū quid orit̉. mox ꝑſtudium delectationis nutrit̉. ⁊ cū ſibi minime reſiſtitur. ꝓtinus ad ꝯſenſum roborat̉. ſtatimqꝫ ꝯſenſus ad opus ducitur. opusꝟo ꝯſuetudine grauat̉. Recte ergo inantro morari ſuo hec beſtia d̓r. que taꝫdiu cogitatōnes reproboꝝ nutrit. quouſqꝫ eoꝝ vitam etiam aculeo praui operis ꝑforet. vnde bene ad iudeam perꝓphetam dn̄s d̓t. Quouſqꝫ morabunt̉in te cogitationes noxie. neqꝫ em̄ rep̄hendit. cur veniant. ſed cur morantur.Et in bonoꝝ cordibꝰ cogitationes illicite veniunt ſed tamen morari ꝓhibentur qꝛ recte quiqꝫ ne captiuandam domum ꝯſcientie prebeāt. ab ip̄o cordislimine hoſtem fugant. qꝛ ⁊ ſi quandorepentinis ſuggeſtiōibꝰ vſqꝫ ad primūveſtibulum ſurreꝑit. ad ꝯſenſus tamēianuaꝫ nō ꝑtingit. hec greg. Sūt etiā⁊ alia ꝓpter q̄ mortalia pctā ſunt vitāda videlicet ꝓpter correptionē Prop
ter reprobationem. ⁊ ꝓpter eternamdamnationē. Solet namqꝫ dominusꝓpter peccata admiſſa etiam ſuos eſectos in hac vita multipliciter puniteeis multas tribulationes immittendvt per hoc purgent̉ a ſuis delictis Ilenōnullos d̓s omnipotens ꝓpter ſuasprauitates. qꝛ ab his ceſſare noſūt ſolet dare in reprobum ſenſum. ac in oīſtinationeꝫ cordis irreuocabiliter tradere. Item multi ꝓpter ꝑuerſam vitaꝫquam ducūt ⁊ carnalia delectamentaque cito ꝑtranſeunt eterna tormenta⁊ damnationem incurrunt. que fineꝫhabere poſſunt. Iſta tangit richar. dſancto victore ſic dicens. Quis emnieſt tā effrenatus. qui non ſtudeat ꝯcūpiſcentias malas refrenare ſi diligenter attendat memoriterqꝫ retineatſoleat dominus in quibuſdā electis ſnis malas delectatōnes in hac vita ſeituplum punire. Et quiſquis non perimeſcat. ꝑuerſis ꝯſuetudinibꝰ pertinaciter inſiſtere. quis ve non feſtinet puum vſum carnis citius corrigere. coaudiat quoſdam in hac vita in reprobum ſenſum dari. ⁊ in mentis obſtinꝰtionem obligationēqꝫ peccati irremdiabiliter tradi Quis etiam tā in ſenſate tā obſtinate mentis homo vſpſipoterit inueniri. qͥ nō exꝑaueſcat ⁊ dirino abhorreat tranſitoria carnis bꝰlectamenta tormentis eternis meteꝰri. ſi diligenter inſpiciat. indeſineterqꝫ attendat qͣꝫ ſint modica ſeu etia mmentanea illa oīa carnis delectamolꝰque ꝑtranſeūt ⁊ ſint īmania qͣꝫ ve aſtocia illa tormenta eterna. q̄ finē non hbent. nec habere pn̄t. hec richar. Etoad quanta mala ꝑducunt pctā morilia. priuant quippe hominem ꝯſorifilioꝝ dei. efficiunt eum filium diabꝰli ⁊ habitaculuꝫ ſpiritus maligmi ⁊ ꝰextremum tradunt eum eternis pemꝰ