Liber .I.Diſt. II. Ca. I.
fectus tundat gemitibus vn̄ al̓s vnūOlo vos ſcire fratres eo ꝙ nō eſt ſuꝑlerram dulcius gaudio ꝯpnnctiōis inſora illa qn̄ quis ad deū ex toto cordeſuſpirat cū lacrimis tūc letatur dn̄s ⁊ꝓpter ſacrimas repromittit illi gaudium in futuro. Beatus igit̉ ⁊ vere btūsqui habet ꝯpunctionē ẜm deū. Auditecariſſimi virtutē ꝯpunctiōis. Cōpunctio ſanitas anīe eſt. Cōpunctio pctōtu remiſſio eſt. Cōpunctio ſpiritus actū ducit ad ſe. Cōpūctio vnigenitū criſtū facit habitare in ſe. Lacrime apuddeū fiduciā dāt ſemꝑ vbi lacrime abūbant ibi cogitatōes male non approximnat. Quid dulcius dulcedīe lacrimatu. quid deſiderabilius beatitudine ilruis qn̄ ipſum dn̄m vidit aīa orans ⁊ip̄ſum meditat̉ die ac nocte. Theſaurꝰce go bonus eſt ꝯpūctio cordis ⁊ īenumetabile gaudium. hec abbas effrem.mmagne em̄ ſunt efficacie lacrime q̄ exputo ⁊ humili corde procedunt. namtam dei placant gratiam amiſſam repatat infirmū diſſipant pctōres iuſtircant angelos letificant celos reſerātvſtas prerogatiuas lacrimaꝝ. beatuscetn̄. tāgit cū dicit. O beatiſſima lacrima ꝑe penitētis q̄ diuinā placas irama es archa recōciliatiōis gratie reꝑaceix. O felix lacrime effuſio reſeransceium inebrians angelos ſatians ſanctos iuſtificās peccatores diſſipās inree nū. Gaudēt namqꝫ angeli in ꝯuernone ⁊ pm̄a peccatoꝝ. ſaluteꝫ hominūepectantes ⁊ ſitientes lacrime pm̄eptnū eorū. quia in illis odor eſt vite ſator gratie indulgentie guſtus ſanitastedeuntis innocētie ſerenitas vel ꝯſcintie ſuauitas. hec bern̄. De ꝟtute etiāacrimaꝝ ⁊ eaꝝ fructuoſo effectu petrꝰdamiani ſic dicit. quicūqꝫ frater ſecuin ꝑfecto corde deſeruit mentis ſui larouluꝫ pecat vbi ad videndam creato
ris ſui faciem totis viſibus inardeſcatad lacrimas anhelet. Lacrimas adeoquotidianis precibus flagitꝫ. lacrimarū quippe mador aīmam ab omni labepurificat ⁊ ad proferēda ꝟtutū germina noſtri cordis terrā fecundat. Porro lacrime que adeo ſunt diuine exauditōis tribunal fiducialiter adeunt ⁊impetrantes preſto qd̓ petunt. de pctōrum noſtroꝝ certa remiſſione ꝯfiduntlacrime ſunt veraces ac doctiſſime inqͣlibꝫ hūane ignorantie dubierate magiſtre P Nam dubitantes ex aliquo vtrū deo placeamus necne nunqͣꝫmeliorē certitudinē capimus qͣꝫ cū veraciter lacrimātes oramus. tūc em̄ qͥcquid agēdū mens noſtra decreuerit ſuper hoc rurſum ambigere ncc̄ariū iamnō erit. Porro lacrime diluūt ſpurciciarū om̄e in meretrice ꝯtagiū ⁊ īmundis manibꝰ tribuūt vt nō ſolū pedū ſꝫet dn̄ici capitis mereant̉ attactum. Lacrime tribuūt vt negator apl̓us modonon pereat omīo poſt lapſuꝫ. ſed vltroetiam vt ſupra ceteros celeſtis curie ſenatores obtineat principatum. Lacrime contulerunt dauid poſt adulterij ſimul ⁊ homicidij profundiſſimum baratrum non modo regnū cū vita nō ꝑderet ſed vltro etiā promiſſionē heredis ex ſe naſcituri cū iuramento ſuſciꝑet qui ⁊ regni ſui ſolum oīm regna ꝑpetua poſſideret. Porro aūt ⁊ ſi cūctalacrimarū dona ꝑcurrere voluero pn̄sforte dies claudit̉ qͣꝫ exemplorū copiaſubtrahatur. He ſunt em̄ q̄ ⁊ anīam apeccatorū labe purificāt ⁊ cor vagū inoratione ꝯfirmant. He ſunt que d̓inorore ꝑauerūt gaudiū ⁊ dum ꝑ oculoscarnis erumpunt ad ſpem ſe eterne etſuꝑne beatitudinis erigunt. nō em̄ poſſunt in ſua petitione ꝯtemni que ⁊ magnas habēt voces quas profecto vocesille ad eum frequenter emiſerat ⁊ qͥd