Diſt. II. Ca. I.Liber.I.

ſolutiōe facta ab eo in quo eſt ordo clauis ac iuriſdictio. abſoluit̉ homo a peccato ⁊ reunit̉ ecc̄e ⁊ recōciliat̉ xp̄o mebiante claue ſac̓dotali Qd̓ āt ſint tresꝑtes pm̄e ſic on̄ditur. T Pm̄a em̄eſt qͥd̓dam ſpontaneū iudiciuꝫ in quoꝯiritio eſt quaſi quedā citatio vbi ſeqͥtur rei apud iudicē ſpontanea ꝯfeſſioceind̓ ſequit̉ emendatōis ꝑ iudicē imoſite ſolutio. Sed in hoc differt iudiclū fori a iudicio poli. qꝛ ibi ꝯfeſſus deiure damnat̉ ⁊ hic abſoluitur. Alia eſtetiā ſufficientia iſtarū ꝑtiū. qꝛ cū om̄efeccatū ꝯmittatur corde vl̓ ore vel oꝑetuſtū eſt vt iſta curent̉ ꝑꝯtrariuꝫ vt peccator culpā deteſtet̉ animo verbo accuſet ⁊ facto puniat. Et ſicut tribꝰ mōisbfrendimus deum .ſ. delectatōe cogitationis impudentia locutōis ⁊ ſuꝑbiabuls ẜm regulā vt contraria cōtrarijscurent̉ tribus modis appoſitis fatiſſaciamus. Quia igit̉ peccando innocentiam ꝑdidimus reſtat vt ꝑ pm̄aꝫ reforinem̄. dicente btō hierommo. Si qͥsrnnocentiā peccando corruꝑit pm̄e remmedio poterit reꝑare. Quia vt ait ber.qō dn̄s nō imputare decreuit ſic eſt qͣinon fuerit. Si ergo decreuimus innotentiā reꝑare ⁊ ꝑ ꝯſequens ianuā celia pnīaꝫ reſerare curemus vt noſtra penntentia ſit ꝑfecta. De qua dicit criẜ.pfecta pm̄a cogit peccatorē omīa libētet ſufferre. in corde cōtritio. in ore cōrenſio. in oꝑe tanta hūilitas. hec criẜ.Que tunc veraciter corā deo ꝑfecta d̓riripſam pm̄aꝫ ad omnia loca in quibꝰfeccauimus dilatemus Et quia peccarimus in corde malis ꝯſentiendo inpee vhana ⁊ turpia loquēdo in corporect imina ꝑpetrando. id̓o ad hec tria lota pͥm̄am extendimus ita videlicet vtcordi demus amaram ꝯtritionē. Orinroelem ꝯfeſſionē. corꝑi penalē ⁊ aſpeta fatiſfactionē hec tam diu cōtinuan

tes quouſqꝫ ſpirituſſanctus teſtimonium ꝑhibeat ſpiritui noſtro ꝙ dimiſſaſint nobis pctā noſtra. Et qꝛ omīa peccata mortalia ab vno d̓o auertūt ⁊ vnigratie opponunt̉ ⁊ vnā principalē rectitudinem homnis peruertunt UHinc eſt ꝙ ad hoc ꝙ pm̄e medicamētum ſit ſufficienter ex ſuis ꝑtibus integratū neceſſe eſt ꝙ pm̄a habeat̉ de omnibus pctīs quantū ad preteritū de ꝑpetratis quantū ad pn̄s ꝑ ceſſationemde ꝑpetrandis ⁊ quātum ad futurū ꝑꝓpofitum nunqͣꝫ recidiuādi vel in id vl̓in aliud genus peccati. vt totaliter ſicrecedendo a culpa ꝑ pm̄aꝫ diuina gratia ſuſcipiat̉ ꝑ quaꝫ obtinet̉ venia omnia peccatorū. ſed qꝛ in ꝑtibus pm̄e cōtritio primū locum tenet. ideo de ipſatractanda eſt. Ergo ẜm yſidorū XCōtritio eſt ꝯpūctio ⁊ humilitas mentis cū lacrimis veniēs de recordatōnepeccati ⁊ timore iudicij. Itē in tractatu de ſpiritu ⁊ anima de ꝯpūctione ſicd̓r. Compūctio eſt qn̄ ex ꝯſiderationemalorū ſuoꝝ cor interno dolore tangitur. Item ẜm dictū iohānis abbatis.Cōpūctio ꝓprie eſt dolor aīme non elatus nullā ſibijpſi ꝯſolatōꝫ prebēs ſolāqꝫ ſuam reſolutōnē ymaginās omībꝰhoris. ⁊ cōſolatōem dei ꝯſolantis ſic̄aquā frigidā expectans. Contritio etiam a magiſtris ſic diffinit̉. Contritioeſt dolor voluntarie aſſumptus pro peccatis cū ꝓpoſito ꝯfitēdi. Pro cuius intellectu ſciendū ꝙ ſicut in naturalibꝰdurum d̓r quod nō cedit tractatui. hocautem frangi d̓r qn̄ ꝑ aliquod fortiusin ꝑtes magnas diuidit̉ Conteri veroqn̄ totaliter in minimas ꝑtes diuidit̉vel regreditur ⁊ quaſi annihilat̉. AIta methaphorice cor hominis duruꝫdicit̉ qn̄ diuīe inſpiratiōi quaſi manuſe tangenti nō cedit ſed obuiat. dum īaffectu peccati moratur. Frāgi vero cū

i. ij.