Liber .I.¶ Diſt. II. Ca. I.

aſcēdere cui ꝑ ſingulos dies ſacerdosligna ſubicit ne extinguat̉. quia neceſſe ē vt fidelis quiſqꝫ ne in eo caritatisflāma deficiat in corde ſuo tam exempla precedentiū patrū qͣꝫ ſacre ſcripture teſtimonia congerere nō deſiſtat. nāquaſi quedā fomēta igni dare eſt in excitatōe caritatis vel exempla patrū velprecepta dn̄ica miniſtrare. Quia eniꝫinterna noſtra nouitas ipſa quotidiehuius vite ꝯuerſatiōe veteraſcit ignisiſte charitatis his adhibitis nutriendus eſt vt dum ꝑ vſum ſe noſtre vetuſtatis extenuat. ꝑ patrū teſtimonia ⁊ exepla reuiuiſcat. Ignis em̄ iſte in altaridn̄i .i. in corde noſtro nō citius extinguit̉ niſi ſolerter adhibitis exēplis patrū ⁊ dn̄icis teſtimonijs reꝑaret̉ Ber.aūt illic ſubdit Et impoſito olocauſtodeſuꝑ adolebit adipes pacificorū. naꝫquiſquis in ſe habet ignē caritatis accendit ſemetipſum vtiqꝫ olocauſta deſuꝑ imponit. qꝛ omne viciū quod in ſemale viuebat exurit. Cum em̄ cogitationū ſuarū interna ꝯſiderat ⁊ vitaꝫ reprobā ꝑ īmutatiōis gladiū mactat inara ſe ſui cordis impoſuit ⁊ ignē charitatis accendit de qua hoſtia pacificorū adeps redolebit. quia interna nouevite impīguatio pacē inter nos ⁊ deūfaciens odorē nobis ſuauiſſimum reddit. Quia vero eadem caritas in cordibus electoꝝ inextingnibilis manet apte illic ſubdit̉ ignis eſt ꝑpetuus qui nūqͣꝫ deficiet ab altari. Aunqͣꝫ ab altariignis iſte deficiet. quia etiaꝫ poſt hancvitā eorū mentibus feruor charitatisinterna quippe ꝯtemplatōne agitur vtomp̄s deus quomagīs cernitur. eo amplius diligat̉ vnd̓ neceſſe eſt vt ad corda noſtra redeamꝰ. diſcutiamuſqꝫ omne facinus. Et quicquid in nobis diuine rectitudinis regulam offendit accuſemus vt apud diſtrictū iudicē ip̄a

nos accuſatio excuſet. In hoc em̄ mentis noſtre iudicio tanto cit ius abſoſuimur quanto nos diſtrictius reos eſſetenemus nec ad hec agenda pretermittenda ſunt ip̄a quibꝰ vacat qꝛ ad hec agenda poſt huius vite tꝑa non vacat.vacue quippe nō d̓r. neqꝫ em̄ erit vltraidcirco nāqꝫ memorem qd̓ tūc nō poſſumus negligamus. hec grego. Habemus igitur ꝑpredicta ꝙ omp̄s deusſe dijudicantes non iudicat. ſe penitentes nō punit ſed ſaluat ⁊ pctā cōtra ſedimiſſa relaxat. hec vero omīa ꝑ remediū fieri ſolent vnde quilibet peccatorquotiens lapſus fuerit in aliquod peccatū nō tardet currere ad pm̄e bonumipſa em̄ omni tꝑe valens eſt ad purgadum corda peccantiū. Teſtat̉ hoc beatus grego. qui dicit. O felix lauacrupm̄e quod totiens valet ad purgaudūquotiens eo indiget cor humanū. Fauemus ergo pctōrū maculas in hoc ſalubri pm̄e lauachro vt mundati ⁊ pulgati poſſimus ꝑuenire ad auctorē vſteet mūdicie. His premiſſis igit̉ de penitentia: nunc de eius ꝑtibus eſt videſtdum.¶ Incipit ſcd̓a diſtinctio primi librimalogranati. Capitulum. ICiendū qͥꝑtes pm̄e ſunt tres videlicet ꝯtritio cordiᵍꝯfeſſio oris. ⁊ ſatiſtactio oꝑis. S Eſunt iſte tres ꝑtes qͣſi ꝑtes integralesẜm eſſe pm̄e ꝑfectū. Sūt aūt hee ꝑtesītegrales pm̄e videlicet ꝯtritio in aīoꝯfeſſio in ꝟbo. fatiſfactio in facto in qͦbus tūc pm̄a integrat̉ cū peccator omnē mortalē culpā ꝑpetrataꝫ ⁊ facto bedeſerit ⁊ verbo accuſat ⁊ aīo deteſtatutꝓponens nūqͣꝫ iterare peccatū. his autem debito modo ꝯcurrentibus cūab