¶ Diſt. ij.Liber .I.Ca. I.
a ꝓpoſito reſipiſcere incipit qͣꝫuis nonto taliter ꝯuertat̉. Cōteri vero qn̄ affectus peccati ẜm omnē ſui ꝑtem in eototaliter deſtruitur ⁊ hoc fit qn̄ volūtasꝑfecte ab effectu peccati reſilit vnde talis reſilitio dolor quidā eſt. id̓o ꝑ dolorem tanqͣꝫ ꝑ genus eſſencialiter diffinit̉. addit̉ autē voluntarie ſumptus ꝓpeccatis ⁊ hoc ꝯuenit ꝯtritioni pro vteſt actus virtutis. Sed vt eſt pars ſacramenti ſic oꝫ vt addatur aliquid incōꝑatione ad alias ꝑtes ⁊ ideo ſuꝑadditur cū ꝓpoſito ꝯfitendi ⁊ ſatiſfaciendi. Et ſciendū ꝙ eſt differētia inter cōtritionē ⁊ attritionē. B Attritiodicitur acceſſus ad ꝑfectam ꝯtritōemvnd̓ in corꝑalibus dicunt̉ attrita quealiquo mō ſunt ꝯmuīta ſed nō ꝑfecte.ſed cōtritio dicit̉ qn̄ omnes ꝑtes ſuūtſimul trite ꝑ diuiſionem ad minima.Et iō attrito in ſpiritualibꝰ ſignificatquandā diſplicentiā de peccatis ꝯmiſſis. Contritio autē ꝑfectaꝫ diſplicentiam C Utrum aūt requirat̉ contritio de omni peccato actuali ⁊ mortali. Pro illo ſciendū ꝙ in omni peccato eſt actualis auerſio voluntatis a deoad peccatū. ⁊ ideo cū ꝯtraria ꝯtrarijscurent̉ oꝑtet ꝙ in omni remiſſiōe peccati mortalis ſit actualis auerſio a peccato ad deū. hec aūt auerſio appellaturcontritio. Duricia em̄ voluntatis manētis in peccato nō tollit̉ niſi ꝑ fractōnem volūtatis omīmodā que appellat̉cōtritio. ⁊ ideo cōtritio eſt neceſſariain omī peccato mortaſi D De peccatis autē oblitis. ſi oblitus eſt homototaliter ſufficit cōtritio generalis qn̄autem in ꝑte recolit debet conari ad recordandū ⁊ dolēdū in ſpeciali ꝙ ſi nōpoteſt ſufficit cōtritio gn̄alis. Sed adhoc ꝙ homo nō poteſt recolere pctm̄ n̄ſolum d̓ peccato oblito debet dolere ingenere. ſed etiaꝫ de obliuione eius de
bet dolere que ex negligentia cōtingitDebet etiā homo dolere ſimul de omīpctō cōmiſſo quia vnū ſine alio nō relaxatur. ideo ꝯtritio ꝑiter eſt habendade ſingulis. Teſtat̉ hoc beatus aug. nōdicens. Penitentē oꝫ ſimul dolere deomī crimnie. hec ē diſpoſitio īmediatead gratiā. nam dolere de vno pctō finealio nō ſufficit ad ſalutē E Undequilibet pctōr qui ſentit ſe vicioꝝ feceſordidatū ꝑ remediū pm̄e. ⁊ primo ꝑꝯtritionē ac ꝯpunctionē cordis ſtudeat ſua facinora emendare. nam aīa ſilecta malis moribus amittit decoremvirtutū quem non pōt recuꝑare miſipm̄e lamentū. hoc eſt cōtritione vetaqꝛ nunqͣꝫ pctm̄ dimittit̉ niſi hō ꝑ interiorē dolorē ꝯteratur. d̓ hoc dicit btushieronimus. nulla vnqͣꝫ culpa remiititur ob quā homo nō alia amaritudīeaut triſtitia anxiat̉. nam tunc pͣctōruꝫſalus veraciter incipit. vt dicit hug̓. dſancto victore. qn̄ veraciter ꝓ delictisingemiſcit. qꝛ amaritudo cordis nuegemitus qui aſſumit̉ ꝓ peccatis meſtem purgat ⁊ deuꝫ miſericordē ac placabilem reddit homī. probat hoc betſic. d. Amaritudo cordis mentē pulgat. angelos letificat. deū placat. Er temigius. Tunc nimis miſericors eſt inſe deus dū noſter ob culpam aīmus itſtis ſibimet fuerit ⁊ moleſtus. Item oeodē btūs amb. Quis ambigit qm̄ meſticia penitētis homīs oculos ſibi violenter attrahat ꝯditoris. Et qꝛ d̓s cocōtritū ⁊ humiliatū nō deſpicit. idētaſſumamus verā cordis ꝯtritōeꝫ ⁊ lopūctionis amaritudinē qui ꝑ voluptates ⁊ carnalia deſideria a deo diſcemmus. Ad hoc hortatur nos btūs auguſic dicens. Non ſint in nobis ficta ſuſpiria ⁊ ſimulata. ſed cū ingēti ſiti ſūdeamus adhibere remedia preteritiꝰpctīs vt ſemꝑ ſolliciti ſimus cauedo