¶Liber .I.Diſt. II. Ca. I.
adoptinendū poſſꝫ ſubtiliter noueratqui dicebat audi orationē meam dn̄eet deprecationē meā auribus ꝑcipe. lacrimas meas em̄ nō oculis attendi: ſꝫauribꝰ ꝑciꝑe. lacrimas poſtulat vocesineſſe lacrimis manifeſte deſignat. lacrime nempe cū in ꝯſpectu iudicis ſuꝑplicant nihil heſitant. ſed ſic miſcd̓iaꝫtanqͣꝫ ꝓprij iuris ſibimet vendicāt ⁊ impetraſſe ſe qd̓ petierant ꝯfidenter exultant. O lacrime delicie ſpiritales ſuꝑmel ⁊ fauū atqꝫ omī nectare dulcioreſq̄ mentes ad deū erectas iocūda ſaporis intimi ſuauitate reficiūt ⁊ arida atqꝫ tabeſcentia corda hauſtuūt ſupernegratie medullitus irrigant. terrenorūnamqꝫ dapū ſapores atqꝫ dulcedinesſuꝑficiem quidē palati guſtantis oblectant. viſcera aūt interiora non penetrant. Sapor vero diuine ꝯtemplationis oīa interiora noſtra replet vegetatet obdulcat. lacrimātes equidē oculidyabolū terrent ⁊ ſic lacrimarū erumpentiū exꝑauet impetū ac ſi procelloſiymbris grandinē vel fluētiū vndiqꝫ vētorū effugiat quis tempeſtatē. nam ſic̄ſpinoſi torrentis ſuꝑueniēs cunctis alueum ſordibus purgat ſic lacrimaruꝫprofluentiū curſus ex mente fluētis diabolice verſucie ſemina ⁊ om̄s ſordentiū viciorū peſtes eliminat. hec petrusdamiani Q Et notandū ꝙ quicūqꝫ hāc gratiā hr̄e deſiderat. neceſſe eſtvt diuini ignem amoris in corde habeat. nam ex igne dilectōis dei hec vndaprofluit ⁊ ecōtrario quanto valentiorvnda lacrimarū a penitēte profluxerittanto maior ardor diuine dilectionisin corde hmōi hominis incaleſcit qd̓probat ibidē petrus damiam ꝑ pulcrūexemplum ſcripture ſic dicens. hec inquā aqua videlicet lacrimarū compūcti ex igne ꝓfluit. vt quiſquis affluereymbris inundatione deſiderat diuini
amoris ignē prius neceſſe eſt vt in camino ſue mentis accēdat qd̓ faciliusexprimere poſſumus ſi quod in ſcd̓o libro macha. prohibet̉ hyſtorialiter geſtum ad mediū deducemus ait gͦ ſcriptura. Cū in ꝑſidem inquit ducerentūrpatres noſtri ſacerdotes qui tūc d̓i cuitores erant acceptū ignem de altari occulte abſconderūt in valle vbi erat puteus altus ⁊ ſiccus ⁊ in eo cōcitati ſuieum. ita vt oībus eſſet ignotus locus.Cum aūt preteriſſent multi anni placuit deo vt mitteret̉ neemias a rege ꝑſidis. hic miſit nepotem ſacerdotē. ſilorū qui abſconderent ad requirendūignē. ⁊ ſicut narrauerūt nobis nō inuenerūt ignē. ſed aquā craſſam. In quibus omībus verbis illud vnū attendedum eſt ꝟbum ſpecialiter ꝙ in alto eiſicco vallis puteo prius abſconditurpoſtmodū nō ignis ſed aqua craſſa a qͦrentibus inuenitur. mens quippe ſincira atqꝫ ꝑfecta deum intentōe querensnō incongrue ꝑputeum vallis altu deſignatur ⁊ ficcū que miitū a fluidis nlecebrarū carnaliū voluptatibus ⁊ felrene ꝯcupiſcentie ruderibus alte defoſa ⁊ in vere humilitatis eſt cōualle fuidata. huic itaqꝫ puteo ſacrificij ignisⁱmittitur. cū in electi cuiuſlibet mēte diuini amoris flāma ꝯcipitur atqꝫ ad teleſtiū deſideriū pius aīmus inflamatſꝫ hic ignis in aquaꝫ vertit̉. qꝛ ex ignediuini amoris lacrimarū ꝯpunctio generat̉. Et notandum ꝙ nō pura aquadumtaxat. ſed craſſa aqua narrat̉ illitreperta Quid em̄ eſt craſſa aqua niſi ſacrimarū ꝯpūctio diuine proculdubiogratie pinguedine ſaginata qua videlicet ſaginari piguedine eſtuabat propheta cū diceret. Sic̄ adipe ⁊ pingiledine repleatur anīa mea. Nec preteteundū ꝙ abſcondentes hunc ignē concutati quidē fuiſſe non autē funditus