Liber .I.Diſt. III. Ca. I.
cem criſti. vn̄ beatꝰ bernardus. Ut qͥdhomines in vita ſua diſſimulant agere penitentiam ⁊ de extrema p̄ſumuntconfeſſionem nā in omni ſcriptura canonica tātū vnū inuenies in extremapenitētia ſaluatū ⁊ hoc hora dominicepaſſionis Ex his igit̉ dictis colligit̉qͣꝫ mortiferum et qͣꝫ periculoſum ſitdeferre ꝯfeſſionē ⁊ penitentiā vſqꝫ adextremam mortis horam. Omnis gͦqui ſe huiuſmodi diuerſis laq̄is tampericuloſuꝫ irretitū ſentit ad cor redeat et timorem mortis et futuꝝ iuditiūſeu dānationeꝫ perpetuā p̄ oculis habeat et ſuam conſciētiā ꝑ vitia ſeu peccata maculatā per humilem confeſſionem ſuo prelato cui tenetur ſua ſecreta pandere poſtpoſito omni timore etverecundia patefaciat. multo meliuseſt enim coram vno homine erubeſcētiam reportare qͣꝫ coram deo et omniceleſti curia verecūdiam ſuſtinere ⁊ ꝑconſequens eternā damnationem incurrere igitur vnuſquiſqꝫ fidelis nondifferat penitētiam ſed cū ſe ſauciatūꝑ aliqua peccata ſenſerit currat ad remediū confeſſionis deum iratum iudicem conuertit in pijſſimū patrem.teſtāte beato bernardo qui dicit. O felix penitentiū humilitas o beata ſpesconfitentium qͣꝫ facile vincis inuincibilem qͣꝫ cito tremebundū iudicē conuertis in pijſſimum patreꝫ et ſic patetde confeſſione que eſt ſcd̓a pars penitentie.Incipit tertia diſtinctio primi libri.MalogranatiFiliusOſt explanationē duarū partiū vicꝫ cōfeſſionis ⁊ cōtritionis nūcdetertia parte vicꝫ de ſatiſfactione deſidero informari.Ca. .I. Patet O.
Cire debeſꝙ ad emendationempeccatorum maximemorttaliū neceſſariaeſt ſatiſfactio. oportetem̄ vt crimina ad plenū purgēt̉. quantū ad reatū ⁊ quātū ad actū. Quātū īqͣꝫ ad reatū vt de p̄teritis ſatiſfaciamQuātū ad actū vt denuo nil tale ꝯn̄ſiitamq. vn̄ rich. de ſancto victore ſic diIn criminaliū peccatorū expurgatōeopus eſt ꝯfeſſionē et ſatiſfactōe namꝯpūctō ⁊ orō qn̄qꝫ ſolent ad venialiūpeccatoꝝ in expurgatōꝫ ſufficere. ciminalia expurgare oportet ad plenuꝫtam ẜm reatū qͣꝫ ẜm actū. ẜm reatu vide p̄teritis ſatiſfacias. ẜm actuꝫ vt dereliquo nil tale ꝯmittas: vel ꝯmittetep̄ſumas P Qualis aūt debeat eſſeſatiſfactō ꝓ peccatis. thomas de aquinō declarat ſic di. Satiſfactō debet eētalis per quam aliquid nobis ſubtrahimus ad honorem dei. nos aūt noſhabemus. niſi tria bona: ſcꝫ bona anſeet bona corꝑis et bona fortune ſcꝫ eteriora. Ex bonis quideꝫ fortune ſubtrahimus nobis aliquid ꝑ elemoſinaſed de bonis corporalibꝰ ꝑ ieiumū: ebonis anime n̄ oportet vt aliquid ſubtrahamus nobis quātū ad eſſentiamſed quātū ad diminutōꝫ ipſoꝝ. qꝛ peꝰea efficim̄ deo accepti ꝑ hoc ꝙ ea ſuemittimus deo totaliter et hoc potatinem. hec thomas. Q Unde noīadum ꝙ ſatiſfactionū quedaꝫ ſunt paºtes prīcipales ſcꝫ orō ieiuniū et eſedſina Quedā vero ſunt ſecūdarie. qu̓ead has requitūt̉ vt vigilie ꝑegrinatones ei diſcipline. Dicēdū ergo ꝙ biꝰoꝑa carnē affligentia reducūt̉ ad iemniū. Omnia vero oꝑa ſpiritualia ad ꝰrationē ⁊ oīa oꝑa miſericordie ad eiemoſinā reducūt̉ Sufficientia vero ſ