Liber .I.Diſt. III. Ca. VII.

plem ſunt eoꝝ infirmitati condeſcendete. terreniſqꝫ illoꝝ neceſſitatibꝰ inquantum decenter. valent caritatis.coſideſcentōe ſeruire. Nec tedere animnum debet ſi ſenſus eius ꝯtemplatōiſpiritualium ſemper intendens. aliquando pro diſpenſandis rebus minimis quaſi minoratus inflectit̉ quonam illud verbum per quod conſtantomnma creata. vt prodeſſet hominibꝰmumpta humanitate. voluit paulominus ab angelis minorari. Quid ibitur mirū ſi homo ſe ꝓpter hominemrtitahat dum creator hominū ⁊ angebe formam hominis ꝓpter hōieꝫ ſucepit. Hec gre. I Et quāuis religipſis viris timentibꝰ deū ac amātiho.nonnūqͣꝫ ſit meritoriū huiuſmodi cutam exteriorum ſiue terrenū honoreꝫnolte. tamen qꝛ ſenciunt ſe ꝓpter taeæ ocupatōes in cordibꝰ ſuis in amote cel ⁊ ſācto deſiderio p̄pediri ⁊ menes ſuas per diuerſas ſollicitudinesrecum temporalium diſſipari. Idcirto gemunt ⁊ cōturbāt̉. eo ꝙ nō lꝫ eiszacare ꝯpūctōi ⁊ deuotioni prout deruetant ⁊ prius facere ꝯſueuerūt. ⁊ i.cū hec occupatō magis eſt eis quedātenalitas ſiue afflictio qͣꝫ ꝯſolatio.Se talibꝰ ſic dicit beatus Gre v. mo.rtonens illud iob. Quare data ē micto lux ⁊cͣ. In ſcriptura ſacra nonnūs ſucis nomine proſperitas. noctisntem appellatione huius mundi adceentas deſignatur. Unde ⁊ ꝑ pſalmitim dicitur. Sicut tenebre eius ita ⁊mmen elus. Quia em̄ ſancti viri itaproſpetitatem ſeculi deſpiciētes calant ſicut̉ ⁊ aduerſitatem eius calcantes toletant. ⁊ ꝑ magnā mentis celſiadineꝫ mundi ſibi ⁊ aduerſa ⁊ ꝓſpe⁊ ſubſternētes dicūt. Sicut tenebrerius ita ⁊ lumen eius. Ac ſi aperciusꝯtatur Sicut intentōnem noſtre for

titudinis eius triſtitie nō premunt. itahanc nec blandimenta corrumpunt.Sed qꝛ hec vt p̄diximꝰ bonoꝝ mentēetiā cū nō ſubleuāt ꝑturbāt. Sanctiviri qui ſe in huiuſ exilij erumna miſeros agnoſcunt clareſcere in eius proſperitate refugiunt Un̄ bn̄ nūc dicit̉.Quare data eſt miſero lux. Lux quippe miſeris dat̉ qn̄ hi qͥ ſublimia ꝯtēplātes eē ſe ī hac peregrinatōne miſeros agnoſcūt. claritatē trāſitorie proſperitatiſaccipiūt. ⁊ tūc valde defleātqꝛ tarde ad patriā redeūt. tolerare inſuꝑ onera honoris ꝯpellūt̉ amor eoseternoꝝ conterit. ⁊ gloria de tꝑalibuſarridet. qui dū cogitāt q̄ ſint que ī īfimis tenēt ⁊ q̄ ſint. q̄ de ſubſimibꝰ nonvidēt. que ſint. q̄ ſe ī terra fulciūt. queaūt de celeſtibꝰ ꝑdiderūt ꝓſperitatisſue merore mordēt̉. qꝛ ⁊ ſi vident neqͣqͣꝫ ſe ab ea funditus opprimi penſanttamen ſollicite cogitationem ſuaꝫ inamore domini ⁊ in eius diſpenſatōeparriri ſtudent. Unde bene ſubditurEt vita hiſ qui ī amaritudine animeſunt. In amaritudine quippe anīe ſūtomnes electi. quia vel punire ſe flendo non deſinunt. quod deliqueruūt. vl̓ſe graui merore afficiunt quia longehuc a facie conditoris proiecti ī eterne patrie gaudijs non ſunt. de quorūcorde bene per ſalomonem diciturCor quod nouit amaritudinem anīeſue. in gaudiū illius nō miſcebit̉ alienus. In amaritudine ſunt namqꝫ corda reproboꝝ. quia ip̄is etiam prauisdeſiderijs ſuis affliguntur. ſed eandēamaritudinem neſciunt. quia penſarequod tolerant ſponte ſua amaritudine excecati non poſſunt. Ac cōtra corbonorum amaritudinem ſuam nouitcui erūnā exilij qua proiectꝰ lacerat̉.ītelligit et qͣꝫ ſint trāquilla q̄ ꝑdidit.qͣꝫ ꝯfuſa. ī qͥbꝰ cecidit ſentit. Sed hoc